یک کارت بکشید · تاروت چیست؟ · آرکانای اعظم

مرگ

مرگ · XIII

مرگ کارت XIII از آرکانای اعظم است. اسکلتی با پرچمی سیاه سوار اسبی سفید است؛ پیش رویش پادشاهی افتاده و مردمی به پیشوازش آمده‌اند. در دوردست، خورشید میان دو برج طلوع می‌کند. نامش ترسناک است، اما این کارت به معنای مرگ واقعی نیست. در حالت مستقیم نشانهٔ پایان، به سرانجام رسیدن و دگرگونی است؛ در حالت وارونه نشانهٔ ایستادگی در برابر تغییر و کش دادن چیزها.

نام و شماره

معنای مستقیم

کلیدواژه‌ها: پایان، به سرانجام رسیدن، دگرگونی، نوزایی، رها کردن

آنچه مرد آویخته در آن درنگ کرد و رهایش ساخت، اکنون پرده‌اش آشکارا فرو می‌افتد. مرگ چنین کارت پایان‌بخشی است.

مرگ در حالت مستقیم نشانهٔ پایان یک فصل است: یک کار، یک خانه، یک رابطه، یک شیوهٔ اندیشیدن. پایانش شاید غم‌انگیز باشد، اما بی‌پایان هیچ چیز تازه‌ای آغاز نمی‌شود. مانند خورشیدی که در پس‌زمینهٔ تصویر طلوع می‌کند، پایان آغازی تازه را آماده می‌کند. آن را زمانی می‌خوانند برای رها کردن کهنه و دوباره زاده شدن.

معنای وارونه

کلیدواژه‌ها: ایستادگی در برابر تغییر، کش آمدن، رکود، دلبستگی ماندگار

در حالت وارونه، مرگ را چیزی می‌خوانند که باید پایان یابد و نمی‌یابد.

ناتوانی، از ترس یا دلبستگی، از رها کردن رابطه یا عادتی که می‌دانید نمی‌تواند ادامه یابد. کش آمدن کارها بی‌آنکه به سرانجام برسند. دور نگه داشتن آغازی تازه از ترس تغییر. برخی آن را برعکس می‌خوانند: رکودی دراز که سرانجام پایان می‌یابد، و بهبودی که آغاز می‌شود.

آنچه در تصویر است

• اسکلت سوار بر اسب سفید: مرگ برای همه، با هر جایگاهی، فرا می‌رسد.
• گل رز سفید روی پرچم سیاه: در دستهٔ رایدر–ویت–اسمیت، رزی سفید با پنج گلبرگ، که گفته می‌شود نشانهٔ پاکی و نوزایی در فراسوی مرگ است.
• پادشاه افتاده و مردمی که به پیشوازش آمده‌اند: پادشاه افتاده، روحانی دست‌هایش را به هم پیوسته، کودک مستقیم به بالا می‌نگرد: آن‌ها را شیوه‌های گوناگون روبه‌رو شدن با پایان می‌خوانند.
• خورشیدی که میان دو برج طلوع می‌کند: بامداد تازه‌ای که پس از پایان می‌آید.

تاریخچه

مرگ از نخستین تاروت‌ها یکی از کارت‌ها بوده است.

در دستهٔ ایتالیایی ویسکونتی–اسفورتسا در سدهٔ پانزدهم، اسکلتی است که تیر و کمان در دست دارد. در پایان قرون وسطی، وقتی طاعون بارها و بارها همه‌جا را فرا می‌گرفت، «رقص مرگ» بسیار نقاشی می‌شد: شاه و گدا در برابر مرگ برابرند.

در تاروت مارسی سده‌های هفدهم و هجدهم، اسکلتی داسی بزرگ را می‌چرخاند و سرها، دست‌ها و پاهای بریده بر زمین پراکنده‌اند. تنها همین کارت است که در جای نامش چیزی نوشته نشده، فقط عدد 13. از همین روست که در فرانسه آن را «آرکان بی‌نام» می‌نامند.

دستهٔ رایدر–ویت–اسمیت اسکلت داس‌به‌دست را به شکل سواری که با پرچمی پیش می‌آید از نو کشید و خورشید طلوع‌کننده را در پشت افزود. وقتی کتاب‌های فال توضیح می‌دهند که «مرگ کارت دگرگونی است»، این از همین تصویر و از تفسیرهای رازورزانهٔ سدهٔ نوزدهم به بعد می‌آید.

تناظرها

کارت قبلی و بعدی

• قبلی: 12 مرد آویخته
• بعدی: 14 اعتدال
• آرکانای اعظم

مرگ: رنگ‌های خوش‌شانسی