Ang baligtad na Demonyo ay bumubukas sa mga posas na niluwagan. Hindi tumatakas ang mga mananayaw. Sa halip, nakaupo sila, hinahayaang maging ritwal ang mga ilusyon ng pagpipigil. Ang tanikala, dating sagisag ng pagsupil, ay nagiging palamuti lamang, nakasabit sa hubad na balat na para bang kuwintas. May katahimikan dito. Hindi nanginginig ang mga anino. Nagtitipon sila at humihimlay. Sa katahimikan, napapansin ang tela sa altar, ang iniingatan para sa mga banal na araw, makinis at walang marka, inilalabas para sa pagbali ng tinapay, o para sa huling katahimikan pagkatapos ng handaan.
Ang gayong tela ay maaaring hinabi sa isang malayong monasteryo, kung saan tumutunog ang mga kampana sa ibabaw ng mga burol na may niyebe at gumagalaw ang mga monghe sa pagitan ng mga sulok na may kandila, ang kanilang hininga ay nag-iiwan ng mahinang ulap sa malamig na umaga. Nagtatrabaho ang mga lalaking ito nang tahimik, ang kanilang mga araw ay hangganan ng panalangin at simpleng mga gawain. Ang tela ng altar ay hindi tela lamang kundi sagisag ng nilinis na puwang, ang pagbaba ng mga pasan. Kapag dumidiin ang mga bagyo sa mga bintana ng kapilya, nagtitipon ang mga monghe sa ilalim ng batong may arko, binabasa ang mga sinaunang salita habang nagtatambak sa labas ang mga kapiraso, pinipigil ang bawat hakbang.
Sa mundo sa labas, may sariling katahimikan ang gayong panahon. Nawawala ang mga kalye sa ilalim ng lumulutang na kumot, at bumabagal ang mga gawain. Idinidiin ng mga bata ang mga mukha sa mga bintanang may yelo, pinapanood ang mga kapiraso na gumuguhit sa hangin. Sa paghinto, maririnig ang tunog ng kumukulong takure, ang kuskos ng mangkok na inihanda para sa lugaw, ang banayad na pagtupi ng mga serbilyeta para sa pagkain sa umaga. Walang pagmamadali sa gayong mga araw. Iginigiit ng mundo ang paghihintay.
Hindi ito saklaw lamang ng mga monasteryo o ng niyebe. Sa mga kusina saanman, nagsusuot ang mga tagapagluto ng malalapad na tapis na ipinasa ng mga ina at ama, malambot at matibay, hinugasan nang napakaraming beses na may dala silang amoy ng harina at asin at ng tinapay kahapon. Ang tapis ay tanda ng isang uri ng kahandaan, ang handang mag-alaga, maglinis, magsimulang muli. Sa dulo ng araw, inalog ang tapis sa pintuan sa likod, mga mumo para sa mga maya, saka isinasabit sa kawit, banayad na pag-amin ng pagtatapos.
Sa isa pang hardin, may linya ng mga liryo ang bakod, malapad ang mga talulot, bawat bulaklak ay gawa ng tiwala sa umaga. Pinuputol ng mga hardinero ang isang tangkay at inilalagay sa isang simpleng plorera, nakaayos ang hapag para sa kape. Tahimik na nakatayo ang bulaklak, hindi mayabang at hindi nakatago. Tahimik na ipinaaalala ng presensiya nito sa lahat ng dumadaan na, kung minsan, sapat na ang pinakapayak na mga bagay.
Kapag maluwag ang mga tanikala, kapag ang lumang anino ay hindi itinatanggi at hindi kinakapitan, maaari ninyong piliin na walisin nang makinis ang tela ng altar, hayaang magsimulang muli ang mga gawain ng araw. O buksan ang bintana sa katahimikan ng niyebe, tumayo nang sandali sa pintuan habang muling hinuhubog ng mundo ang sarili, malambot at malinis. Maaari kayong magtali ng tapis at magmasa ng masa, hayaang igitna ng gawa ng mga kamay ang isip. O magdala ng isang liryo sa loob, tumigil upang pansinin kung paano ito humuhupa sa silid.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti.
Lucky Color: White — #FFFFFFIto ang katahimikan na dumarating pagkatapos ng bagyo.
May puwang dito para sa mga simula.