Miecz, pionowy i prosty, spoczywa obok wagi, a każda szala jest obciążona milczącą prawdą. Za nimi wisi zasłona, nie z ciężkiego aksamitu, lecz z cienko tkanego płótna, takiego jak na targach Damaszku albo w domach starannych tkaczy: trwałego, uczciwego, nieozdobnego i jasnego w swoim przeznaczeniu. Żadne ciężkie cienie nie spływają na stół, przy którym siedzą razem przyczyna i skutek; jest południe, a światło pada prosto, przeganiając niejednoznaczność z każdej krawędzi. Na tym stole stal miecza i ramiona wagi chwytają słońce tak, jak dobrze naostrzone narzędzie albo kamyk wygładzony przez rzekę, odbijając jasność i cel.
Powietrze niesie świeżość, jakby dzień obmył do czysta rześki wiatr ze stepu, pogoda, która oczyszcza zarówno umysły, jak i ulice, zostawiając tylko to, co istotne. To klimat wysokiego płaskowyżu, gdzie horyzont tnie ostro i nic nie jest ukryte. W historii takie dni wybierano do rozstrzygania sporów pod gołym niebem, ze społecznością jako świadkiem; jasność w górze wymagała jasności w dole. Nad rzekami Skandynawii kowale wykuwali ostrza do sądów, o powierzchniach tak czystych i uczciwych jak prawda, którą miały egzekwować. W dawnych sądach sędziowie nosili szaty tkane z lnu, z włókien mocnych i gładkich, o nieprzerwanych niciach, widoczną obietnicę bezstronności.
Są miejsca, gdzie ten duch trwa – dworce kolejowe zbudowane na początku dwudziestego wieku, z odsłoniętymi żelaznymi konstrukcjami i ścianami wyłożonymi kaflami o tym samym chłodnym, czystym wykończeniu co świeżo wyszorowana kuchenna patelnia. Na wybrzeżu Kornwalii klify wznoszą się nad niespokojnym morzem, strome i blade, a słony wiatr zdziera z nich wszelkie pozory. Tam latarnicy polerują swoje instrumenty jak w rytuale, znając wartość precyzji i odpowiedzialności. W kuchni bochenek kroi się nożem do chleba, o którego ostrze się dba, zawsze wycierane do czysta po każdym użyciu, a jego powierzchnia nigdy nie może skorodować ani się stępić. Czynność jest prosta, a stojący za nią zamiar niezachwiany.
W ciche popołudnia można stanąć przy oknie i przycisnąć czystą lnianą ściereczkę do nagrzanego słońcem parapetu, wygładzając zagniecenia rozważnymi dłońmi. List można napisać przy stole wyszorowanym z okruchów i plam atramentu, a słowa są wyważone i sprawiedliwe. Gdy pada deszcz, krople kreślą proste linie po szybie, a powietrze po burzy niesie zapach żelaza i otwartej wody, obietnicę nowych początków i niezmąconej pamięci.
Dziś możesz wypolerować narzędzie, aż zalśni, albo powiesić świeżą tkaninę tam, gdzie w południe chwyci światło. Wybierz się na spacer, gdy chmury się rozstąpią, a niebo się otworzy, pozwalając, by wiatr oczyścił ci myśli. Gdy ważysz decyzję, rób to ze spokojną stanowczością kogoś, kto ufa pewności własnych dłoni i równowadze własnego serca.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to jasnostalowy.
Lucky Color: LightSteelBlue — #B0C4DENiech jasność południa prowadzi twoje wybory.
Sprawiedliwość żyje w uczciwych narzędziach i otwartym niebie.