Di tengah kad, dua sosok duduk, belenggu mereka longgar di buku lali. Mereka kelihatan tidak sedar akan kesunyian bilik, atau mungkin mereka menikmatinya, terus berlarutan di tempat mereka, seolah-olah perbuatan memakai rantai kini lebih tabiat daripada tawanan. Lantai di bawah mereka ialah batu purba kubur, licin dan sejuk di bawah kaki telanjang, disapu bersih tetapi tidak pernah sepenuhnya bebas daripada habuk. Udara bergerak seolah-olah seseorang baru sahaja melintas, walaupun tiada yang kelihatan. Hanya kesan samar nafas berlarutan di tempat kehadiran dahulu ada. Tiada ancaman kini; bayang bertanduk di dinding telah pudar, dan bersamanya sebahagian besar perjuangan yang dramatik. Apa yang tinggal ialah kekosongan yang sunyi, hampir antiseptik, yang menyusul pelepasan—kesunyian yang boleh disalah anggap sebagai damai, atau sebagai penafian.
Dalam ruang ini, minda berpaling kepada benda yang menandai ketiadaan sebanyak kehadiran: porselin tulang lama diletakkan di atas meja selepas tengah malam, gilapannya nipis seperti bisikan. Mangkuk porselin yang tidak disentuh di hujung lorong, diletakkan untuk menangkap titisan lembut daripada siling, ialah penjaga cuaca rahsia rumah lama. Di sepanjang papan pelapik tumbuh habuk, berkumpul seperti fros pada kaca tingkap, tirai lembut yang meredam bunyi dan masa. Di atas meja solek, sapu tangan yang ditekan, berkanji dan terlipat, menunggu tangan yang mungkin atau tidak menggapainya. Inilah benda bilik hospital yang telah lama dikosongkan, bilik tetamu yang disediakan untuk pelawat yang tidak pernah tiba. Bahkan kebun, pada waktu subuh, menunjukkan senyap yang sama: melur malam berpaut dengan jari pucat pada terali, memabukkan dan tidak kelihatan, apabila kabus bergulung masuk daripada sungai di seberang pagar.
Dikatakan, di kampung gunung, bahawa kabus ialah nafas nenek moyang, naik daripada tanah pada waktu fajar. Gembala yang dahulu mengembara di bawah tebing batu kapur akan mendengar loceng biri-biri bergerak tidak kelihatan dalam selubung, dan melangkah senyap, mengetahui tirai itu nipis antara apa yang dilupakan dan apa yang kekal. Di sesetengah bandar pantai, nelayan membaiki jala mereka dengan tanglung pada waktu sebelum subuh, dikelilingi senyap segala yang belum didedahkan, tangan mereka bekerja hampir dengan ingatan. Di katedral lama, patung marmar wali dan malaikat mengumpulkan habuk, wajah mereka dilembutkan oleh abad, lengan terbuka mereka gerak yang tidak lagi tajam dengan amaran tetapi lembut, seolah-olah memanggil yang hidup untuk berehat.
Batu nisan yang lapuk berdiri di halaman gereja, nama dan tahun hampir terhapus, tetapi setiap batu dijaga dengan teliti. Lumut disapu pergi, dan lili ditinggalkan, pucat dan wangi, sebagai persembahan. Kerja itu teratur, hormat, dan tenang. Di tanah utara yang jauh, selepas malam salji lebat, kanak-kanak berjalan keluar pada matahari terbit untuk menemui dunia terhapus dan sedia untuk dibayangkan semula. Tapak kaki mereka ialah tanda pertama pada hari baru, senyap seperti rahsia.
Jika awak mahu menghormati hari ini, awak mungkin membentangkan alas meja yang terbaik, walaupun tiada tetamu dijangka, atau membuka tingkap sejurus sebelum subuh dan membiarkan udara yang tenang menyentuh wajah awak. Lipat baju kegemaran awak dengan jagaan, licinkan setiap kedutan yang tidak kelihatan, atau tulis surat kepada seseorang yang wujud kebanyakannya dalam ingatan awak dan letakkan di dalam laci, dimeterai dan selamat.
Warna tuah hari ini ialah Putih hantu.
Lucky Color: GhostWhite — #F8F8FFRantai terbuka; pagi sunyi.