Cesarz zasiada na kamiennym tronie, miejscu ukształtowanym przez dłonie, które znały ciężar władzy. Oparcie jest proste, poręcze szerokie, a każda linia nosi pamięć kamieniołomu, dyscyplinę kamieniarskiego pobijaka i cierpliwość wapna i piasku wciśniętych w formę. Tam, gdzie siedzi, pod spodem wciąż biegnie żyła góry, a tron czerpie siłę ze stuleci osiadłej ziemi. Wszelki porządek zaczyna się od granic, a wszelkie granice wyznacza się na gruncie, który nie ustąpi przed tułaczką.
W dole, w mieście u jego stóp, porządek narzucony przez mury i bramy odbija się echem w sercu domowego ogniska. W każdym domu jest piec, doglądany codziennie, w którym glinę formuje się w cegły, a potem wypala rzędami, aż stwardnieją. Z tych cegieł powstają łuki nad zaułkami, schody do ratusza, piec, w którym o świcie piecze się chleb. Ich masa daje otuchę, a ich wzór jest obietnicą, że nic się nie zachwieje, dopóki każdy element jest osadzony i pilnowany. Z biegiem lat miasto rozrastało się na zewnątrz, a każdą nową dzielnicę znaczyło układanie tych cegieł – ich obecność sygnalizowała, że nadszedł nowy porządek, a dzikość została powstrzymana na kolejny sezon.
W południowym upale mury tych budynków chłoną słońce i trzymają je w sobie aż do zmierzchu. Plac przed tronem Cesarza jest wybrukowany tym samym materiałem, a kamienie są wygładzone stopami pokoleń. Na rogach uliczni sprzedawcy wpasowują żelazne piecyki w starą cegłę, budując prowizoryczne kuźnie, w których kuje się metal na pługi i zawiasy, a zapach pieczonego jedzenia miesza się z ostrą wonią żelaza i popiołu. Czasem, po deszczu, cegły parują po południu, oddając powietrzu pamięć burzy, a ich powierzchnie są śliskie, lecz stabilne pod stopami każdego, kto po nich chodzi.
Za miastem równolegle stoją góry, same będące zwietrzałym murem. Pasterze prowadzą stada przez wąskie przełęcze, wyznaczając terytorium, na którym kończą się pola, a zaczyna dzicz. W tych wysokich miejscach kamienie graniczne, osadzone tak samo jak miejskie cegły, pokazują, że ktoś zgłosił prawo do tej ziemi, że nawet w najrzadszym powietrzu można wytyczyć linię i jej dotrzymać. Przy górskich ogniskach opowiada się historie o królach, którzy niegdyś wznosili potężne twierdze z tych samych cegieł, a ich chwałę i upadek przesądzało to, jak dobrze pilnowali procedury porządku.
W środku, w pałacowych kuchniach, bochenki rosną w kopulastych piecach wyłożonych znajomą cegłą, a garnki pyrkoczą na piecach, które oddychają równym ciepłem. Szata Cesarza obszyta jest nicią w kolorze cegieł; wzór jest oznaką rangi, a faktura – pamięcią cierpliwości i panowania nad sobą potrzebnych, by z codziennych nawyków utkać dobre rządy. Wieczorem, gdy słońce zachodzi za górami, ostatnie światło chwyta zarysy krytych dachówką miejskich dachów, z których każdy ułożono ręcznie i każdy jest dowodem, że porządek może dać schronienie tysiącu istnień.
Dziś można postawić na biurku małą cegłę jako przypomnienie, by kończyć to, co się zaczyna. Można trzymać się ustalonej rutyny przy wypieku chleba, wyrabiając i formując ciasto, zanim trafi do pieca. Rozpalenie ognia w dobrze zbudowanym palenisku albo ustawienie książek na półce w równych rzędach przywoła poczucie solidnego, podtrzymującego porządku. We wszystkich tych rzeczach procedura – stała, praktyczna i wytyczona granicami – chroni drogę przed tobą.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to ceglasty.
Lucky Color: FireBrick — #B22222Porządek trwa dzięki temu, co budują dłonie.
Kamień i piec czynią drogę mocną.