در کارت: دو پیکر که پابندها نگهشان داشته‌اند، اما پابندها سبک آرمیده‌اند و به آسانی برداشته می‌شوند. زمین سخت است و دیوارها نزدیک‌تر از آن‌که آسوده باشید، اما درِ کهنه نیمه‌باز ایستاده، اگر کسی بخواهد ببیند. هوای میان دو پیکر خاموش و کهنه است و بوی چیزی را دارد که روزی سرکش بود و اکنون زمان و سکون فرسوده‌اش کرده. برخی این را اسارت می‌نامند و برخی عادت.
خیابانی هست در لبهٔ شهری بازاری و مه‌گرفته که به سنگ‌کاری‌اش شناخته می‌شود؛ پیاده‌روها و بناهای کوتاهش از سنگی بومی ساخته شده‌اند. این سنگ را در بالادست رود استخراج می‌کنند، جایی که جریان آرام است و کرجی‌ها صبحگاهان بی‌صدا شناورند. سنگتراشان با چکش‌هایشان بر قطعه‌ها می‌کوبند و گرد برمی‌خیزد و هرگز به تمامی فرو نمی‌نشیند، همچون اندیشه‌هایی که می‌مانند اما نیش نمی‌زنند. در میدان بازار، تخته‌هایی از این سنگ نیمکت‌ها و سردرِ دکان‌ها را می‌سازند، همه با لمس سال‌ها و گذر کفش‌های بسیار صاف شده‌اند. هیچ چیز نمی‌درخشد؛ هیچ چیز تظاهر نمی‌کند.
دیرزمانی پیش، این سنگ را برای کهن‌ترین بناهای شهر برگزیدند، چون در باران نه می‌درخشید و نه تیره می‌شد، تنها نرم می‌شد. راهبان آن را به صومعه‌شان بردند و برای پله‌های نمازخانه و نشیمن‌های رواق به کار گرفتند. ردایشان بر آن کشیده می‌شد، دستانشان بالای تنورهای نانی که از آن ساخته شده بود گرم می‌شد، و شب‌هایشان در حجره‌هایی که با آن پوشانده شده بودند آرام می‌گرفت. آشپزخانه‌های صومعه از ظرف‌های قلع و سفال پر بود، ظرف‌هایی ساده، کاسه‌ها و قاشق‌ها. وقتی باد زوزه می‌کشید، سنگ صدایش را در خود فرو می‌برد و راهروها را آرام می‌گذاشت.
بیرون، در مرز کشتزارها، چوپانان دیوارهای خشکه‌چین از همین سنگ ساختند. این دیوارها اسکلت زمین را شکل دادند و نشان دادند چه نگه داشته می‌شود و چه وحشی رها می‌شود. گاهی، در آغاز بهار، شبنم یخ‌زده بر این دیوارها و بر درختان باغ می‌نشست و همه چیز را خاموش می‌کرد. کارگرانی که در انتظار آب شدن یخ بودند دستانشان را دور لیوان‌ها حلقه می‌کردند و بالا رفتن بخار را تماشا می‌کردند، در هوایی خاموش و بی‌وزن. پالتوهایی از پشم رنگ‌نشده بر تن داشتند که هوا سختشان کرده بود و خاطرهٔ گوسفندان و سایش خاربن‌ها را با خود داشتند. این پالتوها، که شب‌ها بر گل‌میخ‌های کنار در آویخته می‌شدند، از بوی هوا و کار سنگین بودند، زرهی آرام.
نام آن مکان از بخشی می‌آید که معدن‌ها شکلش داده‌اند: بخشی از دستاوردها، ساخته‌شده بر آنچه می‌شد از زمین سخت برد و آنچه بر جا ماند. در کهن‌ترین دکان‌های شهر، هنوز شاید بسته‌هایی از حولهٔ نازک و کم‌رنگ بیابید که با دست بافته شده و برای روزهای بازار روی هم چیده شده‌اند. نانوایان نان‌هایشان را در مربع‌هایی که از پارچهٔ دورریخته بریده‌اند می‌پیچند و با ریسمان می‌بندند، و نان درون آهسته خنک می‌شود، هرگز نمی‌سوزد و هرگز زود سرد نمی‌شود. وقتی توفان‌ها گرد می‌آیند، خیابان‌ها و دیوارها خاموش می‌شوند، گویی شهر نفسش را حبس کرده، و بام‌ها بی‌هیاهو آب را فرو می‌ریزند و همه چیز کمابیش همان می‌ماند که بود.
اگر امروز می‌خواهید زنجیری را بگشایید، می‌توانید خمیر را بر نیمکتی سنگی و کهنه ورز دهید و گرمایی را که از زیر دستانتان برمی‌خیزد حس کنید. می‌توانید خود را در پالتوی پشمی ضخیمی بپیچید و پیش از برآمدن آفتاب بیرون بروید و گوش بسپارید که سکوت چگونه گرداگردتان گرد می‌آید. یا شاید مربعی از حولهٔ ساده بردارید و دور چیزی گرانبها بپیچید: نانی، نامه‌ای، نگرانی کوچکی، و گوشه‌ها را هر قدر که می‌خواهید تنگ یا گشاد تا کنید. چایتان را بر بشقابی قلعی بگذارید و بگذارید بخار به هر سو که می‌خواهد برود.
رنگ خوش‌شانسی امروز نقره‌ای روشن است.
Lucky Color: Gainsboro — #DCDCDCزنجیر سبک‌تر از آن است که می‌پندارید.
هر گاه آماده بودید می‌توانید بیرون بروید.