Ang mga lumang arko ng tarangkahan ng lungsod ay naghahagis ng anino sa batong daan, kung saan ang pares ng mga nilalang na may arnes, sinuklay ang mga buhok at matalas ang mga kuko, ay nakatayong hindi mapakali. Mula sa ilalim ng toldang matigas sa lino, yumuyuko ang tagapagmaneho sa unahan, pinatatag ng mga kamay ang mga renda. Kumakapit ang alikabok ng kalye sa mga tiklop ng kanyang tunika at sa mga buhok ng walis na nakasandal sa mga batong baitang na marmol sa malapit. Huminga ang lungsod sa likod niya, ang mga tao ay umaagos at umuurong, ang mga unang nota ng bukang-liwayway ay gumagalaw na parang mabagal na alon sa pagitan ng mga haligi at portiko. Sa labas ng tarangkahan, umaabot ang mundo—daan na nangangako ng pagdating kung ang mga renda ng karwahe ay sasalubungin ng kasanayan at kalooban.
Handa sa paglalakbay, sinusuri ng tagapagmaneho ang mga bigkis sa kanyang mga paa: isang tinapay, binalot sa serbilyeta, at pitsel na may malamig na linaw ng tubig sa umaga. Gumagalaw ang mga hayop, tumatapak sa matigas na lupa, ang hininga ay umaangat sa mga ulap na natutunaw sa malinis at maagang hangin. Sa labas, sa mga lupain ng taniman, namumulaklak ang mga puno ng almendras, ang mga talulot ay kumakalat upang sumali sa iba sa gilid ng daan. Bawat talulot ay paalala—ang paglalakbay ay sa unahan, ngunit pagtitipon din ng nahuhulog. Sa itaas, blangko at walang laman ang langit, parang naghihintay ng bakas ng mga ibon o watawat.
Umaalingawngaw ang mga alamat sa arkitektura ng umagang ito. Ang mga mandirigma noong una, sakay ng kanilang mga kabayo, ay may dalang mga watawat na hinabing lana, ang mga kalasag ay maliwanag sa tisa ng hukayan ng bato. Sa malayo, bumangon ang mga pastol sa kanilang mga kubo, tinitiklop ang keso sa mga telang lambanog para sa paggawa ng araw, ang kanilang mga alaga ay gumagalaw sa dayami. Gumigising ang palengke sa puso ng lungsod sa tunog ng bigas na ibinubuhos sa mga lalagyan, at sa tahimik na bigat ng mga tilad ng asin na nakasalansan sa mga puwesto. May dalang pangako ang hangin—bawat bagay sa lugar nito, bawat kilos ay tumpak, na para bang ang mundo ay ginawa para sa pagsulong kapag pinananatili ang ayos.
Bumubuntong-hininga ang tagapagmaneho, ang isip ay lumiliko sa disiplina ng kilos sa unahan. Sa kanyang tahanan, may sabon siya sa tabi ng palanggana, iniikot ito sa mga kamay bago ang paglalakbay, ang bula ay nagpapalayas ng alikabok at pagod. Ritwal ito, gaya ng paghahanda ng mga hayop o ng maingat na pagbuhol ng mga renda. Sa itaas ng lungsod, sa matataas na burol kung saan matalas ang hangin, nakatayo ang monasteryo, ang kampana ay tumutunog sa hamog. Doon, bumangon ang mga monghe upang alagaan ang mga dahon ng pergamino ng kanilang mga manuskrito, bawat dahon ay pinindot at pinatuyo nang may tiyaga, bawat umaga ay sinisimulan ng hagod ng kanilang mga payak na walis.
Lumiliwanag ang araw, at tumatawag ang daan. Bago lumabas, maaari ninyong walisin ang pintuan, nililinis ang landas para sa araw. Maaari ninyong ibuhos ang malamig na tubig sa malinaw na sisidlan, tumitigil upang humigop bago ang gawain sa unahan. Maaari ninyong balutin ang kain sa tanghali sa bagong labahang tela, o buhulin ang panyong lino para sa paglalakbay. Tahimik na mga paghahanda ang mga ito, pinagpapares ang nasa kamay at ang darating, pinatatag ang isip para sa kilos sa unahan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti.
Lucky Color: White — #FFFFFFSundan ninyo ang daan nang malinaw ang isip at malinis ang mga kamay. Gumagalaw ang mabuting kapalaran kasama ng banayad na ayos.