Isang tore ng kampana ang nakatayo, sa loob ng mga siglo, sa itaas ng lumang nayong bato. Parisukat ang mga sulok nito, tinapyas ng hangin ang mga gilid nito. Ang tore ay minsang nangako ng babala: mula sa mga bintana nito, pinanood ang usok, sinundan ang mga bagyo, nakita ng bantay sa gabi ang mga mananalakay. Ngunit kamakailan, ang kampana sa loob ay hindi tumunog. Ang mga bitak ay gumagapang nang mas malalim, ngunit ang mga bato ay kumakapit sa hindi tiyak na pagkakabitin, na parang ang kabuuan ay maaari pa ring tawaging tore habang nananatili ang pangalan nito. May mga lugar na gaya nito sa gilid ng mga hilagang latian, kung saan ang panahon ay babala at pagkaantala. Matagal bago biyakín ng kulog ang langit, isang mababang lambong ng ulap ay nakasabit sa latian, idinidiin ang mga bubong at bukid sa katahimikan. Bato at langit, parehong may hawak na mga lihim sa likod ng belo.
Sa mitolohiya ng tanawing ito, ang tore ay hindi lamang pagbabantay kundi pagtanggi—pagtangging aminin ang tunay na lawak ng pinsala. May alamat na pagkatapos ng malaking apoy, ang mga taganayon ay bumalik hindi upang magtayo muli, kundi upang suhayan ang hungkag na tore ng mga biga na kinuha sa mga nawasak na barko at bakod. Pinintahan nila ang uling, tinapalan ang mga butas ng argamasa na kinuha sa mga gumuho na kubo. Ang mga kampana ay muling hinulma mula sa nahanap na labi, hindi pantay ang mga anyo ngunit hindi nabawasan ang layunin. Kahit ngayon, ang silweta ng tore ay tumataas sa itaas ng ilog, ang balangkas nito ay hindi tiyak laban sa dapit-hapon kapag pumalya ang liwanag at ang lahat ay nagsasama sa mabigat na dapit-hapon, hindi gabi ni araw.
Sa kahabaan ng mga pampang, ang mga tambo ay kumpol nang makapal, ang kanilang mga tangkay ay malutong mula sa mga baha noong nakaraang taon. Sa umaga, lumalabas ang mga mangingisda bago ang araw, ang kanilang mga bangka ay dumudulas sa hamog na nakaupo nang malapit sa ibabaw ng tubig. Ang kanilang mga bota, tinuyo ng maraming panahon sa putik at abo, ay may dalang mga marka ng kaligtasan—magaspang na luwad na idiniin sa bawat tiklop, mga piraso ng uling na dinurog sa mga tahi. Inuuwi nila ang huli sa mga lumang timba na lata, gasgas at mapurol sa mga taon na naiwan sa ulan, alaala ng minsang kumislap nang maliwanag sa ningning ng apuyan. Ang mga bahay din ay nagsasabi ng kuwentong ito: mga baldosa ng bubong na naging makinis sa panahon at klima, mga bato ng apuyan na may uka ng uling at maingat na mga kamay.
Sa loob, ang mga pamilya ay nagtitipon sa paligid ng mga kalan na bakal, ang uri na nagpainit ng mga henerasyon. May mga kuwento ng mga bagyong halos kinuha ang bubong, at mga kuwento ng bantay na hindi kailanman umalis sa kanyang puwesto, kahit pagkatapos tumigil ang kampana sa tunog. Bawat gabi, habang idinidiin ng hangin ang mga panakip ng bintana, may umaabot sa lumang kumot na lana, hinabi mula sa balahibo ng mga tupang nanginginain sa gilid ng burol bago ang baha. Makapal ang mga sinulid nito, kulay ng batong basang-ulan, at pinipigilan nito ang mundo sa labas. Ang lampara sa mesa ay kinakanlong ng gasgas na takure, ang ibabaw nito ay mantsado ng mga taon sa apoy. May ginhawa sa karaniwan: sa mga kabute na tinipon mula sa gilid ng kagubatan, sa tinapay na inihurno sa bato, sa balahibong iniwan ng estornino na tumatakas sa paparating na bagyo.
Ngayon, kung nais ninyong sagutin ang tawag ng tore nang hindi sumusuko sa guho, maaari kayong lumakad sa lumang daan, sundan ng dulo ng inyong bota ang mga bitak sa batong daan. Maaari ninyong pakintabin ang kawaling hinulmang bakal hanggang ang ibabaw nito ay sumalamin sa mahinang liwanag ng apuyan, o kumpunihin ang panyong lana sa tabi ng bintana habang nakikinig kayo sa oyayi ng malayong kulog. Maglagay kayo ng makinis na bato ng ilog sa inyong mesa, tanda ng tumatagal sa ilalim ng nagbabagong langit.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay malamlam na abo.
Lucky Color: DimGray — #696969Ang nakasandal, maaari pang tumayo.
Kahit sa katahimikan, naaalala ng kampana ang gawain nito.