Isang tronong gawa sa hinukay na bato ang nakatayo sa isang mataas na silid, tinatag ang mga gilid, may mga hukay sa mukha ang mabagal na alaala ng ulan. Sa likod ng upuang ito, tumataas ang lupa sa mga bangin at gulod, kung saan giling ng hangin at oras ang mga buto ng bundok hanggang maging alikabok. Hindi magulo ang mundo rito; may mga guhit, mga hangganan, at ang katiyakan ng paghahati ng lupa. Ang lugar ng Emperador ay ang umupong matatag, ang humawak sa gilid kung saan nagtatapos ang ligaw at nagsisimula ang gawain ng mga kamay.
Sa mga lumang kuwento, ang mga pader ng lungsod ay itinayo mula sa batong dinala sa mga likod ng baka, bawat tipak ay pinarisukat at hinubog ng mga kasangkapang kumikislap kapag hinampas. Ang mga kantero ay nagsuot ng mga delantal na masinsing hinabing lino, mantsado ng alikabok ng kanilang paggawa, at tumunog ang kanilang mga maso sa hangin ng umaga. Ang mga daan ay inilatag sa mga sinaunang higaan ng ilog, bawat hakbang ay ginabayan ng mga tungkod ng tagasukat at tinandaan ng mga maliliit na bato na tinipon mula sa malalayong burol. Ang kaayusan ng Emperador ay hindi isang sigaw, kundi ang matatag na turo ng mga tuntunin—dapat magkasya ang bawat bato, dapat sumara ang bawat tarangkahan, ang bawat batas ay inilatag nang pantay gaya ng guhit ng kantero.
Sa hilaga, tumitingin ang mga mangingisda sa langit bago maghagis ng mga lambat, binabasa hindi ang silaw ng araw kundi ang kurtina sa itaas, makapal sa pangako ng ulan. Kilala nila ang amoy ng paparating na mga unos, ang tahimik na kumakalat habang dumidiin nang mababa ang mga ulap, at ang malambot na kalansing ng mga tisa ng pisara habang lumalakas ang hangin. Ang mga pastol din ay pinapanood ang pagtaas ng hamog sa pastulan, kung paano nito binalot ang kawan at pinalambot ang talas ng mundo. Sa mga araw na nagiging makapal at malamig ang hangin, nagpapatrolya ang mga bantay ng lungsod sa mga pader, nakabalot sa mga balabal na lana, makapal at hindi palabas ang tela, nagpapainit nang hindi humihila ng tingin.
Sa mga kusina, ang bato ng mga almirez at pandikdik ay humawak ng alaala ng paggamit—ang kinis na nasuot ng mga buto at asin na giniling sa mga salinlahi. Ang mga hurno ay itinayo mula sa parehong materyal ng mga pader, ang mga tiyan nila ay may linyang abo at ang mga bibig ay napapalibutan ng tinapay na tumataas sa maagang madaling-araw. Dito, ang kaayusan ay init at ang araw-araw na paghahanda ng pagkain. Ang mga sandok na inukit mula sa puting metal ay naghihintay sa tabi ng umuusok na mga mangkok ng sabaw na sebada. Hinuhugasan ng mga babae sa bahay ang mga damit ng pamilya sa mga bato ng ilog, pinatutuyo sa hangin na mabigat sa amoy ng ulan, alam na ang gawain ay hindi natatapos ngunit laging sinisimulan muli.
Ang lakas ng Emperador ay wala sa tabak o utos, kundi sa ritwal at pamamaraan, sa kaalamang ipinapasa mula sa kamay patungo sa kamay. Ang mga daanan ng bundok ay nagtatanda ng gilid ng isang lupa at ng simula ng isa pa. Ang mga hangganan ay nakamapa sa aklat-tala, sa pader na bato na itinayo upang tandaan ang huling bukid, sa singsing ng mga batong-kalye sa palibot ng bibig ng balon. Kahit ang langit ay yumuyuko sa kaayusang ito, ang makulimlim na lagay nito ay nag-aalok ng mas tahimik na liwanag para sa gawain at pagbabantay.
Ngayon, lumabas kayo at damhin ang katatagan ng lupa sa ilalim ng inyong mga paa, sundan ang mga guhit na nagtatanda ng inyong hardin o landas. Humanap kayo ng isang makinis na maliit na bato at itago ito sa inyong bulsa bilang pabigat na nagpapatatag. Masa kayo ng tinapay o giling ng pampalasa sa isang mangkok na bato, makibahagi sa isang gawaing nagtatagal. Balutin ninyo ang inyong sarili sa payak na ginhawa ng isang alampay na lana, at pakinggan ang tahimik ng mundo bago ang ulan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay abo.
Lucky Color: Gray — #808080Ito ang mga bato sa ilalim ng inyong daan at ang mga ulap na nag-iingat ng kaayusan ng langit.