یک کارت بکشید · تاروت چیست؟ · آرکانای اعظم

مرد آویخته

مرد آویخته · XII

مرد آویخته کارت XII از آرکانای اعظم است. مرد جوانی از یک پا، سروته، از درختی T شکل آویزان است. او رنج نمی‌کشد: هاله‌ای گرد سرش می‌درخشد و چهره‌اش آرام است. در حالت مستقیم نشانهٔ درنگ، دگرگونی نگاه و رها کردن است؛ در حالت وارونه نشانهٔ تحمل بی‌ثمر و گیر افتادن.

نام و شماره

معنای مستقیم

کلیدواژه‌ها: درنگ، نگاهی تازه، رها کردن، پذیرش، انتظار

پس از سنجیدن چیزها در ترازوی عدالت، گام بعدی سروته کردن خود ترازوست. مرد آویخته کسی است که پذیرفتن ناتوانی از حرکت را برگزیده است.

مرد آویختهٔ مستقیم نشانهٔ زمانی برای ایستادن و بی‌حرکت ماندن است. وضعیتی که آن‌گونه که می‌خواهید پیش نمی‌رود، شاید وقتی از سروته دیده شود معنای دیگری نشان دهد. آن را چنین می‌خوانند که وقتی روش‌ها و دلبستگی‌های کهنه را رها کنید، فهمی تازه از راه می‌رسد. می‌تواند نشانهٔ «فداکاری» هم باشد، به معنای پذیرفتن زیانی کوتاه‌مدت برای اینکه وقتتان را به چیزی مهم‌تر بدهید.

معنای وارونه

کلیدواژه‌ها: تحمل بی‌ثمر، گیر افتادن، چسبیدن، فداکاری بیهوده

در حالت وارونه، ایستادن را چنین می‌خوانند که ثمری نمی‌دهد.

فقط تحمل کردن، بی‌آنکه چیزی تغییر کند. بیش از پیش به خاطر دیگران کنار آمدن تا وقتی که از پا بیفتید. چسبیدن به آنچه باید رها کنید و ناتوان شدن از حرکت. «انتظار» کارت مستقیم به در جا زدنی بی‌معنا تبدیل شده است. آن را کارتی می‌خوانند که می‌پرسد آیا تحمل به خودی خود به هدف تبدیل شده است.

آنچه در تصویر است

• درخت زندهٔ T شکل: برگ‌هایش نشان می‌دهد که او هنوز به زندگی پیوسته است. T شکل حرف یونانی تاو است.
• پاهای ضربدری: در دستهٔ رایدر–ویت–اسمیت، یک پا خم شده و عدد «4» را می‌سازد.
• هالهٔ گرد سر: نه رنج، که روشن‌شدگی؛ بینشی که از راه می‌رسد.
• چهرهٔ آرام: نشانهٔ اینکه آویختگی‌اش را پذیرفته است.
• دست‌ها پشت سر: نگرش دخالت نکردن، و فقط تسلیم شدن.

تاریخچه

مرد آویخته زمانی کارت «خائنی» بود که مجازات می‌شد.

در ایتالیای رنسانس رسم بود که خائنان و بدهکاران فراری را بر دیوارهای شهر، سروته و آویخته از یک پا، نقاشی کنند تا در برابر همه رسوا شوند. مرد آویختهٔ دستهٔ ویسکونتی–اسفورتسا در سدهٔ پانزدهم همان حالت این «نقاشی‌های رسوایی» را دارد، و در ایتالیا این کارت را «خائن» هم می‌نامیدند.

در تاروت مارسی سده‌های هفدهم و هجدهم هم، مرد جوانی از یک پا میان دو درخت آویزان است.

در اواخر سدهٔ هجدهم، کور دو ژبلن استدلال کرد که این کارت وارونه چاپ شده و در واقع تصویر تدبیر است که بر یک پا ایستاده. از سدهٔ نوزدهم به بعد، نویسندگان رازورز کارت را از نو به‌عنوان کسی خواندند که به خواست خود تسلیم می‌شود، کسی که به روشن‌شدگی می‌رسد. دستهٔ رایدر–ویت–اسمیت از این دیدگاه پیروی کرد و هاله و چهره‌ای آرام افزود. کارتی است که معنایش تقریباً سروته شد، از مجازات به بینش.

تناظرها

کارت قبلی و بعدی

• قبلی: 11 عدالت
• بعدی: 13 مرگ
• آرکانای اعظم

مرد آویخته: رنگ‌های خوش‌شانسی