شیپور بر فرازِ کفنی از مه به صدا درمی‌آید، تیز و روشن، گویی جهان تا این لحظه نفسش را حبس کرده بود. پیکرها از تنگنای خود برمی‌خیزند و چهره‌هایشان رو به وعده‌ای که در فراخوان گیر افتاده کج شده است. تابوت‌ها نه همچون پایان‌ها، که همچون دعوت‌ها گشوده می‌شوند. از دلِ زمین و از دلِ سکوت، مردم با دست‌هایی برافراشته می‌ایستند و به آنچه از پی می‌آید گوش می‌سپارند. صبح است و نخستین پرتوها کج از میانِ ابرها می‌تابند و هر خط و برجستگیِ تازه را آشکار می‌کنند و جهان را با روشنی و هدف قلم می‌زنند.
در دلِ این بیداری، میزِ آشپزخانه است که پس از شبی ناآرام برای صبحانه چیده شده. قرصی نان که با حوصله پخته شده منتظرِ کارد است. تکه‌ای کرهٔ تازه در ظرفی کم‌عمق نرم می‌شود و زیرِ پنجره‌ای که آفتاب از آن نشت می‌کند برق می‌زند. بالای آن، رومیزی‌ای اتوکشیده گشوده شده که بافتِ کتانی‌اش علف‌های بلندِ چراگاه‌های تابستانی و آرامشِ کشتزارهای پنبه را به یاد می‌آورد. نان به تیغه وا می‌دهد و کره، نرم اما قاطع، بر هر برش پخش می‌شود. این تنها خوراک نیست، بلکه آیینی از آغازهاست؛ معجزه‌ای معمولی که هر صبح در سراسرِ قاره‌ها انجام می‌شود، از کلبه‌های دوون تا آشپزخانه‌های کیوتو.
بیرون، روز همچون پوست‌نوشته‌ای کهن گشوده می‌شود و هوا ملایم است و لبه‌ای از وعدهٔ تازه شدن دارد. در باغ، پیازهای نرگسِ سالِ گذشته دوباره بار داده‌اند و سرهای شیپوری‌شکلشان از خاکِ تیره بالا آمده است. آن‌ها پیک‌های بازگشت‌اند، گویی همان شیپوری فراخوانده‌شان که خفتگان را بیدار کرد. گلبرگ‌ها از سرِ هدف می‌لرزند و قصه‌های برآمدنِ پرسفونه و جشن‌های کهنی را به یاد می‌آورند که بیداریِ دوبارهٔ جهان را نشان می‌دادند، همچون نوروز که با بهار جهان را از نو می‌آغازد. در امتدادِ کنارهٔ رود، پامچال‌ها در لبهٔ آب‌شدنِ یخ دسته‌دسته روییده‌اند، پایدار، لطیف و بی‌گمان زنده.
خودِ این ساعت هوایی نرم است، یافتنی آنجا که آفتاب پس از طوفانِ شب از میانِ ابرها می‌شکافد. نرم‌ترین گونهٔ سپیده است، هنگامی که مه برمی‌خیزد و روز نه سرد است و نه تند، بلکه سرشار از روشنی‌ای که به اعتراف و بخشش فرامی‌خواند. زمانی است که نامه‌ها نوشته و اعتراف‌ها گفته می‌شوند، که نانوا تنورش را روشن می‌کند و کشاورز نخستین بره‌ها را تماشا می‌کند که تلوتلوخوران به روشنایی روز می‌آیند. کشتی‌ها قرن‌ها در چنین ساعت‌هایی بادبان کشیده‌اند، با عرشه‌هایی سابیده و دماغه‌هایی رو به افقی نامطمئن اما روشن.
در صومعه‌ها و کلیساهای بزرگ، خادمانِ جوان شمع‌های بلند را برای دعای صبحگاهی روشن می‌کنند و مومِ زنبور در گرما نرم می‌شود. شعله سوسو می‌زند، استوار و مصمم، و با هر نفس تردید و تاریکی را می‌راند. این موم، که از رنجِ صبورانهٔ زنبوران به دست آمده، هم پایداری‌ای را که دگرگونی می‌طلبد به یاد می‌آورد و هم زیباییِ آرامِ چیزهایی را که دست‌های بسیار در گذرِ زمان ساخته‌اند. کنارِ اجاق، کسی لیوانی چایِ عسل‌دار را برمی‌دارد، آن را میانِ کفِ دست‌ها می‌گیرد و پیش از نخستین جرعه درنگ می‌کند. گرما دعای خیری است، نشانه‌ای برای برخاستن و از نو آغاز کردن.
می‌توانید جایی را روی میزتان خالی کنید و بهترین پارچه‌تان را پهن کنید، گویی چیزی مقدس را خوشامد می‌گویید. شاید خمیر ورز دهید و ور آمدنش را تماشا کنید و به فرایندی که زیرِ دستانتان گشوده می‌شود اعتماد کنید. با درنگ کنارِ کشتزاری در حاشیهٔ جاده، می‌توانید طرحِ گلی بهاری را دنبال کنید یا بگذارید افکارتان در هوای ملایمِ صبح پرسه بزنند. همچنین شاید نامه‌ای بنویسید، صادق و رها، گویی از لحظهٔ پس از بیداری سخن می‌گویید.
رنگ خوش‌شانسی امروز زرد روشن است.
Lucky Color: LightYellow — #FFFFE0بگذارید فراخوانِ نرمِ تازه شدن راه‌تان را بنماید.
در هر آغازِ آرامی اطمینانی هست.