Een ransel aan een stok, een berm bezaaid met bloemblaadjes en kruimels, de rand van een pad vergeten en half afgesleten door de zolen van zwervers. De hond van de kaart nijpt naar onbewaakte enkels, en trekt naar het onbekende, terwijl de klif vervaagt onder een onachtzame voet. Boven verzamelen wolken zich, niet zozeer ter waarschuwing als uit nieuwsgierigheid, en kijken waar de wildheid landt wanneer zij springt voordat de grond is gevonden. De lucht is rusteloos, het keren van seizoenen tussen zaaien en eerste vrucht.
Er was een tijd waarin reizigers in de Andes, op zoek naar voedsel, ranken aantroffen die de grond verwarden met kleine, glanzende bollen. Deze bollen waren glad, noch bes noch graan, en plaatselijke boeren kenden ze goed, hun vruchtvlees een vertrouwd deel van alledaagse stoofschotels. Toen schepen de Atlantische Oceaan overstaken, werden deze vruchten zaden in zakken, tekens van een nieuw begin, soms met achterdocht ontvangen, soms in moestuinen geplant alleen om te zien wat er zou gebeuren. In Italië keken koks hoe ze op vensterbanken rijpten, eerst onzeker, daarna verrukt door hun smaak, en proefden risico en hoop samen gestoofd. Keukens veranderden. Eenvoudig brood reikte verder met een pollepel saus. De sprong van de oude wereld naar de nieuwe liet een spoor van maaltijden achter, eerst onzeker, daarna onmisbaar.
Zelfs nu blijft de herinnering hangen in elke marktkist en elk lapje achter het huis waar deze planten groeien. Wortels zetten zich ondanks de wind. Hun stengels zwerven, krullen door draadkooien, nooit helemaal rechtop maar altijd reikend. De kleinste passen in de palm, glanzend en stevig, terwijl andere de ranken naar beneden trekken, zwaar als een belofte. Wanneer stormen over de vlakten rollen, buigen deze planten, de bladeren glad in de regen, maar de vrucht blijft hangen, en zwelt onder de warmte van de storm. Soms stript hagel de takken kaal, en soms komt een kalme zon juist op tijd om de schil te zoeten.
Op marktochtenden staan kisten overlopend bij de bakkerij en de visboer. Handen reiken naar het vertrouwde gewicht, en drukken juist genoeg om de stevigheid te beproeven. Sommige rollen op aanrechten, en wachten om te worden gesneden voor boterhammen of te worden gesudderd in een pot. In keukens glijden messen door schil en vruchtvlees, zaden verspreiden zich over snijplanken, bestemd voor soep of saus of een snelle salade. Soms wordt de vrucht in haar geheel in een pan gegooid, en barst open in de hitte, een kleine sprong in de verandering. Op avonden in de late zomer delen buren manden over lage hekken, een geschenk dat vanzelfsprekend wordt genomen tot de ranken in de herfst verwelken.
Vandaag zit de lichtheid niet in de hemel maar in de hand, vol van wat dicht bij de grond groeit. Het ogenblik vóór de val is een vraag, een pauze tussen plukken en proeven. Het is gemakkelijk de controle over te slaan, een handvol in de lunch te gooien zonder te wassen, te vertrouwen dat wat uit de aarde komt zonder falen zal voeden. Soms is de stap te vroeg, het vruchtvlees onrijp of overrijp, maar toch voedt het, en vergeeft het een misstap. Het vraagt niets dan geduld en de bereidheid het opnieuw te proberen, te proeven voordat je oordeelt, nog één zaad in onzekere bodem te planten.
Je kunt de vrucht afspoelen en in haar geheel eten voordat je naar je werk gaat, of haar dik snijden voor een boterham die je handen vlekt, of haar tot een saus laten sudderen terwijl de regen op het dak trommelt. Je kunt de zaden bewaren, ze in een pot met een beetje water drukken, en jezelf een tuin voor het volgende voorjaar beloven.
De gelukskleur van vandaag is Tomaat.
Lucky Color: Tomato — #FF6347Sommige dingen rijpen het best na de sprong.
Vandaag is smaak een soort vertrouwen.