W środku karty postać tańczy wewnątrz owalnej girlandy, żywej obwódki uplecionej z liści laurowych i wawrzynu. Wokół niej patrzą cztery istoty: lew, byk, orzeł i ludzka twarz, każda wyglądająca z narożnika. Wieniec wyznacza koniec i przybycie, łuk z liści, który jest zarazem bramą i koroną. Wstęgi tancerki wyginają się w jej dłoniach, ciągnąc się jak serpentyny na święcie, które celebruje zamknięcie długiego obiegu.
Gdy świat się obraca, święto odbija się echem w dalekich dolinach i nasłonecznionych kuchniach, na polach pamiętanych bardziej z zapachu niż ze zbiorów. W jednym z takich miejsc powietrze naznacza obecność pewnego kwiatu, który kwitnie na progu między wiosną a pełnią lata. Jego płatki, skromne, ale niezachwiane, tulą się nisko przy ziemi, czasem ukryte wśród trawy. Zbiera się je w małe bukieciki i wstawia do szklanych kubeczków przy oknach, wypełniając ciche pokoje zapachem słodkim i nieśmiałym jak wspomnienie dotrzymanej obietnicy.
Legendy mówią, że te kwiaty przyniesiono z dalekich gór, niesione w obrąbkach płaszczy przez tych, którzy przekraczali rzeki i skaliste przełęcze. Czepiały się tkaniny, nasiona zawinięte w fałdy, i zapuszczały korzenie wszędzie tam, gdzie wędrowiec odpoczywał. Na dawnych targach pęczki tych kwiatów przechodziły z rąk do rąk nie jako waluta, lecz jako znaki szczęśliwego powrotu z podróży. W mrocznych kątach klasztorów ich esencja trafiała do nalewek i balsamów, o których wierzono, że zamykają rany i uspokajają serca, które zawędrowały zbyt daleko od domu.
Nad wzgórzami, gdzie te kwiaty leżą nisko, czasem przechodzą burze, ale po deszczu powietrze staje się łagodne i miękkie. Płatki lśnią, a ich zapach unosi się, gdy niebo się przejaśnia. W niektórych wioskach stare kobiety wciąż stawiają przed drzwiami miski tych kwiatów, by powitać świt, wierząc, że to, co zaginęło, odnajdzie drogę z powrotem, gdy słońce dotknie płatków. Istoty żywe z karty – lew, byk, orzeł, człowiek – mają swoje echo w pogodzie, która przesuwa się nad wzgórzami, silna i cierpliwa, dzika i mądra, a wszystko to jest częścią obrotu, który co roku przynosi kwiaty.
W kuchni ktoś wsypuje garść tych płatków do przejrzystego syropu, mieszając łyżką, aż słodycz się rozpuści. Dziecko dostaje pierwszy łyk, a smak, kwiatowy i ulotny, długo zostaje na języku. Stół nakrywa obrus z tymi samymi kwiatami wyhaftowanymi wzdłuż brzegu, każdy z nich to maleńki, staranny supełek. Na progu wstążka zawiązana na kokardę oznacza skończoną opowieść i nowe zaproszenie, powtarzając krętą ścieżkę tancerki.
Dziś możesz zerwać mały bukiecik tych kwiatów i postawić go tam, gdzie pada poranne światło. Możesz wsypać ich płatki do kubka wody i popijać powoli, by przypomnieć sobie smak powrotu do domu. Spróbuj zawiązać cienką wstążkę na nadgarstku albo w poprzek drzwi na znak, że każdy zamknięty obieg staje się początkiem czegoś nowego. Przed snem zasusz kwiat między kartkami ukochanej książki, wiedząc, że będzie na ciebie czekał przy następnym obrocie.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to fiołkowy.
Lucky Color: Violet — #EE82EEGirlanda się zamyka, wstęga jest zawiązana, a podróż znajduje spoczynek.
Noś jej zapach przy sobie.