W zniszczonych ruinach Wieży katastrofa jeszcze się nie dopełniła. Błyskawica uderzyła, ale kamienie zachowują kształt, buntownicze i drżące. To, co zostaje, jest zarazem ostrzeżeniem i obietnicą. Rusztowanie skrzypi na wietrze, a kurz unosi się tam, gdzie podłoga grozi zapadnięciem. Wszędzie wokół wyczuwa się odroczone zawalenie, jakby świat wstrzymywał oddech. Pośród tego koń roboczy stoi przywiązany w starej uprzęży, ze skórą suchą i popękaną od ciężkiej pracy, ale jeszcze nie zerwaną. Czeka spokojnie w cieniu zrujnowanej wieży.
Stare siodło, które spoczywa na tym koniu, opowiada o niezliczonych podróżach przez dzikie równiny. Szyte ręcznie, niosło swojego jeźdźca przez granice i burze, przez górskie przełęcze i do miast, gdzie powietrze było gęste od zapachu pieczonych kasztanów i żaru otwartych palenisk. Powierzchnia siodła jest naznaczona potem i latami słońca, ukształtowana ciężarem tych, którzy polegali na jego wytrzymałości. Kiedyś było nowe i bez blizn, wożone przez kupców wzdłuż Jedwabnego Szlaku albo przez samotnych posłańców niosących pilne wieści do dalekich miast.
Gdzie indziej, na kuchennym stole w domu nadgryzionym przez pogodę, drewniana misa mieści korzenie wyrwane z ziemi pod koniec jesieni: pasternak i bulwy o skórkach szorstkich i ziemistych, obiecujące pożywienie przez chudsze miesiące. Samą misę wyrzeźbiono dawno temu z pnia dębu, który rósł na skraju starego lasu, gdzie grunt jest twardy, a wiatr drży w koronach drzew. Każdy rowek na powierzchni naczynia pamięta siekierę, rękę, wytrwałą pracę nadawania użytecznego kształtu temu, co zostało z czegoś, co niegdyś stało wysoko.
W warsztacie za kuchnią stosy wygarbowanych skór wiszą na grubych kołkach, a ich powierzchnie noszą odcisk niezliczonych rąk. Tutaj szewc siedzi pochylony nad na wpół ukończoną parą butów, z ciasno przyszytą podeszwą, która ma chronić stopę na kamienistych szlakach. Młotek rzemieślnika stuka cicho, jak echo kopyt na ubitej ziemi. W kącie zniszczona uzda wisi obok rękojeści pługa, a oba czekają, by znów wezwano je do pracy.
Na zewnątrz pola ciągną się ku horyzontowi, a gleba jest wilgotna po wczorajszym nocnym deszczu. Powietrze pachnie końmi i gliniastą ziemią, a wiatr niesie wspomnienie dalekich pożarów zarośli. Na skraju pastwiska dzikie grzyby przebijają się przez ściółkę, a ich kapelusze otaczają ślady zeszłorocznych burz. Niebo jest nisko, zapowiada więcej deszczu, ale grunt pod spodem na razie pozostaje twardy.
Jeśli szukasz stałości pośród przewrotu, wypoleruj stare siodło albo naoliw drewnianą misę własnymi rękami. Przygotuj posiłek z warzyw korzeniowych, oddając cześć powolnej pracy ziemi. Napraw albo zadbaj o często używane narzędzie, nawet jeśli jego najlepsze lata minęły. Gdy zapada zmierzch, obejdź granice swojego domu, zauważając, co stoi, a co czeka na upadek.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to kasztanowy.
Lucky Color: SaddleBrown — #8B4513Wytrwałość znajduje się w tym, co trwa, nawet gdy zmiana podchodzi blisko.
Zawalenia jeszcze nie ma – wciąż jest czas na troskę.