زبرجدی میانه

مردی آویخته است، اما نه در تقلا. پایش به شاخهٔ درختی استوار گیر کرده، درختی کهن و زنده با ریشه‌هایی ژرف در خاک نمناک. سرنگون تاب می‌خورد، دست‌هایش پشت سر، و هاله‌ای آرام گرد پیشانی‌اش حلقه زده است. به جهانِ واژگون می‌نگرد، زمین در بالا و آسمان در پایین، و هر نفسش بی‌شتاب است. سکون گرداگردش انبوه می‌شود، اما از این جایگاه نامعمول، آشنا رازآلود می‌شود. آنچه روزی آشکار بود اکنون آرام گشوده می‌شود، گویی مه صبحگاهی آن را لمس کرده باشد.

جای دیگری، در خوری ساحلی و دور از جمعیت، آب پس می‌نشیند و دسته‌هایی از سنگ، دلارهای شنیِ نیمه‌مدفون و بسترهای کِلپ را که در آب کم‌عمق تاب می‌خورند آشکار می‌کند. این جا را به نام گنجش خوانده‌اند، زبرجد آبی، سنگی که از بستر رودهایی در پایین‌دست برف‌آبِ کوهستان صید می‌شود. در روزگاران قدیم، معدنچیان ریه‌ها و دست‌هایشان را به خطر می‌انداختند تا این بلورهای بریل را از دل خاک بیرون بکشند، با این اعتماد که درخشش نیمه‌شفافشان به کسانی که آن‌ها را بر خود دارند روشنی می‌بخشد. بازرگانان آن‌ها را بر پارچه‌های مخمل می‌چیدند، هر گوهر خنک به لمس، و مرز میان پنهان و آشکار را نشان می‌دادند.

در آشپزخانه، کسی در میانهٔ روزش درنگ می‌کند و ظرفی شیشه‌ای را در دست گرفته که از شهری کنار دریا به خانه آورده است. سنگین است، با شیارهای ضخیم، دست‌دمیده و با نقش موج‌هایی مانند باد بر آب. وقتی در ظرفشویی شسته می‌شود، نخستین پرتوهای خورشید فروردین را می‌گیرد و شکل‌هایی کم‌رنگ و لرزان بر پیشخوان می‌پراکند. این ظرف را دست‌های هنرمندی به شکیبایی جزرومد بر شعلهٔ باز شکل داده‌اند و نسل به نسل از جایی رسیده که رود به دریا می‌پیوندد. به کار بردنش یعنی آهسته شدن، دیدنِ لحظه، و اجازه دادن به این‌که معمولی با جابه‌جا شدنِ توجه چشمگیر شود.

رهگذری که از کوهستان‌های کارپات می‌گذرد، قصه‌های کهنی را به یاد می‌آورد که می‌گویند دریانوردان سنگ‌های زبرجد را برای سلامت سفر با خود می‌بردند. جویبارهای کوهستانی این‌جا با خزه و گلسنگ پوشیده شده‌اند و آسمان بالای سر از رگبارهای بهاری خبر می‌دهد. وقتی باران می‌بارد، نرم می‌بارد و پرده‌ای بر منظره می‌کشد و تپه‌ها رگه‌هایی از خاطرهٔ آب‌های کهن دارند. گله‌داران با شنل‌های نمدی زیر لبهٔ بام‌ها می‌روند و منتظر می‌مانند و به سکوتی که پس از توفان می‌آید گوش می‌سپارند؛ سکون است، اما جهان خواب نیست. دگرگونی بی‌صدا رخ می‌دهد، در سکوت، و ریشه‌ها در خاکِ خیس‌خورده ژرف‌تر می‌شوند.

در خانه، باغبانی گلدانی کوچک از گیاه یشم را کنار پنجره می‌گذارد و برگ‌های گوشتی‌اش نور را می‌گیرند. در لحظه‌ای آرام، کسی بر سر کاسه‌ای خربزهٔ شیرین و رسیده که از یخچال سرد شده درنگ می‌کند و هر لقمهٔ خنکش را مزه‌مزه می‌کند. بر ایوانی فرسوده، ماهیگیری پیر تورش را وصله می‌کند و رنگ دریا را در روزی صاف به یاد می‌آورد، هنگامی که آب گویی میان آسمان و جهان زیرین آویخته است، نه این و نه آن، آرام و معلق.

امروز می‌توان درنگ کرد و دست‌ها را در آب سرد شست و زلالی لحظه را حس کرد. می‌توان ظرف شیشه‌ای محبوبی را شست و در آفتاب خشک کرد تا دید چگونه نور روز را می‌گیرد. می‌توان هنگام قدم زدن کنار جویباری ایستاد، به شُرشُر نرم آب گوش سپرد و دید چه چیزی زیر سطح آرمیده است. یا تنها چیزی را سرنگون کرد، فنجانی، صدفی، سنگی، و به خود اجازه داد آشنا را از نگاهی آرام و دگرگون‌شده ببیند.

رنگ خوش‌شانسی امروز زبرجدی میانه است.
Lucky Color: MediumAquaMarine — #66CDAAرو به آنچه آرام است بگردید و بگذارید جهانی تازه را آشکار کند.