Sa gitna ng baraha, nakaupo ang dalawang pigura, maluwag ang mga posas sa kanilang mga bukong-bukong. Tila hindi nila namamalayan ang katahimikan ng silid, o marahil ay tinatamasa nila ito, patuloy na nananatili sa kanilang mga lugar, na para bang ang pagsusuot ng tanikala ay ugali na ngayon, higit sa pagkakagapos. Ang sahig sa ilalim nila ay sinaunang bato ng isang libingan sa ilalim, makinis at malamig sa mga hubad na paa, winalis nang malinis ngunit hindi kailanman lubos na nawawalan ng alikabok. Gumagalaw ang hangin na para bang may kakatawid lamang, bagaman walang nakikita. Mahinang tatak lamang ng hininga ang nananatili kung saan dati ay may presensiya. Wala na ang banta ngayon. Kumupas ang anino na may sungay sa pader, at kasama nito ang malaking bahagi ng mabangis na pakikibaka. Ang natitira ay ang tahimik, halos malinis na kawalan na sumusunod sa paglaya, isang katahimikan na maaaring mapagkamalang kapayapaan, o pagtanggi.
Sa puwang na ito, lumiliko ang isip sa mga bagay na tanda ng kawalan na kasing-laki ng presensiya: lumang manipis na porselana na nakalagay sa hapag pagkatapos ng hatinggabi, manipis ang kinang gaya ng bulong. Ang hindi nagagalaw na mangkok na porselana sa dulo ng pasilyo, inilagay upang saluhin ang malambot na patak mula sa kisame, ay bantay ng lihim na panahon ng lumang bahay. Sa kahabaan ng paanan ng pader, tumutubo ang alikabok, nagtitipon gaya ng hamog na yelo sa salamin ng bintana, isang banayad na lambong na pumipigil sa tunog at panahon. Sa aparador, naghihintay ang isang idiniin na panyo, pinatigas at tinupi, para sa kamay na maaaring abutin o hindi. Ito ang mga bagay ng mga silid ng pagamutan na matagal nang walang laman, ng mga silid ng bisita na inihanda para sa isang panauhing hindi dumarating. Kahit ang hardin, sa madaling-araw, ay nagpapakita ng gayon ding katahimikan: ang hasming namumulaklak sa gabi ay kumakapit sa sala-sala, mapusyaw ang mga daliri, mabango at hindi nakikita, habang gumulong ang hamog mula sa ilog sa kabila ng bakod.
Sinasabi, sa mga nayon sa bundok, na ang hamog ay hininga ng mga ninuno, umaakyat mula sa lupa sa bukang-liwayway. Ang mga pastol na dating gumala sa ilalim ng mga talampas ng batong apog ay makikinig sa mga batingaw ng mga tupang gumagalaw nang hindi nakikita sa lambong, at tatuntong nang tahimik, batid na manipis ang lambong sa pagitan ng nakalimutan at ng nananatili. Sa ilang bayan sa baybayin, inaayos ng mga mangingisda ang kanilang mga lambat sa liwanag ng parol sa mga oras bago magbukang-liwayway, napapalibutan ng katahimikan ng lahat ng hindi pa nalalantad, ang mga kamay ay gumagawa halos sa alaala. Sa mga lumang katedral, nagtitipon ng alikabok ang mga larawang marmol ng mga santo at anghel, pinalambot ng mga siglo ang mga mukha, ang mga bukas na bisig ay kilos na hindi na matalim sa babala kundi banayad, na para bang inaanyayahan ang mga buhay na magpahinga.
Nakatayo sa bakuran ng simbahan ang mga lapidang kiniskis ng panahon, halos nabura ang mga pangalan at taon, ngunit maingat na inaalagaan ang bawat bato. Tinatanggal ang lumot, at iniiwan ang mga liryo, mapusyaw at mabango, bilang mga handog. Ang gawain ay maayos, magalang, at kalmado. Sa malalayong lupain sa hilaga, pagkatapos ng gabi ng makapal na niyebe, lumalabas ang mga bata sa pagsikat ng araw upang matagpuan ang mundong nabura at handa sa muling pag-iisip. Ang kanilang mga yapak ang mga unang marka sa bagong araw, tahimik gaya ng mga lihim.
Kung nais ninyong igalang ang araw na ito, maaari ninyong ilatag ang pinakamahusay na mantel, kahit walang inaasahang bisita, o buksan ang isang bintana bago magbukang-liwayway at hayaang dumampi sa inyong mukha ang tahimik na hangin. Tupiin ninyo nang maingat ang paboritong damit, pakinisin ang bawat hindi nakikitang tupi, o magsulat ng liham sa isang taong higit na nabubuhay sa inyong mga alaala at ilagay ito sa isang kahon, selyado at ligtas.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puting anino.
Lucky Color: GhostWhite — #F8F8FFNakalas na ang tanikala. Tahimik ang umaga.