Miecz lśni pionowo, a jego ostrze przecina powietrze, chłodne i stanowcze, obok wagi, której szale osiadają w doskonałej równowadze. Za nimi wisi szerokie lniane płótno o powierzchni gładko naciągniętej i prostej, ani ozdobnej, ani podartej, po prostu cicho obecnej. Na zewnątrz świat trwa w południu, cienie są przycięte pod bezchmurnym niebem, gdzie każda linia jest wyraźna i nic nie kryje się w cieniu. Takie są obrazy Sprawiedliwości: jasność, porządek i otwarta prostota, która ani nie schlebia, ani nie ukrywa.
W dawnych salach sędziowie nosili powłóczyste szaty z bawełny i lnu, tkane starannymi dłońmi na dalekich polach. Ich nieozdobne stroje oznaczały bezstronność – obietnicę, że każdy, kto stanie przed ich sądem, zostanie potraktowany tak samo jak następny. Kapłani w świątyniach również owijali się w tuniki z bielonego lnu, stojąc między światem a sacrum, przypomnienie, że obrzędy wymagają przejrzystości w równym stopniu co czci. W domu stół śniadaniowy nakrywa się dzbankiem mleka i miską ryżu, prostymi i skromnymi, dającymi pożywienie bez pretensji. Każde z nich jest znakiem: wyroku wydanego uczciwie, pożywienia danego bez faworyzowania.
Ludzie szukali jasności w miejscach, gdzie mgła się podnosi i nic nie pozostaje ukryte. W górach Anatolii podróżni przystawali na marmurowych stopniach świątyń mądrości, których posadzki zamiatano i polerowano do łagodnego, matowego wykończenia, odbijającego światło dnia. W północne zimy świat okrywa padający śnieg, krajobraz, w którym każdy ślad stopy zostaje odsłonięty i nic nie umyka uwadze. Śnieg wycisza świat, żądając uczciwości od każdego dźwięku i gestu. Gdy trzeba było postąpić słusznie, starsi zbierali się na nowych płóciennych matach bez jednej skazy, przypominając wszystkim, że decyzje muszą zaczynać się od miejsca bez plam przeszłości.
Nawet w rzemiośle piekarze przesiewają mąkę przez muślin, szukając miałkości, która oddziela to, co wartościowe, od plew. Papiernicy w starożytnych Chinach prasowali masę w szerokie arkusze, suszone na powietrzu, aż nie nosiły żadnego śladu poza pociągnięciem pędzla – wyrokami, edyktami i prawdą zapisaną, by wszyscy mogli ją zobaczyć. Farbiarze przygotowują bele surowego jedwabiu, gotując je i czyszcząc, aż tkanina jest nietknięta jak świeży poranek.
Gdy niebo jest bezchmurne, a słońce stoi wysoko, dachy i tarasy lśnią tą samą prostotą. Powietrze jest wolne od mgiełki, otwarte na wszystkie możliwości. W dni targowe kupcy zapisują kredą rachunki na tabliczkach łupkowych, a każda linia jest zapisem, którego nie da się wymazać bez wysiłku. Takie materiały wymagają uczciwości; nic nie może ukryć się pod warstwami ani rozmazać w niejednoznaczność.
Kto chce uczcić ten dzień, może przetrzeć kuchenny stół i nakryć go świeżym obrusem albo nalać wody do porcelanowej filiżanki i pić ją z rozmysłem. Można zapisać krótką prawdę na nieużywanej kartce i schować ją złożoną albo przejść się pod niebem, gdy słońce stoi w zenicie, odczuwając świat bez zniekształceń.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to biały.
Lucky Color: White — #FFFFFFNiech jasność i równowaga towarzyszą każdemu działaniu. Prawda mieszka w tym, co otwarte i proste.