Isang babae sa tahimik na umaga, may koronang ligaw na bulaklak, ay lumuluhod sa mahabang damo. Dahan-dahang ipinipinid ng kanyang kamay ang mga panga ng leon. Hindi ito pakikibaka ni pananakop, kundi katahimikan ng tiwala. Tahimik siya gaya ng halamanan sa huling panahon pagkatapos ng ani, kung saan kumakapit pa ang bunga sa mga sanga at ang tanging tunog ay liwanag na gumagalaw sa mga dahon. Ang puwersa rito ay presensiya, hindi pagpapakita. Ang mabigat na hininga ng leon, ang init ng kanyang kiling, ang pinong hawak ng mga daliri: lahat ay nakapaloob, lahat ay hawak sa tahimik na kasunduan.
Sa isang lugar sa labas ng parang na ito, dating nagdala ang mga sinaunang barko ng mga kahon ng mabangong bunga sa kabila ng Dagat Mediteraneo. Nahalo ang amoy nila sa alkitran at maalat na hangin, hinihila ang mga mangangalakal sa malalayong pampang. Naging kayamanan ang mga bungang ito sa mga korte ng mga hari, tanda ng kapayapaan at alyansa, sagisag ng kalusugan at matiyagang paglilinang. Yumaman ang mga halamanan sa araw, nakayuko ang mga sanga sa bigat ng ani, at ang mga taong nag-alaga sa kanila ay natuto ng lakas ng ritmo at panahon, ng paghihintay, ng pagkaalam kung kailan mamitas at kung kailan hayaan pang mahinog nang kaunti pa. Sa mga pamilihan ng Sevilla at sa mga hardin ng Maharashtra, naging salapi ng usapan ang balat at ang mapait na laman, ang lasa sa mga torta at sarsa, at ang mapait-tamís na ginhawa para sa maysakit.
Isang monghe, ilang siglo na ang nakalipas, ay lumuluhod sa kusinang napapaderan ng bato at hinihiwa ang bungang ito sa manipis na bilog, iniaayos sa mga rehas sa harap ng apoy. Hindi siya nagmamadali. Ang pagtitiyaga ang pangunahing sangkap. Kapag natuyo na, naglalakbay ang mga gulong na ito, isinusuksok sa mga bulsa para sa mahabang biyahe o pinakukulo sa mga sabaw ng taglamig. Ang lasa nila ay liwanag ng araw na naaalala. Sa ibang siglo, pinapakulo ng mga manghahabi ng seda ang mga sinulid sa mga kaldero kasama ang balat, pinapanood habang sinisipsip ng tela ang ningning ng malalayong halamanan. Binalot ang isang nobya sa malayong lupa sa telang ito, ang landas niya tungo sa altar ay iniilawan ng tahimik na pangako nito at ng maingat na gawain ng maraming kamay.
Ang mga manlalakbay na tumatawid sa Sahara ay humahawak ng isa sa mga bungang ito sa tanghali, idinidiin sa mga labi para sa sandali ng ginhawa sa hingal na init. Naghahabulan ang mga bata sa mga nayon ng Indonesia sa mga halamanan, malagkit ang balat sa katas, tumataas ang tawa kung saan nahuhulog ang bunga sa mga buslo. Sa mga lumang kusina, kinakayod ng isang kamay ang balat sa mangkok na kahoy, tumataas ang matalas na amoy gaya ng pag-asa sa mamasa-masang hapon. Nakahanay ang mga garapon ng pinatamis na balat sa istante ng bodega, bawat isa ay pangakong iniligtas mula sa kamakailang ani, bawat garapon ay tinatakan ng waks at ng alaala ng mabagal na paghalo.
Sa labas, nagtitipon ang mga ulap para sa tag-ulan. Amoy basang lupa at mga talulot ang hangin, at sa paghinto bago ang ulan, naghihintay ang mundo. Ang lumakad sa ganitong panahon, tahimik at walang takot, ay isang uri ng lakas—pinipiling ang pinakamalambot na hakbang kahit may bantang kulog, isinasara ang pinto nang may ingat, hindi sa puwersa. Ito ang pagkaalam kung kailan magkanlong, kailan tumawid sa bukid, kailan abutin ng matatag na mga kamay.
Ngayon, maaari ninyong hiwain ang bunga para sa hapag ng kapitbahay o isabit ang mga balat upang matuyo sa itaas ng kalan. Subukan ninyong balutin ang isang maliit na regalo sa maliwanag at may disenyong tela, hayaan ang mga tiklop na humawak ng sarili nilang banayad na higpit. O isara ang inyong aklat sa mabagal at sinadyang kamay, hayaan ang katahimikan bago kayo magsalita. Ito ang mga paraan kung paano nagiging ugali ang lakas, nakaugat sa mga bagay ng araw-araw, nahahayag hindi sa ingay kundi sa banayad na pagpupursige.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kahel.
Lucky Color: Orange — #FFA500Hayaan ninyong dalhin kayo ng pagtitiyaga at tahimik na kilos.