شمشیری، راست و ساده، کنار ترازو آرمیده و هر کفه با حقیقتی خاموش سنگین شده است. پشت آن‌ها پرده‌ای آویخته، نه مخمل سنگین، بلکه پارچه‌ای ظریف‌باف، مانند آنچه در بازارهای دمشق یا خانه‌های بافندگان دقیق دیده می‌شود: بادوام، صادق، بی‌آرایه و روشن در هدفش. هیچ سایهٔ سنگینی بر میزی که علت و نتیجه کنار هم نشسته‌اند نمی‌لغزد؛ نیمروز است و نور راست می‌تابد و ابهام را از هر لبه‌ای می‌راند. بر این میز، فولاد شمشیر و بازوهای ترازو آفتاب را می‌گیرند، همان‌گونه که ابزاری خوب‌تیزشده یا ریگی که رود صیقلش داده می‌گیرد، و روشنی و هدف را بازمی‌تابانند.
هوا تازگی‌ای دارد، گویی روز را بادی تند از استپ پاک شسته است، هوایی که ذهن‌ها و خیابان‌ها را یکسان پاک می‌کند و تنها آنچه بنیادین است را بر جا می‌گذارد. این آب‌وهوای فلاتی بلند است که افق در آن تیز می‌برد و هیچ‌چیز پنهان نیست. در تاریخ، چنین روزهایی برای حل کشمکش‌ها در فضای باز، زیر آسمان گشوده و با گواهی جامعه برگزیده می‌شدند؛ روشنی بالای سر روشنی در پایین را می‌طلبید. کنار رودهای اسکاندیناوی، آهنگران تیغه‌هایی برای داوری می‌ساختند که رویه‌شان به پاکی و صداقت حقیقتی بود که قرار بود اجرایش کنند. در دادگاه‌های کهن، داوران رداهایی بافته از کتان می‌پوشیدند، با الیافی محکم و صاف و رشته‌هایی ناگسسته، پیمانی دیدنی به بی‌طرفی.
جاهایی هست که این روح در آن‌ها مانده است: ایستگاه‌های قطاری ساخته در آغاز سدهٔ بیستم، با آهن‌کاری آشکار و دیوارهایی کاشی‌شده با همان رویهٔ خنک و روشن تابه‌ای که تازه سابیده شده است. بر کرانهٔ کورنوال، صخره‌ها بالای دریایی بی‌قرار برمی‌خیزند، پرشیب و رنگ‌پریده، با بادی شورآلود که تظاهر را می‌زداید. آنجا فانوس‌بانان ابزارهایشان را چون آیینی صیقل می‌دهند و ارزش دقت و پاسخگویی را می‌دانند. در آشپزخانه، قرص نانی با کارد نانی بریده می‌شود که از تیغه‌اش مراقبت می‌شود، پس از هر کار پاک می‌شود و هرگز نمی‌گذارند رویه‌اش زنگ بزند یا کند شود. کار ساده است و نیت پشت آن بی‌تزلزل. در هر خانه‌ای، چنین مراقبتی خود گونه‌ای دادگری کوچک است.
در عصرهای آرام، شاید کسی کنار پنجره بایستد و پارچهٔ کتانی پاکیزه‌ای را بر لبهٔ آفتاب‌خوردهٔ پنجره بفشارد و چین‌ها را با دستانی آگاه صاف کند. نامه‌ای را می‌توان پشت میزی نوشت که از خرده‌نان و لک جوهر پاک سابیده شده، با واژه‌هایی سنجیده و منصفانه. وقتی باران می‌بارد، قطره‌هایش خطوطی راست بر شیشه می‌کشند و هوای پس از توفان بوی آهن و آب گشوده را دارد، وعدهٔ آغازهای تازه و خاطره‌ای بی‌ابر.
امروز شاید ابزاری را آن‌قدر صیقل دهید که بدرخشد، یا پارچه‌ای تازه را جایی بیاویزید که در نیمروز نور را بگیرد. وقتی ابرها کنار می‌روند و آسمان گشوده می‌شود قدم بزنید و بگذارید باد ذهنتان را پاک کند. وقتی تصمیمی را می‌سنجید، با عزم آرام داوری چنین کنید که به استواری دستانش و یکنواختی دلش اعتماد دارد.
رنگ خوش‌شانسی امروز آبی فولادی روشن است.
Lucky Color: LightSteelBlue — #B0C4DEبگذارید روشنی نیمروز انتخاب‌هایتان را راه بنماید.
عدالت در ابزارهای صادق و آسمان‌های گشوده زندگی می‌کند.