Nakabitin ang tao sa baraha, nakasabit sa bukong-paa, ngunit sa kabilang anyo, gumagalaw ang mundo sa paligid niya. Ang paghinto ay hindi na isang pagitan kundi isang bitag, isang sandali na sana ay nagdala ng unawa ngunit nagbunga lamang ng pagkainip. Naiisip ang mga lumang halamanan ng oliba sa huling bahagi ng taglagas: ang mga sanga ay pasan ang kanilang pasan, ang bunga ay hindi pa nakukuha. Dapat narito ang mga umaani, humihinto sa gitna ng mga puno kasama ang kanilang mga sinaunang lambat, ngunit tumataas ang hangin at nagbabanta ang ulan. Sa halip, nananatili ang bunga lampas sa pagkahinog, tumitigas sa lugar, tinanggihan ang sandali nito sa pampiga. May mga taon na walang tigil ang mga bagyo, na ang mga hagdan ay nananatiling hindi ginagamit at ang mga basket ay tuyo sa mga bodega, at bawat hakbang pasulong ay tinatanggihan ng lupa mismo.
Ang gayong katigasan ay hindi lamang sa panahon, kundi sa loob ng bato at lupa. Isipin ang isang gilid ng burol sa Gresya, may hagdan ng maalikabok na mga antas, kung saan ang mga lumang pamilya ay minsang nagpiga ng langis sa ilalim ng bigat ng mga bigang kahoy at mga gulong na granito. Tahimik ang pampiga, ang biga ay natigil sa kalagitnaan ng ugoy, naghihintay ng mga kamay na abala sa ibang lugar. Ngunit ang ani ay hindi maaaring ipagpaliban magpakailanman. Inaabala ng mga ibon ang bunga, at ang lupa sa ilalim ng mga baluktot na puno ay nagiging madulas, mapanganib, habang ang hindi nakukuhang oliba ay nahuhulog at nabubulok. Ang katigasan ng panahon ay nasasalamin sa tumigil na makina, ang nahintong gawain na ayaw aminin ang sariling kawalan ng galaw.
May mga panahon na ang paghinto ay hindi pagpili, kundi hiling ng mundo. Sa malalayong kusina, ang mga olibang binabad sa asin ay naghihintay sa mga garapong salamin sa matataas na istante, ang mga lasa ay lumalalim sa bawat buwang lumilipas. Ngunit ang pagbukas ng garapon, ang pagtikim ng laman, ay maaaring maging sarili nitong pagtanggi—pagtanggi na natapos na ang panahon ng paghihintay. Sa gayong mga pagkaantala, isang pagkakataon ay dumadaan nang hindi napapansin: lumulubog ang araw, dumarating ang ulan, at ang mga mamimitas, nanonood mula sa mga bintana, ay nagtataka kung gagaling ang halamanan sa susunod na taon.
Kahit ang mga kasangkapan ay may sasabihin. Ang binugbog na kawit ng pagpuputol, mapurol ang talim mula sa gawain noong nakaraang taon, ay nakahiga sa tabi ng isang likaw ng lubid, kapwa isinantabi nang magsimulang bumagsak ang unang patak ng ulan. May kapa ng lana, hinabi para sa malamig na umaga sa gitna ng mga puno, na ngayon ay nagtitipon ng alikabok sa kamalig. Ang magaspang na habi nito ay nagpapaalala ng tuloy-tuloy na paghabol ng aso ng pastol, umiikot sa kawan ng tupa sa mababa at mabangong palumpong. Sa mga panahon ng sapilitang paghihintay, ang mga pang-araw-araw na bagay na ito ay nagiging paalala ng mga paghinto na masyadong matagal na hinawakan, ng paggawang maaaring magsimula ngunit nag-aalangan sa pintuan, gaya ng Nakabitin sa kabilang anyo na umiikot sa itaas ng lupa, ayaw yakapin ang pagsasabit o ang pagbitiw.
Maaaring maglakad ang isang tao sa gitna ng mga puno, tandaan kung aling mga sanga ang may pinakamabigat na bunga at alin ang iniwan para sa mga ibon. Maaari nilang langisan ang kanilang mga kasangkapan bilang paghahanda, kahit nagbabanta ng ulan ang langit. Ang pagbabad ng isang dakot ng ginagamot na oliba sa mainit at mabangong langis ay maaaring markahan ang paglipas ng panahon, tahimik na ritwal upang obserbahan ang paglipat na dumarating kapag ang paghihintay ay hindi na mabunga kundi matigas ang ulo. O maaari nilang ayusin ang isang kapa, tahiin ito para sa pagbabalik sa halamanan, tinatanggap na upang magsimulang muli, kailangan munang aminin ang paghinto.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay madilim na berde ng oliba.
Lucky Color: DarkOliveGreen — #556B2FHayaang maging mabunga ang paghinto; hayaang magpatuloy ang galaw.