Bir adam çıplak, rüzgârın soyduğu bir ağacın çatalında baş aşağı asılıdır. Durmaktadır ama kasları titrer, bırakma çağrısını reddeder. Bu ters dünyada kökler daha derine inmez; yapraklar teslimiyetle titremez artık. İp kabadır, eski asker çantalarında ya da hasatta ağır zeytin çuvallarını sıkan kayışlarda kullanılan türden sert bez kuşaktan kesilmiştir. Olgunlaşmayı beklemeye razı değildir. Ayaklar gerilir, parmaklar kenetlenir. Güneş yüksektir, odundan reçine çeker, havaya toz ve ezilmiş ot tadı verir.
Bir zamanlar koruların düzenli sıralar halinde yürüdüğü bir tepede kadınlar ve erkekler avuçlarını gövdelere dayar, inatçı, budaklı kabuğu duyardı. Küçük, oval meyveleri sepetlere toplar, her biri rüzgârın ve zamanın izleriyle benekli. Eski dünyada askerler yapraklardan ve sıkılmış meyveden kaynatılmış özle boyanmış, aşınmaya dayanacak biçimde dikilmiş kalın, havaya dirençli kumaştan ceket giyerdi; yağmurda ve güneşte solar, yine de dayanırdı. Bahçe hem tarla hem üniformadır: çalışılacak bir yer, giyilecek bir şey, mevsimler haritasında bir sınır çizgisi. Duraklamayı reddetmek, yavaş döngüleriyle, kuraklık boyunca kıpırtısız durmaya hazır oluşlarıyla ağaçların yıpranmış bilgeliğini yok saymaktır.
Ters gelen Asılan Adam, toprağın inadıyla çevrilidir. Mutfak masasında yıpranmış bir teneke pencerenin yanında durur, kapağı sıkışmıştır; salamura meyve, tuz ve ottan yapılmış ekşi bir ezmenin sonunu tutar. Birisi bir zamanlar sert ekmeği dilimlemek, bir günlük yürüyüşten önce ezmeyi sürmek, tarlalar boyunca uzanan uzun, kıpırtısız saatlere karşı bedeni pekiştirmek için bir asker bıçağı kullanmıştı. Odadaki hava yoğundur; terin ve sıkılmış yaprakların, ocağın yanında kuruyan yağmur ıslak ceketlerin anısı, kokuları güçlü ve kalıcı. Durağı reddetmek, ekmeğin kuru yenmesi, bıçağın körelmesi, tarlanın hasatsız kalması demektir.
Yaylada rüzgâr örtünün arasından takırdar, yaklaşan yağmurun ipucunu taşır. Hava kararsızdır; fırtına değil, taş basamakları lekeleyen ve sundurmanın dışında bırakılmış örgülü sepetleri ıslatan inatçı bir çisenti. Burada dünya bekler ama asılı adamın ayakları sabırsızlıkla seğirir. Tarih bahçenin oyuklarındadır: tepelerden kıvrılan ikmal hatlarının anısı, köy meydanlarında asılı solmuş sancaklar, ağaçların acı gölgesinde takas edilen sözler. Duraklamayı kabul etmemek yeni sürgünleri ezer, eti hazır olmadan meyveyi zorlar ve dünya hem keskin hem bitmemiş bir tatla yanıt verir.
Bugün çantanızdaki eski kuşağı silebilir, çamur ve güneşten geçen yolculuğunu hatırlayabilirsiniz. Ahşap bir kaşığın çıkıntılarına başparmağınızı bastırabilir, damarın yavaşlama gereğini hatırlatmasına izin verebilirsiniz. Taş duvarlar arasındaki dar yolda yürümeye zaman ayırın, meyvenin nerede düştüğünü, nerede serin gölgede telaşsız beklediğini fark edin. Ya da yarı açılmış bir kavanozla oturun, ekmeğe sürmeden önce keskin kokuyu içinize çekin; tadın size sabrı ve hazır olmayı öğretmesine izin verin.
Bugünün şans rengi soluk zeytin.
Lucky Color: OliveDrab — #6B8E23Sabır, dayanan şeylerden öğrenilebilir.
İstemeyen duraklama bile bilgeliğini taşır.