Na stole przed Magiem spoczywają cztery przyrządy: różdżka wycięta z oliwki, kielich z bladej kości, ostrze z rękojeścią z kła stworzenia, które dawno zniknęło z równin, i krążek wybity ze starożytnego metalu. Każde narzędzie przemawia do jednego żywiołu, ale najdelikatniej lśni kielich, rzeźbiony z cierpliwością stuleci, o powierzchni wygładzonej przez wiele rąk wielu pokoleń. To nie kubek ze szkła ani z gliny, lecz z dawnej substancji, która niesie pamięć stworzeń przemierzających niegdyś rozległe delty rzek pod bezchmurnym niebem.
Nad głową Maga zapętlona wstęga nieskończoności jaśnieje jak horyzont daleko na pustyni, gdy słońce właśnie się wspięło. Stół stoi na skraju zadbanego ogrodu, gdzie lilie otwierają się o świcie, a ich płatki odbijają pierwsze łagodne światło. Tutaj różdżka wskazuje w górę i przyciąga obietnicę pogodnego dnia, gdy mgła utrzymuje się, zanim podniesie się ciepło. Druga ręka Maga sięga w dół i uziemia tę siłę w glebie, w korzeniach kwitnących cebulek i w obietnicy tego, co jeszcze ma wyrosnąć.
Przez całe dzieje materiał, z którego powstały kielich i rękojeść ostrza, wędrował z serca lasów i z najdalszych sawann, niesiony przez kupców krętymi rzekami do miast z marmuru i kadzidła. W czasach starożytnych imperiów mówiono, że jest cenniejszy od rzadkich przypraw; przechodził z dłoni do dłoni jako trybut albo rzeźbiono z niego klucze do świętych drzwi. Mag pamięta takie rzeczy, pamięta, jak rzemieślnik w rzecznym porcie odcisnął kiedyś na jego powierzchni wzory liści, by łapała blask świec w cichych komnatach, gdzie wypowiadano sekrety. Głęboko w archiwach dawnych klasztorów skrybowie przechowywali kości do gry i szachy z tej samej gładkiej substancji, o powierzchniach wytartych dotykiem pokoleń.
Mit opowiada o pałacu zbudowanym na urwisku nad bezkresnymi wydmami. Tam wykonano tron nie z kamienia, lecz z tego samego materiału co kielich Maga – pomnik mocy woli i mistrzostwa rzemiosła. U stóp tego tronu minstrele grali na piszczałkach i kołatkach wypolerowanych do połysku, a ich dźwięki odbijały się echem w czystym porannym powietrzu, jakby przywoływały mądrość z wysoka.
W kuchni moździerz z tłuczkiem z tego samego pochodzenia rozgniata nasiona i ziarno, mieszając ziemisty zapach żniw z pamięcią słoni i wielkich lasów. W skrzyni z tkaninami grzebień o wąskich zębach, wyrzeźbiony do gładkości, przechodzi z rodzica na dziecko z błogosławieństwem zręcznych rąk i łagodnych serc. Nawet zimą, gdy wiatr otula dom, a palenisko się żarzy, na gzymsie kominka leży komplet domina o znajomych, kropkowanych twarzach – każdy kamień niesie gęstość dalekich krajobrazów i cierpliwość dawnych rąk.
Dziś można wziąć do ręki pamiątkę ukształtowaną z tych źródeł, wodzić palcami po jej liniach i wspominać wędrówkę dawnych opowieści. Można zaparzyć herbatę w filiżance, która przypomina kielich Maga, i delektować się chwilą zamiaru, zanim padnie pierwsze słowo. Można wyrzeźbić prosty kształt z mydła albo miękkiego drewna, oddając cześć rzemiosłu, które łączy pamięć z wolą. Albo otworzyć ulubioną grę, poczuć ciężar i chłód każdego pionka i zaprosić do pokoju ciche szczęście.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to kość słoniowa.
Lucky Color: Ivory — #FFFFF0Niech wola stanie się kształtem. Każde potrzebne narzędzie jest już w zasięgu ręki.