تالار خاموش است، آکنده از بوی چوب صیقلی و پوست‌نوشته‌های کهن، و در میانه کاهن اعظم ایستاده است، پوشیده در لایه‌های جامهٔ آیینی. میان انگشتانش کلیدها را نگه داشته است ـ یکی برای جهان پرستش و یکی برای جهان تن. پیش پایش دو خادم سر فرود آورده‌اند و آیین‌هایی را بازمی‌تابانند که نسل‌به‌نسل رسیده است. پشت سرش ستون‌ها برمی‌خیزند که نیایش‌ها بر آن‌ها حک شده و نشان صد آیین را بر خود دارند. هوا اینجا از وزن سنت غلیظ است؛ هر حرکت پژواکی از گذشته است و هر واژه گامی بر راهی که پاهای بی‌شمار پیش‌تر شکلش داده‌اند.
بر محراب، مجموعه‌ای از نشانه‌های کنده‌کاری‌شده آرمیده است که هر یک از ماده‌ای شکل گرفته که روزگاری بخشی از جانوری بزرگ روییده بود و بازرگانانی که در روشنای چراغ‌های روغنی سودا می‌کردند آن را از بیابان‌ها و رودها گذرانده بودند. نشانه‌ها به لمس خنک‌اند، صاف همچون سنگ‌های رود اما بسیار گرانبهاتر، زیرا داستانشان از حافظه پیشی می‌گیرد. قرن‌ها پیش، پادشاهان و کاهنان یکسان آن‌ها را ارج می‌نهادند و از آن‌ها دستهٔ خنجرهای آیینی، سر عصاهای شاهی یا خانه‌های صفحه‌های کهن شطرنج می‌ساختند. در معبدهای بزرگ آفریقا و هند، هنرمندان روزگاری طومارهایی تمام از حکمت را بر رویه‌شان کنده‌کاری کردند، با این اطمینان که آنچه اینجا نگاشته شود پایدار خواهد ماند.
جای دیگری در پرستشگاه، میزی کوتاه برای خوراکی آرام چیده شده است. قاشقی کوچک، با دسته‌ای به شکل قو، کنار کاسه‌ای برنج آرمیده ـ ظرفی که جلایش حاصل صیقل دقیق دستانی است که در پیشه‌ای موروثی چیره‌اند. مادهٔ قاشق، کمیاب و خواستنی، فرآوردهٔ شبکه‌ای از بازرگانان است که موسم باران‌های سیل‌آسا و خشکسالی را به جان خریدند، به امید فصلی از آرامش. قصه‌هایی نیز هست از ابزارها و دکمه‌ها، بادبزن‌ها و مهره‌های ریز، که همه از همین مادهٔ گرانبها ساخته شده‌اند. در خانه‌های بزرگ و کلبه‌های فروتن یکسان، چای در فنجان‌هایی ریخته می‌شود که صافی‌شان انضباط هنرمندانی دیری‌رفته را به یاد می‌آورد.
در برخی گوشه‌های جهان، باران چنان نرم و یکنواخت می‌بارد که خشم شهر را خاموش می‌کند و صبح را در پرده‌ای لطیف می‌پوشاند. این هوایی است که زمان را کند می‌کند و خانواده‌ها را گرد شاسی‌های کهنهٔ پیانو نزدیک‌تر می‌کشد، شاسی‌هایی که رویه‌شان از سال‌ها سونات و سرود ساییده شده است. نوری که از پرده‌های مشبک معبد می‌گذرد از آرایه‌های محراب بازمی‌تابد و درخششی لطیف بر چهرهٔ مؤمنان می‌افکند. در این لحظه‌ها، پایداری رسم حس می‌شود، اطمینان نرم راهی که از سرچشمه‌اش چندان دور نیفتاده است.
امشب، برای ارج نهادن به راه‌هایی که دست‌به‌دست رسیده‌اند، شاید کسی دستش را بر رویهٔ یادگاری کنده‌کاری‌شده بکشد یا شمعی در پرستشگاه خانوادگی روشن کند. آماده کردن خوراکی با ابزاری کهنه و موروثی می‌تواند شکیبایی پیشینیان را برانگیزد. با صدای بلند خواندن از کتابی با صفحه‌های سنگین و فشرده، یا نوشتن نامه‌ای با قلمی که نوکش از ماده‌ای کمیاب است، اندیشیدن به تبارهای معنوی و خانوادگی را فرا می‌خواند.
رنگ خوش‌شانسی امروز عاجی است.
Lucky Color: Ivory — #FFFFF0به صورت‌هایی که می‌مانند و به لمس آرام سنت اعتماد کنید.