Isang lalaki ang nakabitin nang pataas ang paa, nahuli sa singit ng hubad na punong hinubaran ng hangin. Tahimik siya, ngunit nanginginig ang mga kalamnan, tinatanggihan ang paanyaya na bumitaw. Sa mundong ito na nasa kabilang anyo, hindi lumalalim ang mga ugat; ang mga dahon ay hindi na kumakaway sa pagsuko. Magaspang ang lubid, gupit mula sa matigas na habi ng lona, ang uri na ginagamit sa mga lumang bag ng hukbo o sa mga sinturon na humihigpit ng mabibigat na sako ng oliba sa ani. Hindi siya kuntento na maghintay ng pagkahinog. Kumikibot ang mga paa, kumukuyom ang mga daliri sa paa. Mataas ang araw, humihila ng dagta mula sa kahoy, ang hangin ay may lasa ng alikabok at duruging halamang pampalasa.
Minsan, sa isang burol na doon ang mga halamanan ay nagmamartsa sa maayos na mga linya, idiniin ng mga lalaki at babae ang kanilang mga kamay sa mga puno, damhin ang matigas at baluktot na balat. Tinipon nila ang maliit at hugis-itlog na bunga sa mga basket, bawat isa ay may batik ng mga pilat ng hangin at panahon. Sa lumang mundo, ang mga kawal ay nagsuot ng mga baro ng kawal na gupit mula sa makapal at hindi tinatablan ng panahong tela na tinina ng mga katas na pinakuluan mula sa mga dahon at piniga na bunga, tinahi upang tumagal sa kuskos, upang kumupas at mabuhay sa ulan at araw. Ang halamanan ay bukid at uniporme: lugar na pagtrabahuhan, bagay na isusuot, isang linya ng hangganan sa mapa ng mga panahon. Ang tumanggi sa paghinto ay ang hindi pansinin ang nahubog na karunungan ng mga puno, kasama ang kanilang mabagal na mga ikot, ang kanilang kahandaan na tumayo nang tahimik sa tagtuyot.
Ang Nakabitin, sa kabilang anyo, ay napapalibutan ng katigasan ng lupa. Sa mesa sa kusina, isang binugbog na lata ang malapit sa bintana, siksikan ang takip, naglalaman ng huli ng maasim na palaman na gawa sa binabad na bunga, asin, at halamang pampalasa. May minsang gumamit ng kutsilyo ng kawal upang hiwain ang matigas na tinapay, upang ipahid ang pandikit bago ang martsa ng araw, upang palakasin ang katawan laban sa mahaba at hindi gumagalaw na mga oras na humahaba sa mga bukid. Makapal ang hangin sa silid, alaala ng pawis at piniga na dahon, ng mga baro ng kawal na basang-ulan na natutuyo sa tabi ng kalan, malakas at tuloy-tuloy ang amoy. Ang pagtanggi sa paghinto ay nangangahulugan na ang tinapay ay kinakain nang tuyo, ang kutsilyo ay mapurol, ang bukid ay hindi naani.
Sa talampas, kumakalampag ang hangin sa bubong ng mga dahon, may pahiwatig ng paparating na ulan. Hindi mapakali ang panahon, hindi bagyo, kundi mapilit na ambon na nagmamantsa sa mga hakbang na bato at nagbabasa ng mga hinabing basket na naiwan sa labas ng bodega. Dito, naghihintay ang mundo, ngunit ang mga paa ng Nakabitin ay kumikibot sa pagkainip. Ang kasaysayan ay nasa mga uka ng halamanan: ang alaala ng mga linya ng suplay na umiikot sa mga burol, ang mga kupas na watawat na nakasabit sa mga liwasan ng nayon, ang mga pangakong ipinagpalit sa ilalim ng mapait na lilim ng mga puno. Ang pagtangging tanggapin ang paghinto ay yumuyurak sa mga bagong usbong, pinipilit ang bunga bago handa ang laman, at ang mundo ay sumasagot ng lasang matalas at hindi tapos.
Ngayon, maaari ninyong punasan ang lumang habi sa inyong supot na pangsulatan, inaalala ang paglalakbay nito sa putik at araw. Maaari ninyong idiin ang hinlalaki sa mga uka ng kutsarang kahoy, hayaang ipaalala ng hibla ang pangangailangan na bumagal. Maglaan kayo ng panahon na lakarin ang makitid na landas sa pagitan ng mga pader na bato, pansinin kung saan nahuhulog ang bunga at kung saan ito naghihintay, hindi nagmamadali, sa malamig na lilim. O umupo kayo kasama ang kalahating bukas na garapon, hingahin ang matalas na anghang bago ninyo ito ipahid sa tinapay, hayaang turuan kayo ng lasa tungkol sa pasensya at kahandaan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kupas na oliba.
Lucky Color: OliveDrab — #6B8E23Ang pasensya ay maaaring matutunan mula sa mga bagay na nagtatagal.
Kahit ang ayaw na paghinto ay may karunungan.