Na progu przebudzenia postaci z karty sięgają w górę, ale powietrze jest nieruchome. Jeśli trąba zabrzmiała, jej echa tłumią nisko wiszące chmury – cisza, która osiada nad miastem przed deszczem. Dzień nie jest pogodny, a rozstaje przed nami pozostają niepewne. Decyzja wisi w powietrzu, niepodjęta, czekając w pauzie między jednym oddechem a drugim.
W tej pauzie umysł wędruje na wrzosowiska Anglii, gdzie prastare głazy stoją pionowo na polach, spowite poranną mgłą. Pasterze stąpają ścieżkami między nimi, z butami oblepionymi tą samą ziemią, która była świadkiem stuleci milczących namysłów. Niebo w górze rozciąga się szeroko i bez wyrazu. Gdzieś daleko dzwon bije na nabożeństwo, które się zacznie, ale nie skończy; wierni czekają ze złożonymi rękami, niepewni, czy wstać, czy zostać na miejscach.
W domu kuchenny stół jest metalowy, zimny w dotyku, niewypolerowany. Stoi na nim czajnik o powierzchni zmatowiałej od lat używania. To naczynie, które grzeje się poranek po poranku, a jednak dziś liście herbaty pozostają suche, a woda niezagotowana. Czasem odpowiedzią jest prosty, odłożony obrzęd: chleb zostawiony na blacie, nóż obok niego, śniadanie jeszcze nieprzygotowane. Umysł krąży i krąży wokół możliwości, a ciało siedzi bez ruchu.
W miastach brukowane ulice lśnią po nocnej mżawce. Stare kominy, których lic nie tknęła farba od czasów przemysłowych, wznoszą się wzdłuż zaułków, gdzie robotnicy dźwigali kiedyś ciężary od świtu do zmierzchu. Ich płaszcze z grubej wełny wiszą na hakach za drzwiami, ciężkie od zapachu deszczu i dymu. Tam księgowy zatrzymuje się nad otwartą księgą, z ołówkiem w gotowości, a liczby pozostają niesprawdzone. Dzień pracy zawisa w chwili niezdecydowania.
Na wsi, pod osłaniającym niebem, porosty grubo porastają korę buków. Owce pasą się cicho, z nieoznakowanym runem, zlewając się z kamiennymi murkami, które trzymają je w zagrodzie. Podróżny zatrzymuje się na rozstaju, z butami zakurzonymi od marszu, niepewny, która droga prowadzi do wioski, a która w góry. Drogowskaz jest zniszczony przez pogodę, napis wyblakły, a chęć, by iść naprzód, napotyka wygodę pozostania tam, gdzie się stoi.
Mit i pamięć gromadzą się tam, gdzie granice się zacierają. W baśniach północnych krain wilk czeka w półmroku przed świtem, z łapami wciśniętymi w oszronioną trawę i oczami odbijającymi bezruch świata zawieszonego między nocą a dniem. Decyzje przychodzą tu powoli, a wataha czeka na sygnał, który może nadejść dopiero za wiele godzin. W świecie rzemiosła kowal pozwala metalowi stygnąć na kowadle, nie spiesząc się z następnym uderzeniem. Popiół osiada na palenisku, cichy i wytrwały.
Gdy dzień się rozwija, można usiąść w fotelu przy oknie i napisać list, którego nigdy się nie wyśle, albo pójść na spacer pod niskimi chmurami, pozwalając krokom padać bez kierunku. Żeliwny dzbanek do herbaty, zostawiony od wczoraj, można napełnić i postawić na ogniu, a jego gwizd będzie łagodnym wezwaniem. Albo, podnosząc kamyk z ogrodowej ścieżki, można potrzymać go w dłoni, czując jego ciężar jako obietnicę, że wyboru nie trzeba dokonywać dziś.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to szary.
Lucky Color: Gray — #808080Gdy niezdecydowanie się przeciąga, niech sama cisza będzie twoją towarzyszką. Zatrzymaj się i pozwól światu pozostać łagodnie nierozstrzygniętym.