Nakatayo ang isang tahimik na pigura sa gilid ng mababaw na lawa, ang isang paa ay dumadampi sa tubig, ang isa ay banayad na dumidiin sa malamig na lupa. Sa kaniyang mga kamay, dalawang kopa ang nagpapadaloy ng likido mula sa isa patungo sa isa, isang maingat na agos. Sa itaas, may dala ang hangin ng umaga na amoy ng pagkatunaw at mahinang kislap ng hamog, na para bang kakarating lamang umiyak ang isang ulap sa damo. Ang agos na ibinubuhos niya ay hindi nagmamadali at hindi nagsasaboy, kundi nakakatagpo ng kapayapaan sa mabagal na paghahalo. Sa malayo, umaakyat ang isang makitid na daan sa mga tambo at ligaw na menta, patungo sa malayong tagaytay na binudburan ng unang liwanag ng araw.
Sa mga lumang kuwento, may mga bato sa disyerto ng Ehipto, tinapyas at pinakinis ng mga kamay na nakaaalam ng naghihintay na pasensiya ng tubig sa loob ng maraming taon. Mula sa mga minahan sa Nishapur, nakakita ang mga mangangalakal ng mga batong hinugasan ng ilog, kapareho ng kulay ng mga lawa sa bundok sa madaling-araw, at dinala ang mga ito sa mga tren ng kamelyo sa mga daan ng Daan ng Seda. Sa mga templo ng Mesoamerika, hinubog ng mga ukit ang gayon ding bato na mga butil na idinidiin sa mga labi ng patay, isang pangako ng ligtas na daan. Bawat daan ng kalakalan, bawat tahimik na pagawaan, ay naging lugar kung saan inaamo ang mga sangkap tungo sa pagkakatugma: tansong hinihila sa lupa, alikabok ng apog, hininga ng tao na inihip sa baga, usok na umaakyat sa manipis na pilipit. Ang bunga ay hindi bakal at hindi bato, kundi mungkahi ng dalawa: matigas, ngunit banayad, na para bang nagpahiram ang langit ng isang piraso sa kamay.
Sa loob ng bahay-bukid, dumudulas ang liwanag ng madaling-araw sa salamin ng bintana at kumikislap sa isang mangkok na porselana, ang ibabaw ay pinakinang ng gayon ding tubig na ningning. Nakapatong ang mangkok sa tabi ng isang pitsel, parehong naghihintay ng kanilang oras sa paliguan. Malapit, isang malambot na alampay, hinabi mula sa seda at lino, ang nakatupi sa isang kaban. Inaalala ng mga sinulid nito ang mayaman sa asin ng lupa na mababaw ng Dagat Mediteraneo, kung saan noong una ay nagtitipon ng mga piraso ang mga maninisid para sa kalakalan, at natutunan ng mga manghahabi na paghaluin ang mga tina nang may pasensiya ng isang manunulat ng monasteryo na kumokopya ng isang teksto. Nakasabit sa itaas ng dapugan, isang balahibo ng martin-piskador ang nakakabit sa kahoy na biga, alaala ng manlalakbay, iniuwi pagkatapos mangisda sa tabi ng isang batis ng yelo, malayo sa itaas mula sa tagpuan ng ilog at ng kapatagan.
Ang Katamtaman ay ang gawain ng paghahalo. Mabait ang panahon sa labas: langit na nalinis pagkatapos ng gabi ng banayad na ulan, ang mga gilid ng hangin ay hindi tuyo at hindi mabigat, timbang nang tama. Sa batong daan, nagsisiksikan ang mga ligaw na bulaklak na huwag-kalimutan at ang mababang damo ng tuyong lupain, nagkakabuhol ang mga ugat sa ilalim, bawat isa ay kumukuha ng kailangan sa iisang piraso ng lupa. Sa tabi ng lawa, lumilibot ang mga tutubi, nanginginig sa liwanag ang mga pakpak. Pinangalanan ng mga sinaunang alkimista ang kanilang sining ayon sa pasensiyosong ikot ng tubig: tunawin, haluin, dalisayin, pagsamahin muli. Ito ang araw-araw na gawain ng mundo, gaya ng sa espiritu.
Ngayon, maaari kayong humanap ng sandali upang punuin ng malamig na tubig ng bukal ang isang tasa at ibuhos ito, nang dahan-dahan, sa isa pa, pinapanood ang makinis na agos. Maaari ninyong pakinisin ang isang lumang hiyas, sundan ng dulo ng daliri ang makinis na bato, alalahanin ang mga kamay na humubog dito. Sa paglalakad sa labas, maaari kayong tumigil sa tabi ng isang tungkal na iniwan ng ulan kagabi at makita ang langit na nasasalamin sa ibabaw, mga ulap na lumulutang sa pagitan ng inyong mga daliri sa paa. O, sa bahay, maaari kayong balutin ng alampay at langhapin ang kapayapaan ng banayad at umaagos na hangin, hindi masyadong mainit at hindi masyadong malamig, bago lumabas upang salubungin ang araw.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay mapusyaw na turkesa.
Lucky Color: PaleTurquoise — #AFEEEEHayaan ninyong maghalo ang tubig at ang lupa. Sapat na ang tahimik na gawa.