Pustelnik stoi na krańcu znanego świata, tuląc lampę, której blask ledwie muska ścieżkę przed nim. Laska w jego dłoni wystrugana jest z gałęzi drzewa, które niegdyś rosło na skraju klasztornego ogrodu, a jej drewno pokryły lakierem lata wędrówki. Droga pod nim jest stara i pewna, z ubitej ziemi, która pamięta stopy pielgrzymów, koła wozów i cichych rannych ptaszków, którzy wyruszali przed świtem. Samotność jest jego towarzyszką i kształtuje przestrzeń wokół niego w coś bliskiego i niemal świętego.
Tutaj, na tych krętych wysokościach, dawni ludzie wkopywali się w zbocza, by wydobyć gęstą, kredową glebę cenioną za jej bogactwo. Tę ziemię, zbieraną w skąpanych w słońcu dolinach Toskanii, zgarniały zniszczone ręce i niosły w koszach do pracowni pełnych glinianych garnków i suszarni. W gwarnym sercu tych miasteczek rzemieślnicy mielili ziemię na drobny proszek, mieszając ją z wodą i olejem w moździerzach z rzeźbionego kamienia. Ich palce, poplamione latami pracy, wyciskały z niej kostki dla malarzy, dzięki którym na ścianach kaplic i drewnianych tablicach pojawiali się święci i anioły. Skrybowie topili wosk i dodawali do niego tę ziemię, pieczętując listy, które przemierzały góry i morza.
W domu rodziny zależały od tej samej ziemi. Rolnicy uprawiali pola, na których rzędy winorośli wiły się obok drzew oliwnych, czerpiąc pożywienie z bogatej w minerały gleby. Odwracali ziemię ciężkimi motykami, a o zmierzchu ich buty pokrywały warstwy kurzu. Zebrane plony – grzyby, bulwy i orzechy – przechowywano w glazurowanych słojach na solidnych półkach obok bochenków ciemnego, popękanego chleba. Garnki pyrkały godzinami nad ogniem, a ich smak pogłębiał się z każdym obrotem drewnianej łyżki. W cieple wieczoru ręce wyrabiały ciasto i ugniatały je na oprószonych mąką deskach – codzienny obrzęd cierpliwości i pożywienia.
Lampa Pustelnika odsłania te skromne skarby: gładką rączkę ogrodowej łopatki, brzeg glinianego naczynia, kontury rzeźbionego paciorka różańca. Każdy z nich jest kotwicą w świecie, przedmiotem ukształtowanym przez pracę i obdarzonym znaczeniem przez cichą uwagę. Laska nie służy tylko za podporę – przypomina o wszystkich, którzy szli tą drogą, ufając ścieżce pod stopami.
Aby dziś zrobić krok w stronę Pustelnika, można zamieść palenisko albo próg, póki poranek jest jeszcze chłodny, czując pod stopami ubitą ziemię albo drewno. Klęcząc w ogrodzie, odwróć glebę gołymi rękami albo otrzep z ziemi korzenie warzyw świeżo wyrwanych z grządki. Zmiel ręcznie kawę, orzechy albo suszone zioła i zauważ melodię ruchu i zapachu. Weź do ręki drewniane narzędzie albo pędzel, by tworzyć, naprawiać albo po prostu poczuć fakturę czegoś, co ukształtował czas.
Wysoka droga należy do tych, którzy czczą zwyczajność, którzy przybliżają się do tego, co bliskie i prawdziwe. Mały krąg lampy wystarczy, by zobaczyć następny krok i odnaleźć wartość w tym, czego może dotknąć dłoń.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to sjena palona.
Lucky Color: Sienna — #A0522DCicha droga wybrukowana jest darami ziemi i pracy.
Nieś to, czego potrzebujesz; idź z troską i celem.