Na starym drzeworycie z kołem w jego czterech ćwiartkach siedzą cztery istoty: lew, byk, orzeł i człowiek. Samo koło obraca się wokół stałego środka, a szprychy rozchodzą się jak wskazówki zegara, wyznaczając niewidzialny cykl fortuny. To nie koło toczące się na ślepo w pyle; jego ruch to pory roku, powolne krążenie roku, nieskończone wznoszenie się i opadanie, które wiąże jedną chwilę z następną. I tak ludzie także znajdują się czasem na szczycie, czasem na dole – związani z obrotem, ale nigdy na długo w tym samym miejscu.
Nad takim kołem zawsze rozpościera się otwarte niebo, kopuła powietrza, która zarazem osłania i odsłania. O świcie, gdy los obraca się ku nowemu rozdziałowi, niebo nad polami i rzekami rozciąga się czyste i świeże. Ma barwę popołudnia oglądanego przez okno wiejskiego domu, gdy lniane zasłony falują w łagodnym wietrze, który zapowiada zmianę bez pośpiechu. W dawnych opowieściach podróżni patrzyli w górę, by odczytywać z nieba wróżby – klucz żurawi lecący wysoko, obietnicę pogody, chmury rozpływające się, by odsłonić ogromne, cierpliwe powietrze. Żeglarze odmierzali niegdyś swoją drogę według niezmiennego sklepienia w górze, ufając, że jego spokój uciszy niespokojne wody w dole.
W starych miastach tę farbę wybiera się na ściany kuchni, w których słońce zatrzymuje się najdłużej. Pojawia się w szklanych koralikach nawleczonych na dziecięcy naszyjnik, pamiątce znalezionej w babcinym pudełku do szycia, gładkiej i chłodnej w dotyku. Ten sam odcień żyje w glazurowanych miskach, w których podaje się poranną owsiankę po nocy burzy albo kłopotów, na znak, że światło dnia zawsze powraca. W dalekich krajach to bawełniane płótno rozpięte między straganami, które tworzy zakątki cichego cienia na dzienny handel, miękki baldachim obiecujący zarówno schronienie, jak i możliwości.
To zjawisko powraca w ogrodach, gdzie płatki hortensji wznoszą twarze wczesnym latem, i we wspomnieniu dzikich niezapominajek zbieranych na brzegu rzeki palcami mokrymi od rosy. Na górskich przełęczach podróżni przystają w południe, by patrzeć, jak niebo otwiera się szeroko nad grzbietami, studząc pot i troski, zanim znów zacznie się zejście. Tę samą pogodę obserwują pasterze i piloci, piloci i poeci, wszyscy mierzący szczęście i fortunę tym, co niesie dzienny baldachim. Gdy zmienia się wiatr, rybacy na wybrzeżu odczytują swój los z przestworzy nad głowami, decydując, czy wypłynąć, czy zostać na lądzie, wiedząc, że wielkie koło obraca się z każdym przypływem.
Dziś można otworzyć okno na pierwsze czyste powietrze po deszczu i pozwolić, by wiatr skierował myśli ku nadziei. Można owinąć ramiona szalem albo włożyć koszulę w tym samym kojącym odcieniu na spotkanie lub w podróż, ufając szczęściu, które przychodzi z jasnością. Parząc poranną herbatę, można wybrać kubek o glazurze przywołującej obietnicę nieba bez zagrożeń i trzymać go ciepłego w dłoniach jako przypomnienie nowych początków. Albo wyjdź na zewnątrz, gdy chmury się rozstępują, unieś twarz ku otwartemu powietrzu i wdychaj szczęście, które czeka tuż nad horyzontem.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to błękit nieba.
Lucky Color: SkyBlue — #87CEEBFortuna wznosi się na tym samym wietrze, który oczyszcza niebo.
Co się wznosi, może opaść, ale każdy nowy dzień zaczyna się pod jego okiem.