Sa pagitan ng mga haligi, nakaupo ang Dakilang Pari, kalahating lilim at kalahating pangako. Ang belo sa likuran niya ay makapal ang habi, may mga marka ng granada, at walang dumadaan kundi ang pinakamahinang bulong ng hangin. Sa kaniyang kandungan ay nakahimlay ang isang balumbon, ang ibabaw nito ay sarado sa lahat maliban sa mga pinasok na sa lihim. Sa ilalim ng kaniyang trono, ang tubig ay perpektong tahimik, sumasalamin sa hindi nagalaw na mukha ng isang liblib na lawa sa madaling-araw. Hindi ito ang rumaragasang batis ng pananalita kundi ang hindi gumagalaw na lalim ng naghihintay na katahimikan, ang sandali bago sabihin ang isang lihim.
Sa labas ng silid na ito, sa mga harding matagal nang inalagaan ng maingat na mga kamay, nakatayo ang mga puno na mabigat ang mga sanga. Ang bunga nilang dala ay madilim na parang takipsilim, hugis-itlog at malamig sa hipo. Ang mga punong ito ay kabilang sa mga lumang halamanan sa malalayong lambak, sa mga halamanan ng monasteryo sa mga sinaunang lupain kung saan ang katahimikan ay tuntunin at hindi lamang ugali. May nagsasabi na sa kabundukan ng Asya, ang una sa mga punong ito ay itinanim malapit sa mga templo, ang mga ugat ay malalim sa bato at lupa, ang mga sanga ay sumusubaybay sa mga panahon habang dumaraan ang mga salinlahi sa ilalim ng kanilang lilim. Sa alamat, tumubo ang isang punong ganoon malapit sa isang dambana kung saan isinusuksok ng mga naghahanap ang mga tiklop na papel sa balat, bawat isa ay may tanong na hindi pa masabi nang malakas. Ang bunga, kapag nakolekta, ay laging inilalaan para sa pinakatahimik na mga seremonya.
Sa loob ng mga kusina sa takipsilim, hinahati ang bunga ng maingat na kamay at inaalis ang buto. Inilalagay ang laman sa mga mangkok sa tabi ng mga kutsarita at lumang mga reseta na isinulat ng mga lolang bumulong habang sumusukat. Ang arnibal na gawa sa bungang ito ay lumalapot sa kaldero, nagpapadala ng mahinang ulap ng tamis na pumupuno sa maliit na silid. Nananatili ang amoy nito sa kahoy na kutsara, na para bang naaalala nito ang bawat tag-araw na ginugol sa halamanan. Kung minsan, isang patak ang idinadagdag sa isang tasa ng tsaa, pinapalalim ang lasa, o isinasandok sa isang hiwa ng tinapay upang markahan ang wakas ng tahimik na hapon. Sa sulok, isang alampay ang nakasabit sa likod ng upuan sa kusina, hinabi mula sa pinakamalambot na mga sinulid at kinulayan ng mga tina mula sa balat ng parehong bunga. Habang sinasalo nito ang liwanag ng gabi, waring may itinatago ito—isang kuwentong hindi pa handang sabihin.
Noong unang panahon, nagdala ang mga mangangalakal ng mga buslo ng bungang ito sa mga karabang tumawid sa malalamig na estepas at mga lambak ng ilog, patungo sa malalayong pamilihan. Binalot ng hinabing tela, nakaligtas ang bunga sa mga buwan ng paglalakbay, isang pangako ng tamis sa dulo ng biyahe. Sa mga pamilihan mismo, inialok ito ng mga mangangalakal bilang pagkain at gamot, isang lunas sa tahimik na dalamhati o sa mga gabing walang tulog. Nagpakulo ang mga manggagamot ng mga tuyong bulaklak nito sa kumukulong tubig, ibinubuhos ang sabaw sa mga tasang inukit mula sa buto o kahoy. Malumanay ang lasa, ngunit mabagal at tiyak ang epekto, na para bang marahan na iginuguhit ang isang kurtina sa mga balisang panaginip. Sa ibang lugar, sinusunog ang mga sanga sa mga kalan sa taglamig, pinupuno ang mga tahanan ng banayad na bango sa mga gabing mataas ang niyebe.
Sa isang araw na tulad ngayon, maaari ninyong ibabad ang mga hiwa ng bunga sa maligamgam na tubig at higupin ang sabaw habang binabasa ang kuwento ng iba, o idiin ang buto sa lupa at magtiwala na ang pasensiya ay magdadala ng mga ugat. Maaari kayong balutin ng alampay na gawa sa mga hibla nito at isuot ito habang sumusulat ng liham na hindi ninyo balak ipadala. O maaari kayong dumalaw sa isang lumang hardin, tumayong tahimik sa ilalim ng isang puno, at makinig sa hindi sinasabi ng mga dahon.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay sirwelas.
Lucky Color: Plum — #DDA0DDHayaan ninyong magpahinga ang mga tahimik na tanong sa lilim.
Ang mga lihim, sa ngayon, ay nananatiling buo.