در باغی که هوایش ساکن و ملایم است، دو پیکر بر لبهٔ راهی ایستاده‌اند و زمین زیر پایشان از گلبرگ‌های گل‌صدتومانی‌های زودشکفته نرم شده است. این لحظهٔ پیش از تصمیم است، هنگامی که جهان خود را جمع می‌کند و نفسی آرام در سینه نگه می‌دارد. درختان اینجا، شاید سیب یا گیلاس، شکوفه‌هایشان را چون دعوت‌نامه‌هایی ظریف افشانده‌اند و زمین را با گل‌هایی فرش کرده‌اند که آستانه‌ای را نشان می‌دهند. انتخاب نه به زور است و نه با شتاب؛ آشکارا انجام می‌شود، زیر نگاه کبوتری که همان نزدیکی نشسته و سینه‌اش در برابر نور صبح درخششی نرم دارد. پیوند، کهن به قدمت نخستین باغ‌ها، در همان لحظهٔ آمادگی شکل می‌گیرد، هنگامی که هر یک دیگری را می‌بیند و دوباره او را برمی‌گزیند، درست همان‌گونه که راه زیر شاخه‌های پرشکوفه دوشاخه می‌شود و باز در پیچ‌هایی به هم می‌رسد.
داستان‌ها گرد چنین باغ‌هایی جمع می‌شوند. اسطوره‌های یونانی از بیشه‌های مقدس آفرودیت می‌گویند، جایی که دلدادگان زیر گلبرگ‌های درختان بادام و سیب وحشی پیمان می‌بستند و باور داشتند عشقی که در زیبایی ریشه دارد از فصل‌ها جان به در می‌برد. در شرق، باغ‌های گیلاس جای پیمان‌اند و پیوندهای تازه در روزهای کوتاه باران شکوفه برکت می‌گیرند. حتی امروز، در گوشه‌های آرام جهان، باغبانان کاسه‌های چینی کهنه‌ای پر از گلاب شیرین‌شده بیرون می‌گذارند، به این امید که شیرینی دلبستگی را به خانه ببرند. کار برگزیدن، یعنی دادن و گرفتن، از میان همهٔ این آیین‌ها می‌گذرد، سبک و واقعی، همچون گلبرگی که به پشم یا کتان گیر کرده باشد.
آشپزخانه نیز یادآوری‌های ملایم خودش را دارد. در صبحی بهاری، کسی شاید برشی از گریپ‌فروت ببُرد و کنار نان عسلی بگذارد، یا دستمال سفره‌ای پارچه‌ای با نقش گل سرخ وحشی را کنار قوری تا کند، تا میز آینهٔ کوچکی از امید باغ شود. در شهرهای کهن کرانهٔ مدیترانه، ویترین نانوایی‌ها شیرینی‌های سبکی را نشان می‌دهند که با گلبرگ‌های متبلور گل سرخ پوشیده شده‌اند؛ خوراکی‌ای که برای جشن سالگرد یا آشتی به خانه برده می‌شود. پیوند اینجا در رسیدگی است: در ورز دادن بادقت خمیر، در پیچیدن هدیه، در به یاد داشتن اینکه بوته‌ای اضافه در لبهٔ حیاط بکارید، جایی که زنبورها بتوانند پیدایش کنند.
هوای جهان نیز این نرمی را می‌شناسد. صبح‌هایی در اوایل خرداد هست، پس از شبی مه‌آلود، که آسمان صاف می‌شود و همه‌چیز، هوا، پله‌های سنگی، دیوار کوتاه باغ، با کم‌رنگ‌ترین شکوفه رنگ می‌گیرد. روز تازه و آسان‌تر به نظر می‌رسد. کشاورزان درهٔ لوار می‌گویند این سپیده‌دم‌های ملایم نوید برداشتی خوب‌اند، زمانی که آنچه با مهربانی آغاز شده پایدار خواهد ماند. مسافرانی که در شهری غریب بیدار می‌شوند خود را به سوی پنجره‌های باز کشیده می‌یابند و پرده‌هایی را تماشا می‌کنند که با نوید چیزی تازه برگزیده و تازه آغازشده تکان می‌خورند.
برای کسانی که می‌خواهند این بخت را نزدیک بیاورند، راه‌های ساده‌ای هست. گلبرگ‌های گل سرخ را در آب گرم دم کنید و پیش از گفت‌وگویی مهم دستانتان را با آن بشویید. کاسه‌ای توت‌فرنگی رسیده نزدیک در ورودی بگذارید تا شیرینی را به کسانی که وارد می‌شوند پیشکش کنید. یک گل‌صدتومانی تازه را زیر بالشتان بگذارید تا رؤیاهای امیدوارانه را فرا بخوانید. نامه‌ای را در شالی با نقش شکوفهٔ سیب بپیچید و برای دوستی بفرستید که چشم‌به‌راه نشانه‌ای است.
رنگ خوش‌شانسی امروز صورتی روشن است.
Lucky Color: LightPink — #FFB6C1آغازی ملایم به اندازهٔ پیمانی که نگه داشته شده نیرومند است.
با گشاده‌دلی آغاز کنید و ببینید چه می‌روید.