Sa ilalim ng toldang hawak sa itaas ng ulo ng tagapagmaneho, kumikitid ang mundo sa landas sa unahan. Ang dalawang hayop sa arnes ay nakatayong handa, hindi magkapareho, ang hininga ay nagpapaulap sa bukang-liwayway. Naghihintay sa unahan ang tarangkahang bato ng lungsod, hangganan sa pagitan ng alam at ng bukas na daan. Matatag ang hawak sa mga renda, hindi marahas—gumagalaw ang dalawang nilalang kapag ginagabayan nang magkasama, hindi hinila nang magkahiwalay. Ang kilos ay hindi galing sa kalooban lamang, kundi sa pagpapares at sa pagsasama sa galaw. Ang tolda, iniuunat at hindi sumusuko, ay nagsisilong sa tagapagmaneho mula sa hindi tiyak na langit.
Batong daan ang nasa unahan, ngunit may kalat na mga piraso ng uling na nahulog mula sa mga kariton na minsang dumagundong patungo sa pandayan. Ang sinaunang pandayang iyon sa gilid ng lungsod, may pinukpok na bakal at umuusok na baga, ay matagal nang nagpadala ng guhit ng usok sa hangin—ang uling nito ay nagbubudbod sa mga gulong ng karwahe habang dumadaan. Nananatili sa hangin ang amoy ng pandayang iyon, matiyaga at malalim. Kumikislap ang mga arnes ng mga hayop sa ningning ng lumang katad ng sapatos, mga labi mula sa bangko ng sapatero kung saan hinubog ng mga kamay ang makakapal na balat bilang mga bota at supot para sa mga maglalakbay. Sa mababang bahagi ng lungsod, hinihila ng panadero ang bandeha ng mga tinapay na senteno mula sa apuyan, kumakaluskos at sunog ang mga balat kung saan nagtapo ang butil at apoy.
Sa kabila ng tarangkahan ay mga parang kung saan lumalakad ang uwak, umuuga ang ulo habang kumukuha ng salagubang mula sa tudling. Ang ibong ito, may balahibong parang tinta at matalas ang mata, ay sumasakay sa hangin sa simoy ng umaga. Lumilipad ang isip ng tagapagmaneho sa kuwento ng uwak na nagmarka ng mga lumang hangganan, nagtatanda kung saan nagtatapos ang gubat at nagsisimula ang mahabang daan. Inaalala rin ng mga manlalakbay ang mga gabi sa ilalim ng langit na walang bituin, nawawala sa malambot na kadiliman ng bagong buwan. Sa ilalim ng gayong langit, ang kompas at ang matalas na pakiramdam ng direksiyon ay hinahasa ng pangangailangan; tila mas maliwanag ang liwanag ng parol kapag kailangan nitong tumagos sa gayong lalim.
Sumasakay ang kasaysayan kasama ng karwahe—mga mangangalakal ng kahoy na may laka mula sa malalayong lupain, ang kanilang mga kahon at mangkok ay tinatakan ng pinakinis na tapos na lumalaban sa basa, pinahahalagahan dahil sa paraan ng pag-iingat at proteksiyon. Sa ilog ng imperyo, ang mga bangkang pangkargamento ay nagdadala noon ng kargong binalot sa seda, binibigatan ng obsidiyana mula sa mga baybayin ng bulkan. Ang bato, malamig sa kamay, ay hinubog bilang mga dulo ng palaso o pinakinis bilang mga salamin, sinasalamin pabalik ang matatag na mukha. Sa palengke sa paanan ng pader ng lungsod, ibinubuhos ng nagbebenta ng uling ang pulbos sa palayok na luwad para sa tinta, ipinagpapalit ng mga eskriba na nagtatala ng mga tagumpay at kasunduan sa mga balumbon.
Nagtitipon ang panahon sa abot-tanaw, mabigat sa pangako ng bagyo. Lumalapot ang hangin, at naaalala ng tagapagmaneho kung paanong inilalapit ng mga magsasaka ang kanilang mga balabal kapag gumulong ang mga ulap ng kulog, at ang mga kabayo ay inilulusong sa silungan ng mga kamalig na may bubong na alkitran. Ang ulan, kapag dumating, ay tumatakip sa mga batong-kalsada, nagtitipon sa pagitan ng mga bato kaya ang mga gulong ng karwahe ay nagpapataas ng pinong ambon.
Sa mga tahimik na silid sa dapit-hapon, sinusunog ng mga pamilya ang mga tuyong sanga ng sirwelas sa brasero, umiikot ang usok habang tinitimpla ang tsaa sa mga takure na dumilim sa edad. Sa mga umaga ng taglamig, winawalis ang apuyan ng walis na yari sa sause, ang mga buhok ay nasunog mula sa mga apoy noong nakaraang taon. Ang bantay ng gabi ng lungsod, umuugoy ang parol, ay sinusuri ang mga kandado at tabla sa mga puwesto ng palengke, umaalingawngaw ang kanyang mga hakbang habang dumadaan siya sa lumang palihan sa bakuran ng panday.
Ngayon, maaari ninyong pakinisin ang sapatos nang may kaparehong ingat na ibinibigay ng tagapagmaneho sa katad ng arnes. Maglagay kayo ng balahibo ng uwak sa pasimano at panoorin itong buhatin ng simoy. Magtimpla kayo ng tasa ng tsaang sebada, hayaang lumutang ang amoy sa silid, o isulat ang hangarin sa dahong makapal sa tinta at itago ito para sa kaligtasan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay itim.
Lucky Color: Black — #000000Patatagin ninyo ang mga kamay para sa paglalakbay.
Ang kilos sa unahan ay pinakamainam na ipinares sa pagtitiyaga.