Nakaiyuko ang isang leon sa ilalim ng kamay ng babae, hindi mapakali ang kiling, ang hawak niya ay hindi na banayad kundi naninigas sa pagpipilit. Ang tanawin ay dating nangangahulugan ng pagtitiyaga at tahimik na pagkahusay; ngayon tumitigas ang pagsisikap, at nagiging hingal ang hininga ng malaking hayop. Sumisikip ang bilog sa pagitan ng kalooban at ng mailap. Habang lalo siyang idinidiin, lalong tumitibay ang pagtutol, na para bang nagtitipon ang espiritu ng hayop, hindi sa pagkakasundo, kundi laban sa kanyang kontrol.
Noong unang panahon, naglakbay ang mga mangangalakal sa mga lungsod ng Lebante na may mga supot ng kochinilya, mahalagang mga kulisap na kaliskis mula sa malalayong bundok. Ang maliliit at lihim na nilalang na ito, pinatuyo at dinikdik, ay may kapangyarihang mantsahan ang isang rolyo ng seda o ang laylayan ng pari ng isang bagay na bihira at tumatagal. Sa kabila ng Dagat Mediteraneo, pinakulu ng mga tagapagkulay ang mga pindang na karmin sa mga kalderong tanso, naghihintay ng tamang sandali upang ibabad ang lana. Lalabas ang tela na basang-basa at mabigat, kulay ng mga utos ng hari at ng mga petisyon ng mga itinakwil. Hindi lamang palamuti ang telang ito; ipinapataw nito ang sarili, ipinapahayag ang kuwento nito sa bawat tiklop at tahi.
Sa mga hardin na malayo sa mga pagawaan ng pangkulay, bumubuka ang mga granada sa mga bato ng landas, ang mga buto ay kumikinang na parang maliliit na puso. Sa sinaunang isip, minarkahan ng katas nila ang isang uri ng hangganan—sa pagitan ng mundong nasa itaas at ng nakatagong mundo sa ibaba. Sa mga araw ng pista, pinipiga ng mga tagapagluto ang mga butong iyon para sa arnibal, hinahayaang dumaloy sa inihaw na tupa o sa madilim na alak, lasang nananatili at ayaw makalimutan. Ang bunga ay parehong pagpapala at babala: kasaganaan, ngunit mantsang hindi madaling mahugasan sa balat.
Kung minsan ay nagtitipon ang mga ulap sa huling hapon, mababa at namamaga, nangangako ng bagyong hindi puputok. Idinidiin ng hangin pababa, makapal at hindi nagpapakawala, at kumakalampag ang mga pinto sa mga bisagra. Isinasara ng mga babae ang mga panara, ngunit nasusumpungan pa rin ng hangin ang daan sa mga bitak, ginagalaw ang mga kurtinang may burda. Sa ganitong panahon, napupunit ang mga loob; umiinit ang kusina sa away, at ang mantel, sariwa pa mula sa labahan, ay may marka ng natapong kopa, isang pabaya na sandaling pinalaki ng pag-igting ng araw.
Ang sagisag ng mga iskolar ng unibersidad sa Inglatera, isang kapa na may linya ng tela mula sa malalayong pagawaan, ay higit sa payak na katayuan. Tanda ito ng pagtitiis, patunay na tiniis ng mag-aaral ang pagsubok at disiplina, at marahil ay pahiwatig ng pakikibaka upang supilin ang leon sa loob. Gayunman, habang lalong bumibigat ang balabal, lalo itong nagbabantang kuskusin ang leeg, nagpapaalala sa nagsusuot ng halaga ng ambisyon at ng panganib ng sobrang higpit sa pagkapit sa mga layunin.
Sa tahanan, isang maliit na kahong kahoy ang nakaupo sa repisa, puno ng waks na pantatak. Sa mahihirap na araw, maaaring magsindi ng kandila, tunawin ang isang patpat ng waks, at idiin ang singsing na pantatak sa lawa, hayaan ang pagsasara ng liham na maging kilos ng pagtitiyaga. Sa kusina, ang paghalo ng kaldero ng arnibal ng granada sa banayad na init ay makapagpapatatag ng hindi mapakaling kamay at makapag-aanyaya ng kalmado. Sa pamilihan, tumigil sa habihan kung saan ang mga sinulid ng seda ay ibinubuhol sa mga panyong may disenyo, at isipin ang pagsabit ng isa sa inyong mga balikat, hindi bilang baluti, kundi bilang banayad na bigat na magpapaalala ng pagtitiyaga. Kung mabigat ang tingin ng langit, hayaang lumipas ang bagyo bago ninyo sabihin ang mahirap.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng dugo.
Lucky Color: Crimson — #DC143CHayaan ninyong lambingin ng kabanayan ang layunin, at humanap ng lakas sa pagpapasakop.