Kapag tumatama ang kidlat sa pinakamataas na punto, hinahanap nito ang pinakamabilis na daan pababa, ngunit sa baligtad na Tore, ang kidlat ay nakasabit sa hangin, ayaw humawak sa lupa. Ang gawang bato ay nakatayo pa, ngunit bawat bitak ay manipis na nababalot ng panginginig. Ang hangin ay umuungol sa mga basag na harang, ngunit ang mga watawat ay nananatili sa lugar, binibigatan ng ulan na waring hindi natatapos. Ito ay gabing ang langit ay isang baul at bawat minuto ay pinipigil ang hininga. Mula sa lupa, ang tore ay waring hindi basag, bagaman sa itaas, ang argamasa ay lumuluwag at iniingatan ang mga lihim nito.
Sa ilalim ng mga pader na ito, tumutubo ang isang sinaunang halamanan, itinanim ng mga kamay na abo na ngayon. Ang mga lumang granada, may balat na makapal na parang baluti at bukas sa mga hindi nakikitang tahi, ay kumakapit sa mga baluktot na sanga. Ang kanilang katas ay namantsa sa mga bato sa ilalim, malagkit at matapang, minamarkahan ang mga taon sa mabagal, matigas na patak. Sa kusina, isang kalderong tanso ang kumukulo nang buong hapon, puno ng mga piniga na bunga. Mabigat ang hangin sa kanilang amoy; mababa ang apoy ng apuyan, na parang huhugutin ang tamis nang hindi hinahayaang umapaw ang anuman. Hinahalo ng tagaluto gamit ang kahoy na sandok na naging makinis, binibilang ang oras habang ang kulog ay bumulong nang mahina sa kabila ng mga bintana.
Ang mga daan sa paligid ng tore ay dumadaan sa lupang hinubog ng mga lumang labanan. Naaalala ng lupa. Sa tagsibol, ang mga ubasan ay pinuputol pabalik sa kahoy, ang mga baging ay dumudugo ng dagta na natutuyo sa madilim, lihim na mga butil. Ang mga bariles ng alak ay nakasalansan sa malalamig na bodega, inukit sa burol, sa likod ng mga pintong sinuhayan laban sa gumagalaw na lupa. Sa pinakamatandang bahagi ng nayon, ang tindahan ng mangungulti ay gumagawa sa mga balat na kinuha mula sa malalayong lambak. Habang ginagamot ang katad, lumalalim ang amoy, malapit at halos metaliko, at ang gawain ay nagpapatuloy sa likod ng mga saradong bintana, araw-araw, kahit kapag nagtitipon ang mga bagyo at ang mga kalye ay umaagos ng ulan.
Sa ilang gabi, kapag makapal at malapit ang hangin, ang langit ay nanginginig sa pangako ng bagyong hindi bumabasag. Nagtitipon ang mga tao sa bulwagan ng moog, mga balabal na nakasabit malapit sa pinto, mga bota na nakahanay. May nagbubuhos ng pinainit na alak sa mga tasang lupa, at ang lasa ay matalas, may gilid ng alaala ng init ng tag-araw at ng bakas ng bakal ng sinaunang lupa. Isinasalaysay ang mga lumang kuwento, mahina ang mga tinig, tungkol sa mga taon nang bumagsak ang tore at walang nagtayo muli nito, ngunit ngayong gabi ito ay nakatayo, at ang mga pinto ay nananatiling sarado. Sa labas, ang huli ng liwanag ng araw ay dumudulas palayo, iniiwan ang mundong nakadiin nang malapit, na parang bawat pader ay humahawak ng sarili nitong katahimikan sa lugar.
Ngayon, maaari ninyong pigain ang huling mga buto mula sa isang granada, mantsahan ang inyong mga dulo ng daliri ng katas, at hayaang manatili ang alaala nito. Hayaan ninyong kumulo ang lumang kalderong tanso na may mga klabo at bunga, lumanghap ng amoy na nagbubuklod sa sandaling ito sa mga nauna sa inyo. Pakintabin ninyo ang sinturon o supot na gawa ng maingat na mangungulti, damhin ang bigat ng mga taon sa bawat tahi. Lumakad kayo sa ilalim ng mga ulap ng bagyo nang hindi binubuksan ang inyong payong, dinig ang kulog at nagtitiwala na ang tore ay tatagal pa nang kaunti.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay madilim na pula.
Lucky Color: DarkRed — #8B0000Humahawak ang araw, bagaman naghihintay ang bagyo.
Ang mga ugat ay lumalalim sa lupang hindi nabuksan.