Baldachim, bogaty i precyzyjny w swoim hafcie, płynie nad głową podróżnika, który przystaje na skraju miasta. Baldachim nie jest z samego płótna, lecz z tkaniny przetykanej cienko wyklepanymi monetami – okrycie, które chwyta pierwsze promienie porannego słońca. Przed nim stoją dwa zwierzęta, jedno stworzone do wytrwałości, drugie do szybkości, z wyrównaną uprzężą, oba skore, by przejść pod starą bramą miasta. Kamienie pod stopami lśnią, ukształtowane i wypolerowane przez stulecia stóp i kół, i przechowują pamięć kupców i królów. Za łukiem droga pochyla się naprzód i zaprasza w podróż. Dopiero gdy wodze zostaną zebrane w obie dłonie i pociągnięte równo, zwierzęta odnajdują wspólny cel, a ich kopyta wybijają rytm, który przerywa ciszę dnia.
Droga przed nim nie jest tylko wybrukowana kamieniem, lecz znaczona śladami mitu. W górach, gdzie strumienie przecinają skałę, poszukiwacze przesiewali niegdyś koryta rzek w poszukiwaniu tego, co skrzyło się między palcami. Płukali skarby w zimnej wodzie, wypatrując błysku, który oznaczał fortunę na całe życie. To, czego szukali, wypełniało świątynie Niniwy i pałace Egiptu, wykute w korony i kielichy, ukształtowane w laury noszone przez zwycięzców na stadionach, które rozbrzmiewały wrzawą dawnych igrzysk. W opowieściach niesionych przez wiatr Jazon i Argonauci ścigali runo z cudownego barana – przedmiot tak cenny, że potrafił zamienić wyprawę w legendę i zjednoczyć najbardziej nieprawdopodobnych towarzyszy.
Od szczytów Andów, gdzie górnicy wgryzają się dłutem w kości ziemi, po brzegi rzek Kalifornii, gdzie jeden obrót płuczki mógł odmienić los, ten sam kruszec przyciągał ludzi przez granice i oceany. Pokrywa kopuły kościołów i lśni nad ciszą i modlitwą. W Wenecji wytwórcy paciorków wyciągają go w nici cienkie jak włos i wtapiają w szkło, aż kielichy chwytają światło i rozsiewają je po salach bankietowych. W Kioto rzemieślnicy wyklepują go w płatki tak cienkie, że uniósłby je powiew, i bambusowymi pędzelkami nakładają je na składane parawany i posągi, dając wrażenie światła słonecznego schwytanego i zatrzymanego na zawsze.
W domu można znaleźć go w obrączce albo w tarczy zegarka, wybitego na monetach przekazanych przez dziadka – każdy przedmiot niesie opowieści o pracy i świętowaniu. W kuchni sypie się płatkami na słodki chleb albo delikatne ciasta, jako znak szczęścia albo przepychu przy stole. W dni świąteczne nić przędziona z tego samego metalu zdobi haftem sari i szaty, obrysowując kształty pawi i lotosów, które mienią się przy każdym ruchu. Nawet niebo po burzy przynosi czasem ulotny obraz: snop światła, który przebija się przez chmury i maluje pola i dachy połyskiem, przy którym świat wydaje się na chwilę lekki i nowy.
Aby dziś skierować tę energię, można przesunąć palcami po tarczy starej monety, wodząc po jej wytartej rzeźbie i pozwalając, by jej historia ugruntowała poranek. Pieczenie może nabrać nowego blasku, gdy ozdobi się chleb odrobiną jadalnych płatków, zamieniając zwykły bochenek w święto. Jeśli pod ręką jest haft, przeszycie ulubionej koszuli drucikiem albo nicią z tego metalu może być cichym potwierdzeniem celu. Nawet wyjście na zewnątrz, by popatrzeć, jak słońce wschodzi nad dachami, może przypomnieć, że każda podróż zaczyna się tam, gdzie światło spotyka ruch.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to złoty.
Lucky Color: Gold — #FFD700Niech twój dzień płynie naprzód w harmonii i z determinacją.