İmparator taş tahtında oturur. Bu yer, yetkinin ağırlığını bilen ellerin biçim verdiği bir yerdir. Sırt dik, kollar geniştir. Her çizgi bir taş ocağının anısını, duvarcı tokmağının disiplinini, kireçle kumun sabırla biçime bastırılışını taşır. Oturduğu yerin altında dağın damarı hâlâ akar. Taht, yüzyıllarca oturmuş toprağın gücünü çeker. Düzen sınırda başlar. Her sınır, başıboş dolaşmaya boyun eğmeyen toprağın üzerine çizilir.
Ayağının altındaki kentte, surların ve kapıların dayattığı düzen ocağın yüreğinde yankılanır. Her evde her gün bakılan bir fırın vardır. Kil tuğlaya çekilir, sıra sıra pişirilip sertleşir. Bu tuğlalar sokakların üzerindeki kemerleri, meclis salonuna çıkan basamakları, şafakta ekmeğin piştiği fırını kurar. Kütleleri bir tesellidir. Örüntüleri, her parça yerine konup gözetlendiği sürece hiçbir şeyin sarsılmayacağı sözüdür. Yıllar içinde kent dışarı doğru büyümüş, her yeni mahalle bu tuğlaların döşenmesiyle işaretlenmiştir. Varlıkları, yeni düzenin geldiğini ve yabanın bir mevsim daha geride tutulduğunu bildirir.
Öğle sıcağında bu yapıların duvarları güneşi emer, alacakaranlığa dek içinde tutar. İmparatorun tahtının önündeki meydan aynı özdekten döşenmiştir. Taşlar, kuşaklar boyu ayak altında düzleşmiştir. Köşelerde sokak satıcıları eski tuğla örgüsüne demir ocaklar yerleştirir, saban ve menteşe için metalin biçimlendiği geçici ocaklar kurar. Kavrulan yemeğin kokusu, demirin ve külün keskin tadıyla karışır. Yağmurdan sonra tuğlalar öğleden sonra buğulanır, fırtınanın anısını yeniden havaya verir. Yüzeyleri kaygan olsa da üstünde yürüyen herkese sağlam kalır.
Kentin ötesinde dağlar yan yana durur, kendileri de yıpranmış bir surdur. Çobanlar sürülerini dar geçitlerden geçirir, tarlanın bittiği ve yabanın başladığı yeri işaretler. Bu yüksek yerlerde, kentin tuğlalarıyla aynı usulle konmuş sınır taşları, birinin bu toprağı sahiplendiğini, en ince havada bile bir çizginin çekilip tutulabileceğini gösterir. Dağ ateşlerinin başında, aynı tuğlalarla bir zamanlar görkemli kaleler kuran kralların hikâyeleri anlatılır. Şanları da çöküşleri de, düzenin usulünü ne denli tuttuklarına bağlıdır.
İçeride, saray mutfaklarında, tanıdık tuğlalarla örülü kubbeli fırınlarda somunlar kabarır. Tencereler, düzenli bir sıcaklık soluyan ocaklarda kaynar. İmparatorun kaftanının kenarı, tuğlaların rengini taşıyan iplikle çevrilidir. Örüntü rütbenin işaretidir. Doku, iyi yönetimi gündelik alışkanlıktan örmek için gereken sabrın ve denetimin anısıdır. Akşam, güneş dağların ardında batarken son ışık kentin kiremit çatılarının çizgilerini yakalar. Her biri elle döşenmiştir. Her biri, düzenin bin hayatı barındırabileceğinin kanıtıdır.
Bugün başladığınız işi bitirmeyi hatırlatmak için masanıza küçük bir tuğla koyabilirsiniz. Ekmek yaparken yerleşmiş bir düzene uyun: hamuru yoğurup biçimlendirin, sonra fırına verin. İyi örülmüş bir ocakta ateş yakmak ya da kitapları rafa düzgün sıralar halinde dizmek, sağlam ve taşıyan bir düzen duygusu çağırır. Bütün bunlarda usul, kararlı, pratik ve sınırlı, ilerideki yolu korur.
Bugünün şans rengi ateş tuğlası.
Lucky Color: FireBrick — #B22222Düzen, ellerin kurduğu şeyle sürer.
Taş ile fırın yolu sağlam kılar.