Isang pigurang may koronang maliliit na ligaw na bulaklak ang tahimik na nakatayo sa katahimikan ng kagubatan, ang kamay ay nakapatong sa nguso ng malaking pusa. Dahan-dahang sumasara ang mga panga ng leon, hindi sa puwersa, kundi sa mahinahong katiyakan ng kanyang hipo. Sa linang na ito, tahimik ang kapangyarihan. Ang katahimikan ay hindi kawalan, kundi presensiya—gaya ng malalim at humihingang paghinto na nararamdaman ninyo sa ilalim ng mga sanga ng buhay na gubat sa unang liwanag. Sa mga kuwento, ito ang lugar kung saan nagkakabuhol ang mga lumang ugat at hawak ng mga buhay na bagay ang alaala ng mga siglo. Mga hari at pastol, mga labas sa batas at mga makata, lahat ay nakasumpong ng kanlungan sa ilalim ng mga punong ito, at dito ang lakas ay parehong kalasag at paanyaya.
May isang partikular na lumot na lumalapot sa hilagang gilid ng sinaunang roble, malambot sa paa, nagtatago sa pinakamaliit na mga salagubang. Maaaring namitas dito ang tao sa baraha ng mga ligaw na damo, mga kumpol ng halamang maasim at pako, hinahabi sa korona. Sa gubat, matiyaga ang karunungan. Dumadaan ang mga tagaputol ng kahoy sa mga anino, palakol sa balikat, alam na ang bawat troso para sa apuyan ng taglamig ay kinita sa maingat na paggawa ng isang araw. Dala ng hangin ang amoy ng durugin na karayom at sariwang lupa, paalala na ang pagtitiis ay tahimik na itinatayo, patong-patong. Mabagal ang ani ng kagubatan, ngunit tiyak—dagta para sa paggaling, mga dahon para sa tsaa, mga patpat para sa panggatong. Ang leon, dating tanda ng panganib, ay natutulog na ngayon sa kanyang paanan, naamo ng presensiya at tiwala.
Sinasabi ng mga alamat na ang mga sinaunang druida ay naglalaho sa gitna ng mga abeto at pino, nakikinig sa lihim na salita ng hangin. Dito, ang lakas ay hindi ang ungol o ang apoy, kundi ang mabagal at matatag na paglaki ng buhay na kahoy. Maaaring dumampi ang kiling ng malaking pusa sa balat ng punong libong taon, ang mga singsing nito ay nagtatala ng mga bagyong nalampasan at mga panahon ng araw na tiniis. Dating inangkin ng mga monarka ang pinakamalalim na halamanan bilang lupaing pangangaso, ngunit sa dapit-hapon, ang tahimik na nangunguha, namimitas ng kabute at mga sangang nalaglag, ang pinakabuong kabilang sa lugar na ito. Tahanan ang gubat ng di-nakikitang paggawa: ang maingat na pagpapatong ng abono, ang mabagal na pagkakabit ng mga ugat sa ilalim ng lupa, ang hatak ng tubig pataas sa tagsibol. Noong una, gumala ang mga manlalakbay sa mga gubat na ito na walang dala kundi tungkod at supot ng tinapay. Alam nilang humanap ng mga tanda—mga marka sa puno, isang punlang yumuyuko sa araw, ang tawag ng malayong ibon.
Kapag nagtitipon ang mga ulap ng bagyo, nagiging kanlungan ang takip ng mga dahon, naghahabi ang mga sanga sa itaas sa mga huwarang mas sinauna kaysa sa anumang bubong. Bumubuhos ang ulan sa tahimik na palakpakan, at naghihintay ang pigura kasama ang leon, tuyo at panatag. May aral dito: ang tunay na impluwensiya ay nangangailangan ng pagtitiyaga, matatag na kamay, at pagpayag na makinig. Maaaring gumising nang maaga at alagaan ang maliit na piraso ng hardin, lumuhod sa mamasa-masang lupa sa gitna ng sumisibol na sitaw at pako. Maaaring maglakad ang isa sa hanay ng mga lumang puno, tumigil upang ipatong ang kamay sa magaspang na balat, damhin ang tahimik na pulso sa loob. Sa kusina, kumukulo ang isang kaldero ng sabaw na may perehil at ligaw na gulay, kabuhayang hinugot sa ibinigay ng gubat. Sa mesa, isang liham ang isinusulat sa makapal na papel, ang mga salita ay kasing tuloy ng landas sa kagubatan na hindi napuputol.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay berde ng gubat.
Lucky Color: ForestGreen — #228B22Kumilos nang tahimik; malalim ang inyong mga ugat.