Wieniec z liści otacza tancerkę w sercu karty, z ramionami rozpostartymi, gdy wyznacza koniec jednej podróży i początek kolejnej. Cztery istoty żywe patrzą z narożników – lew, byk, orzeł i człowiek – milczący świadkowie zamykającego się obiegu, a wstęga zostaje mocno zawiązana w geście spełnienia. Karta niesie obietnicę pełni, świata zebranego i spiętego z ceremonią, jak żniwa w szczytowym momencie.
Wyobraź sobie gaje na nasłonecznionym zboczu, gdzie powietrze niesie żywiczny zapach, a wiatr migocze wśród ostro zakończonych liści. Te drzewa, prastare i powykręcane, dobrze się mają w kamienistej ziemi i podczas surowych lat, a ich korzenie wwiercają się głęboko w poszukiwaniu wody. Ich owoce, małe i jędrne, zbierały całe pokolenia – zrywane ręcznie, czasem strącane długimi kijami, aż spadną z głuchym stuknięciem na rozpostarte pod spodem płótno. W tej cichej, wytrwałej pracy jest poczucie dopełnienia: każde drzewo krąży przez pory kwitnienia, owocowania i spoczynku, a każdy cykl zamykają zbiory.
Owoce sortuje się, myje i tłoczy w izbach o kamiennych ścianach. Ręce, które pracowały w gajach, teraz karmią prasę, obracając śrubę, aż z miąższu sączy się gęsta, aromatyczna oliwa. Ta oliwa wypełnia gliniane dzbany, zastawia drewniane półki i zbiera się w płytkich miseczkach na kuchennych stołach. Namaszcza się nią czoło strudzonych, smaruje wierzch bochenków przed pieczeniem i zasila lampy, które odpędzają długą noc. W starożytnym świecie ta oliwa wyznaczała koniec bitew i koronację królów; wylewano ją na kamienne ołtarze i używano do pieczętowania traktatów. Gałęzie drzewa, splecione w wieńce, koronowały poetów i zwycięzców – żywy znak osiągnięcia i pokoju.
Są miasta, których nazwy wyrastają z tych gajów, gdzie kształt drzewa pojawia się na monetach i drzwiach domów. Na placu wytłoczone owoce sprzedają kobiety o dłoniach poplamionych od tej pracy, przekazujące przepisy i opowieści z jednej pory roku na następną. Naczynia na oliwę i solone owoce stoją w spiżarniach, czekając na zimę. W tych stronach pogodę mierzy się cyklami: najpierw suchy upał, potem nagłe burze, które spłukują kurz z liści, i w końcu łagodne ciepło, które wywabia pierwsze pąki z gałęzi. Gdy owoców jest pod dostatkiem, to znak, że praca roku zatoczyła pełne koło.
Można upleść wieniec ze smukłych gałązek i powiesić go nad drzwiami, by uczcić osiągnięcie albo powitać pokój. Można skropić wieczorny posiłek oliwą z tego drzewa, smakując trud wielu rąk i wielu pór roku. Jeśli ma się gładki kamień z gaju, można położyć go przy łóżku jako ciche przypomnienie wytrwałości i odnowy. O wschodzie słońca można zawiązać wstążkę – prostą opaskę – na nadgarstku albo na słoiku, pieczętując zamiary, tak jak robi to tancerka w środku świata.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to oliwkowy.
Lucky Color: Olive — #808000Dopełnienie jest w zasięgu ręki; krąg sam się zawiązuje.