Umiikot ang gulong sa baraha, isang bilog na tandang-tanda ng sinaunang mga sagisag at may korona ng mga pigura ng lakas at paningin. Kapag tumaas ito nang tuwid, ang pangako ay ng mga ikot, ng walang pinapanigan na martsa ng kapalaran. Baligtad, nadudulas ang ikot; pinipindot ng sinadyang kamay ang gilid, nais humawak o pigilan ang susunod na kabanata. Dito, ang lakas ay hindi umaakyat kundi humahanap sa halip ng bigat at alaala ng lupa, isang pananabik sa tumututol sa pagbabago at nananatili, kahit umiikot pa ang mundo.
Sa mga bukid malapit sa lumang lungsod ng Siena, tinatipon at hinuhubog ng mga salinlahi ng kamay ang lupa. Doon, sa ilalim ng mga puno ng olibo at ng hagod ng langit ng Dagat Mediteraneo, kilala ang lupa sa handog nito—isang pinong at siksik na lupa na hinuhukay ng mga artesano mula sa mga pampang ng ilog at gilid ng burol. Naninira ito sa kanilang mga palad, sinasala at dinadala sa mga hinabing buslo tungo sa kanilang mga pagawaan, at nagiging pundasyon ng larawang dingding at sisidlan. Kumikinang ang mga hurno sa gabi, ginagawang permanente ang pinindot na lupa: mga baldosa para sa mga bakuran, mga pitsel para sa tubig, mga mangkok para sa lentehas at para sa ligaw na pulot. Ang lupang ito, parehong pinta at sustansiya, ay nakararating sa mga dingding ng altar, sa mga pintang nagpapalamuti sa mga kisame ng kapilya at sa abang mga pugon ng mga bahay sa nayon. Ito ang tanda ng kanayunan, ng mga bagay na nakapirmi at ginawang kapaki-pakinabang ng paggawa.
Dumarating at lumilipat ang panahon sa mga burol na ito. Sa huling tag-araw, umaangat ang alikabok sa hangin, at ang amoy ng lupa ay nahahalo sa usok mula sa malalayong pugon. Kilala ito ng mga pastol sa paraan ng pagkapit nito sa kanilang mga bota at ng pagkulay nito sa kanilang mga tunika habang tumatawid sila ng mga bukid sa dapit-hapon. Ang mga teha ng bubong, hinubog noong mga salinlahi, ay nagbabantay sa mga bahay laban sa biglang ulan. Sa liwasan ng palengke, nagtitipon ang mga lumang kalakalan—mga magpapalayok, mga tagagawa ng teha, mga pintor—bawat isa ay mahigpit na hawak ng kanilang mga pamilya ang mga paraan ng paghahanda ng lupa, ang mga lihim na sukat ng paghahalo nito sa langis ng lino o apog. Kapag lumiko ang gulong pababa, ipinapaalala ng mga gawang ito ang paghinto, ang pag-angkla, at ang kamay na pumipigil sa maaaring makawala.
Sa umaga, winisikan ng isang panadero ang isang tabla ng harina at ikinalat ang telang hinabi mula sa linong dito, kinulayan ng mismong likas na pinta. Ang mga bilog na tinapay na lumalabas sa kanyang hurno ay may mantsa mula sa bato, at pumuputok ang balat nang may pangako ng malalim at nagpapanatiling init. Malapit, ang isang lusong sa kusina, hinog sa maraming taon ng paggamit, ay dumudurog ng mga damo para sa nilaga, ang mangkok ay inukit ng alaala ng hindi mabilang na pagkain. Ang maliliit na ritwal na ito—ang paghahalo, ang paghubog, ang mabagal na pagpapaputok—ay mga paraan ng paghawak sa kapalaran nang sandali, ng paggawa sa araw-araw na matibay laban sa hindi mahuhulaan.
Ngayon, kung nais ninyong patatagin ang gulong at hilahin ang paghinto ng kapalaran, maaari ninyong idiin ang mga palad sa lupa ng hardin, damhin ang lamig nito na nagpapabagal sa mga isip ninyo. Maaari kayong magluto sa mga sisidlang luwad, igalang ang mga lumang paraan ng init at pasensya. Maaari kayong maglagay ng baldosa o bato sa tahanan ninyo, o sumulat ng liham gamit ang panulat na isinawsaw sa tintang mula sa lupa, tinatakpan ang isang hiling sa loob ng matatag na mga guhit nito.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay lutong lupa.
Lucky Color: Sienna — #A0522DHayaan ninyong mamahinga ang kamay ninyo kung saan nais ninyong magtagal ang buhay.
Hawakan ang araw gaya ng paghawak ng mga artesano sa lupa, marahan ngunit may layunin.