Dia berdiri di hadapan meja, tangan berlegar di atas alat, tetapi susunan yang biasa telah berubah. Tongkat ialah buluh yang baru dipotong daripada tepi sungai, masih mengeluarkan getah; cawan ialah bekas timah yang terhentam, kusam oleh tahun-tahun chai dan hujan. Pedang ialah tulang yang diasah, hujungnya dikikis oleh gigi dan batu, dan syiling ialah lenggai biji yang licin, digilap oleh cap ibu jari yang tidak terhitung. Tertib dunia—benda, perbuatan, niat—beralih. Sekarang, apabila dia mengangkat buluh, ia bersiul bukan lagu tetapi amaran. Cawan, bukan menghilangkan dahaga, menyembunyikan teka-teki di dasarnya, secarik kain yang berbau samar akar dan ribut.
Dahulu, meja ini berdiri di pinggir ladang, di sebaliknya pokok renek rendah terbentang dan pokok anggur liar tumbuh tanpa sekatan. Di sini, semak, terkenal kerana kedegilannya dan akar yang dalam, tumbuh di tanah kerikil yang miskin. Generasi dahulu, tangan yang kasar daripada kerja mengumpulkan lenggai, memecahkannya, merendam jisim itu, dan menekannya melalui bakul tenunan. Noda muncul di setiap permukaan; udara di dalam pondok pekat dengan harum, tajam dan hampir pahit. Jari, pergelangan tangan, malah tapak kaki membawa sentuhan hantu kerja mereka selama berminggu-minggu. Pewarna itu, dihargai di atas segala-galanya, tidak menyingkap sihirnya pada siang tetapi hanya apabila kain kering tergantung daripada rasuk, benang mengeras, bayang berasap mekar perlahan.
Dalam kabus bandar pelabuhan, pagi monsun bermula dengan bau hujan bercampur ingatan daun yang dihancurkan. Di bawah awan yang berat, saudagar membuka bal mereka. Mereka membentangkan kain seberat kelodak sungai, ditakdirkan untuk negeri yang jauh. Perdagangan ahli sihir, di sini, bukan pada barang tetapi pada perubahan: sehelai tenunan rumah, dahulu kasar dan polos, kini membawa tanda bukit yang jauh dan perjalanan kafilah. Mata wang beralih daripada syiling ke gelei, daripada gelei ke janji, daripada janji ke cerita—kemudian, akhirnya, cerita itu sendiri dipotong dan dijahit menjadi jaket, sapu tangan, ingatan yang dijahit ke dalam sejarah keluarga.
Model ini, dahulu peta untuk alkimia, menjadi silap mata. Di tempat tumbuhan itu dahulu dihargai untuk ubat atau harumnya, kini ia berfungsi sebagai sempadan antara ladang atau pagar di sepanjang jalan lama yang menuju ke kilang yang ditinggalkan. Di tempat ribut dahulu menandakan bencana bagi penuai, kini ia membilas sisa dan menyingkap kekayaan tersembunyi dalam tanah. Helah bukan pada alat, tetapi pada cara maknanya meluncur. Secebis kain yang usang, disimpan dalam kotak atau dijahit ke dalam kelim, bukan lagi tanda status tetapi azimat terhadap lupa, azimat untuk mengingati kerja yang menoda dan memperbaharui.
Hari ini, awak boleh merebus daun taman awak sendiri untuk harumnya dan mengingati tangan yang melakukan ini sebelum awak. Ikat sejalur kain lama pada dahan pokok dan lihat angin menyusun semula ceritanya. Apabila ribut datang, biarkan ia membasuh wajah awak, dan diam seketika lebih lama daripada yang biasa awak lakukan. Lipat secebis sesuatu yang berharga dan selitkannya ke dalam poket awak, untuk mengingatkan diri awak: tidak setiap perubahan mengikuti peraturan yang awak jangkakan.
Warna tuah hari ini ialah Nila.
Lucky Color: Indigo — #4B0082Ingat tangan tersembunyi di sebalik setiap sihir harian.
Ada cerita yang memerlukan hujan untuk menyingkap corak yang paling benar.