یک کارت بکشید · تاروت چیست؟ · آرکانای اعظم

جادوگر

جادوگر · I

جادوگر کارت I از آرکانای اعظم است. کسی را نشان می‌دهد که کنار میزی ایستاده، یک دستش رو به آسمان و دست دیگر رو به زمین. در حالت مستقیم نشانهٔ اراده، آفرینش و داشتن هر آنچه لازم است؛ در حالت وارونه نشانهٔ تلاش بیهوده، فریب و نبود آمادگی.

نام و شماره

معنای مستقیم

کلیدواژه‌ها: اراده، آفرینش، مهارت، تمرکز، دست به کار شدن

اگر دیوانه «کسی است که با دست خالی راه می‌افتد»، جادوگر «کسی است که ابزارهایش را می‌چیند و دست به کار می‌شود». روی میز او یک جام، یک عصا، یک شمشیر و یک سکه است: نمادهای هر چهار خال آرکانای اصغر.

جادوگر مستقیم می‌گوید مواد و مهارت‌هایی که برای تحقق بخشیدن به چیزی لازم است از پیش در دست شماست. تنها کاری که مانده آغاز کردن با اراده است. برای لحظه‌های پرتکاپو کارتی دلگرم‌کننده است: به زبان آوردن ایده‌ها، به عمل درآوردن برنامه‌ها، دست دراز کردن به سوی دیگران. می‌تواند نشانهٔ استعداد، چیره‌دستی و زبان‌آوری هم باشد.

معنای وارونه

کلیدواژه‌ها: تلاش بیهوده، فریب، نبود آمادگی، دودلی

در حالت وارونه، جادوگر را نیرویی می‌خوانند که درست کار نمی‌کند.

ابزارها هست، اما تصمیم نگرفته‌اید چگونه از آن‌ها استفاده کنید، و شور و شوق جلو می‌دود و در جا می‌زند. یا پیش از آماده شدن شروع می‌کنید. خوانشی دیگر شکل نخستین جادوگر، یعنی شعبده‌باز، را در بدترین حالتش یادآوری می‌کند: پوشاندن بی‌مایگی با زبان چرب یا ارائهٔ زیرکانه، یا تلاش برای بازی دادن دیگران. هر دو سو را در نظر بگیرید: آیا خودتان چنین می‌کنید، و آیا کس دیگری چنین می‌کند.

آنچه در تصویر است

• یک دست رو به آسمان، یک دست رو به زمین: گفته می‌شود نقش او را نشان می‌دهد که نیرو را از بالا می‌گیرد و در پایین به آن شکل می‌دهد. آن را با گفتهٔ کهن «چنان‌که در بالا، چنین در پایین» پیوند می‌دهند.
• نشان بی‌نهایت (∞) بالای سر: نیرو و امکانی بی‌پایان.
• چهار ابزار روی میز: جام (احساس)، عصا (اراده و شور)، شمشیر (اندیشه) و سکه (ماده، پول). چهار عنصری که جهان را می‌سازند همه در دسترس اویند.
• رز و سوسن: در دستهٔ رایدر–ویت–اسمیت، رزهای سرخ و سوسن‌های سفید، که گفته می‌شود نشانهٔ شور و پاکی‌اند. ردای سرخ جادوگر روی جامهٔ سفید همین جفت را تکرار می‌کند.
• کمربند: در دستهٔ رایدر–ویت–اسمیت، ماری که دم خود را گاز می‌گیرد (اوروبوروس)، نشانهٔ جاودانگی.

تاریخچه

جادوگر کار خود را به‌عنوان کارت شعبده‌باز شهری یا معرکه‌گیر خیابانی آغاز کرد و هیچ ربطی به «جادو» نداشت.

در دستهٔ ایتالیایی ویسکونتی–اسفورتسا در سدهٔ پانزدهم، مردی با کلاهی بزرگ کنار میزی نشسته که اشیای کوچکی مانند جام و چاقو روی آن است. گمان می‌رود نام ایتالیایی او، Bagatto، به شعبده‌باز یا فروشندهٔ خرده‌ریز اشاره دارد.

در تاروت مارسی سده‌های هفدهم و هجدهم او را Le Bateleur یعنی معرکه‌گیر خیابانی می‌نامند. پشت میزی با جام‌ها، تاس‌ها، یک چاقو و کیسه‌ای کوچک ایستاده و عصای کوتاهی در دست دارد: ابزارهای تردستی جام و گوی. برخی می‌گویند شکل کلاه لبه‌پهن او الهام‌بخش نشان بی‌نهایت در دوره‌های بعد بوده است.

هنگامی که نویسندگان رازورز سدهٔ نوزدهم تاروت را از نو تفسیر کردند، این شعبده‌باز «جادوگری» خوانده شد که با نیروی اراده بر جهان اثر می‌گذارد. دستهٔ رایدر–ویت–اسمیت از این دیدگاه پیروی کرد، ابزارهای روی میز را با نمادهای چهار خال جایگزین کرد و او را در حال اشاره به آسمان و زمین از نو کشید. نام انگلیسی او، «the Magician»، هم از همین سنت آمده است.

تناظرها

عطارد سیارهٔ هوش، سخن، بازرگانی و چیره‌دستی است و با مهارت و زبان‌آوری جادوگر پیوند دارد.

کارت قبلی و بعدی

• قبلی: 0 دیوانه
• بعدی: 2 کاهنه
• آرکانای اعظم

جادوگر: رنگ‌های خوش‌شانسی