Trąba zabrzmiała, a jednak postać wciąż siedzi na krawędzi sarkofagu, ze stopami wspartymi na starym kurzu i dłońmi splecionymi wokół kolan. Przeprawa przez rzekę czeka w oddali, ale determinacja ociąga się za zasłoną wahania. Scena jest zawieszona w chwili przed działaniem, jakby wstrzymano oddech, a powietrze gęstnieje od wczorajszych niewypowiedzianych obietnic. Zmartwychwstanie nie zostaje odrzucone, tylko odroczone. Świat na zewnątrz idzie dalej: ziemia jest sucha, poranne słońce ostre, wezwanie bez odpowiedzi, ale głośne w myślach.
Gdzieś za przykościelnym cmentarzem długa trawa drży na niespokojnym wietrze. To trawa, która latem plami dzieciom spodnie, taka, która porasta nasypy starych kolei imperium, taka, z której barwy tkano mundury maszerujące niegdyś przez kurz i dalekie kampanie. Tkanina wczorajszego świata – tkana szorstko, mocna, praktyczna – daje trochę schronienia przed niezdecydowaniem, jak otulenie się starą kurtką polową przekazaną z pokolenia na pokolenie i połataną, ze wspomnieniami działania wszytymi w każdy szew. Materiał jest znajomy, niesie zapach ziemi i słabe ślady tytoniu i pasty do polerowania metalu, pachnie historiami jeszcze nieopowiedzianymi, wytrwałością i czekaniem.
Na stole śniadaniowym miska kryje ugotowane i pokrojone ziemniaki, ze skórką zostawioną dla sytości, posypane gruboziarnistym pieprzem i solą. Obok leży chleb ze skórką oprószoną mąką, jakby wspominał powolne rośnięcie ciasta w ciepłej kuchni, cierpliwie obserwowane. Posiłek nie jest wyszukany, wystarcza tylko, by podtrzymać siły, jakby przygotowano go dla kogoś, kto jutro może znaleźć odwagę, by odpowiedzieć na wezwanie. Sztućce są stare – tępy widelec, wyszczerbiony emaliowany kubek, takie, które przetrwają pory roku zaniedbania i wciąż czekają, by się przydać.
Za oknem wiatr wzbija kurz na spieczonej drodze, takiej, jaką znają żołnierze i pasterze. Równina ciągnie się aż po horyzont, nieubłagana i szeroka, a powietrze jest pełne zapachu nagrzanych słońcem traw i dalekich burz. Nawet pogoda zdaje się przystawać, wstrzymując oddech przed długo oczekiwanym deszczem. W dawnych opowieściach taki krajobraz przemierzają ci, którzy w końcu słuchają wezwania i wstają, by iść, choć niektórzy siedzą na krawędzi i nasłuchują łagodniejszego rozkazu, delikatniejszej obietnicy.
Przy takim wahaniu można przejść się wysoką trawą, pozwalając, by nasiona ocierały się o dłonie – przypomnienie, że nawet bezruch ma swoją fakturę. Przekopując ziemię w ogrodzie, można znaleźć stare guziki albo monety, łącząc obecny niepokój z dawnymi chwilami działania. Można wypolerować wytartą klamrę paska albo zacerować kieszeń kurtki – drobne gesty przygotowania na chwilę, gdy odpowiedzi nie da się już odkładać. Albo po prostu usiąść w plamie słońca z filiżanką mocnej herbaty, patrzeć, jak przesuwa się kurz, i poczuć ciężar dzisiejszego wyboru.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to khaki.
Lucky Color: Khaki — #F0E68CWezwanie może poczekać, ale dzień płynie dalej. Każda pauza jest przygotowaniem.