Isang babae ang nakatayo sa pintuan sa pagitan ng mailap at kontrol, ang kamay ay mahigpit na nakadiin sa panga ng leon, hindi umaaliw kundi nagsasara. Sa tahimik na looban kung saan hinarap niya ang hayop, hinahampas ng buntot ng leon ang lupa. Sa itaas niya, kumakabig at humihila ang isang watawat sa hangin, ang tela ay kasing tigas ng kanyang pulso. Nadudulas ang pakiramdam ng baraha ng mahinahong tapang; habang lalo siyang idinidiin, lalong lumalalim ang pagkakaugat ng mga kuko sa bato sa ilalim. Ang puwersa, sa tindig na ito, ay hindi na banayad na patnubay. Ito ay paghigpit, kamay na nagpipilit sa halip na mag-anyaya.
Sa mito at kaharian, umuulit ang larawan. Ang mga tumatalon sa toro ng Knosos, lumulukso sa mga sungay sa mga pintura sa dingding, ay naniniwalang makikinig ang mundo sa katapangan. Ngunit nang lumakas ang mga unos ng Dagat Mediteraneo, napunit ang mga layag sa kanilang mga barko at ang mga amapola sa bukid ay yumukong mababa sa ilalim ng humahagibis na hangin. Ang amapola, nakakalat ang mga talulot at nabali ang tangkay, ay hindi nagpapasakop dahil hinihingi—nagpapasakop ito dahil pinipilit. Sa mga lumang pader ng lungsod ng Marrakech, sa tanghali, bumubuka ang bunga ng granada sa init ng araw, hindi inani kundi nabiyak ng mga araw na walang ulan. Tumatakbo ang mga kalye sa katas, malagkit sa ilalim ng paa ng mga nagtitinda na mantsado na ang mga kamay. Ang watawat ng tore ng pagsamba, gaya ng kamay ng babae, ay hindi na kumakaway ngayon—itinutuwid ito ng walang humpay na bugso ng disyerto.
Ang pumilit ay subukang hawakan ang mundo nang hindi gumagalaw, ngunit hindi ginawa ang mundo para sa paghinto. Sa Daan ng Seda, umiikot ang mga mangangalakal sa mga bagyo ng alikabok, ang mga ulo ay binalot ng telang dating ginagamit upang maghudyat ng pagmamadali: isang pirasong tinali sa unahan ng karavana. Kapag pinahinto ng mga unos ang mga kampo, kumakain sila ng nasa kamay. Mga bering pinitas nang maaga, maasim at matalas, ang mga balat ay nabibiyak sa pagitan ng mga ngipin. Sa dinastiyang Han, bumababa ang mga karpa sa ilog sa mga araw ng pista, nahuhuli at pinakukulo bago ang panahon, masikip at hindi nagpapakawala ang laman, anuman ang apoy na sumusubok humugot mula rito.
Puno ang tala ng kasaysayan ng ganitong paghigpit. Sa mga kusina ng Sevilla, dinidikdik ng pandikdik ng almirez ang mga sili hanggang tumaas ang mga ulap at manakit ang mga mata. Sa mga bukid sa labas ng Siena, itinatambak ng mga manggagawa ng laryo ang mga tisa ng bubong sa mga hurno, isinasara ang init sa loob na para bang ipinagbabawal ang anumang pagtakas. Kapag gumulong ang unang kulog ng bagyo sa tag-araw sa estepa, tinitipon ng mga pastol ang mga kawan at nagsasabit ng mga parol sa bintana, hudyat upang bumalik, babala upang maghintay. Idinidiin ng karahasan ng bagyo ang trigo nang mababa, at ang mga talulot ng ligaw na anemona ay nakakalat sa maputik na mga uka.
Kahit sa sambahayan, pamilyar ang udyok na kumapit. Isang laruan ng bata—kalansing na hugis mansanas—ay nakahiga nang nakalimutan pagkatapos ng away, nabasag ang barnis kung saan sobrang higpit ang hawak sa hawakan. Isang telang kusina, inagaw mula sa sampayan, ay bumabalot sa mga garapon ng inimbak na pinakulo nang matagal, ang mga takip ay sinarado nang sobrang higpit kaya kailangang buksan sa dulo ng kutsilyo.
Gayunman, nag-aalok ang pagbaligtad ng baraha ng pagkakataong mapansin. Ngayon, maaaring luwagan ang hawak sa gunting ng hardin kapag pinuputol ang mga rosas na huli nang namumulaklak, hayaang gabayan ng tangkay ang kamay. Kapag hinihiwa ang tinapay mula sa panaderya, hiwain sa mabagal na paroo’t parito, hindi sa pagdiin pababa. Kung may unos sa labas, manood mula sa bintana at hayaang lumipas ang kulog sa halip na sumigaw sa ibabaw nito. Kung mabiyak ang granada sa inyong mga kamay, lasapin ang mga buto habang dumarating, nang hindi sinusubukang uriin o bilangin.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula.
Lucky Color: Red — #FF0000May tapang sa pagluwag ng kamay.
May mga bagyong lumilipas kapag hindi pinipilit.