Bir adam yüksek yolda yürür, elinde asa; tek feneri yakın siste bir ışık halesi kurar. Gece çevresinde sessiz solur, dünya fenerinin gösterebildiğinin sınırlarıyla kısılmış ve küçülmüştür. Özenli adımlarla ilerler; bazen toprağı aramak için, bazen ayın kanyon kenarındaki yavaş ilerleyişini seyretmek için durur. Fenerin gösterdiği daire yeter. Yalnızlık aydınlık menzili ele yakın tutar.
Yolun iki yanında çöl sessizliğe uzanır. Hava kurudur ama boş değildir. Uzakta bir yerde rüzgâr kumtaşına sürtünür, soğuk dalgalar halinde gelir. Bu toprak kumun ve taşın uzun sabrını bilir. Güneş doğunca topraktan ve kilden yapılmış kerpiç evler bulur; duvarlarını, sabahın ilk ateşlerinden çok sonra çamur ve samanı el üzeri el düzelten eller şekillendirmiştir. Bu duvarlar ocakların ve yaz sıcağının anısıyla parlar; yüzyıllarca durmuş konutları hatırlatır, sessiz kalınlıklarında kış akşamlarının özel gölgelerini ve akrabanın sıcaklığını tutar.
Fenerin ışığı yüksek düzlüğe düşer; koyunlar otlar, bulutlar soluk gölgelerini açık toprağın üzerinde sürükler. Burada yün tahta tezgâhlarda kalın battaniyelere eğrilir; iplik ellerin yavaş işiyle yumuşar, mekiğin ritmi yalnızlığın nabzını yankılar. Ermişin giysisi, kullanışlı, dayanmak için dokunmuş, sessiz bir toprak evde sıranın üzerine serilmiş kilim kadar mütevazı ve zorunludur. Bu zanaatlar kişiyi toprağa ve kendine bağlar; her iplik içe giden yolda bir adımdır.
Yüksek düzlük boyunca akşamüstünde ekmek kokusu kalır. Topraktan yapılmış küçük bir fırın avlunun kenarında durur; kubbesi günün ısısını tutar. Bir kadın küllerden yuvarlak bir somun çıkarır, yumuşak kabuk parmaklarının altında kırılır. İçindeki buhar güzde biçilmiş, doğru an gelene dek serin odalarda saklanmış tahılın anısını taşır. Böyle yiyecek sadedir, ama izde uzun bir yalnız gün ya da yıldızları seyreden bir gece için bedeni doldurur. Ermiş bunda teselli almayı bilir: özenle hazırlanmış, ateşin erişiminin ötesindeki sessizlikte yenmiş bir öğün.
Gökyüzünün alçak, toprağın soğuk olduğu günlerde rüzgâr kapıyı tıkırdatırken bir battaniye omuzlara sıkı çekilir. Toz köşelerden sızar, ama oda sığınak kalır; alçak güneşi içeride tutmak için kalın yapılmıştır. Masa kil kâselerle kuruludur; yüzeyleri yılların kullanımıyla parlatılmıştır, her biri yalnızlığın sabırlı emeğine küçük bir anıttır. Dışarıda toprak eski izleri ve sessiz toplanmaları hatırlar. İçeride Ermiş feneri yakın tutmanın, ışığın yalnızca gerektiği yere düşmesine izin vermenin değerini öğrenir.
Bugün sizi besleyecek olanı yoğurup şekillendirerek bir kil kapta ekmek pişirebilirsiniz. Dokuma bir battaniyeye sarınıp sessiz bir yerde oturun; düşünceleriniz fırtınadan sonraki toz gibi yerleşsin. Özenli dikişlerle bir şeyi onarın ya da zemini yavaş, ritmik hareketlerle süpürün; küçük işlerin bütün bir günü nasıl bir arada tutabildiğini hissedin. Küçük bir oda seçin, sığınağınız olsun.
Bugünün şans rengi buğday kremi.
Lucky Color: NavajoWhite — #FFDEADYalnızlığın göbeğinde küçük teselliler parlar.
Ermiş feneri taşır ve yürür.