راهِ میانِ شب دیگر زیرِ ماه تیز و روشن نیست. آنجا که روزگاری وحشی و رام در لبهٔ جاده به هم می‌رسیدند، شکل‌هایشان تار شده و نام‌هایشان را مهی بلعیده که پایین بر زمین جمع می‌شود. آسمان از هوایی سنگین می‌جوشد، ابرها پایین فشار می‌آورند و جهان را ساکت‌تر می‌کنند. بامِ کلبه، لغزنده پس از باران، همچون سنگِ لوح کدر می‌شود. آب در لبه جمع می‌شود، فرو می‌ریزد و از ناودان‌هایی می‌چکد که روزهاست رنگِ آفتاب را ندیده‌اند. زیرِ لبهٔ بام، پالتوی کهنهٔ چوپانی فراموش‌شده آویخته است؛ پارچه‌اش از استفاده ضخیم شده و بوی چربیِ پشم و چیزی ژرف‌تر را با خود دارد: خاک، سرگردانی‌های دراز و خاطرهٔ گوسفندانی که در کشتزارهای خالی یکدیگر را صدا می‌زدند.
در دوردست، کوه‌ها قد برافراشته‌اند و دامنه‌های سنگی‌شان با قرن‌ها باد صاف شده است. سنگ‌های اینجا شاهدِ جنگ‌های کهنِ مرزی و سفرهای نیمه‌شب بوده‌اند، راه‌های بازرگانی‌ای که زیرِ سایه‌شان از هم می‌گذشتند. معدنچیان روزگاری دامنه‌هایشان را برای سنگ‌های گران‌بها می‌تراشیدند و فانوس‌هایی با خود می‌بردند که شیشه‌شان با شعله‌هایی نامطمئن سوسو می‌زد. شب‌ها، این دامنه‌ها با افق یکی می‌شوند و جدا کردنشان از آسمانِ پایین ناممکن است. مسافران گذرشان را با صدای چکمه بر سنگفرش‌های خیس و بانگِ پرنده‌ای دور نشان می‌گذارند و هرگز مطمئن نیستند که آن پرنده وحشی است یا رو به خانه.
نزدیک‌تر، در آشپزخانه، کاسه‌ای سنگین روی میزی چوبی نشسته است. لعابش به کهنگیِ خودِ خانه است، در کوره‌ای پخته شده که از گِلِ رود ساخته شده و با هر غذایی که از این در گذشته جا افتاده است. دسته‌ای انبوه از بنفشه‌های وحشی آرام در شیشه‌ای خم شده‌اند، ساقه‌هایشان در هم پیچیده و عطرشان کم‌رنگ‌تر از آن است که اتاق را پر کند. بنفشه‌ها فصل‌های گم‌شده را به یاد می‌آورند، طوفان‌هایی که دره را درنوردیدند، و صبح‌هایی که سگ و گرگ هر دو یک راه را تا جویبار پیمودند. در باغ، هوا ساکن آویخته است، نه وعده و نه هشدار، تنها انتظاری ژرف.
در برخی شامگاهان، تورهای ماهیگیر سنگین از ماهیِ خال‌مخالی به خانه بازمی‌گردند و پولک‌هایشان در درخششِ فانوس کم‌رنگ برق می‌زنند. قایق‌ها با بادبان‌های جمع‌شده و چوبی که آبِ شور تیره‌اش کرده، از میانِ خور بازمی‌لغزند. آب اینجا زود بسته می‌شود و ردِّ پارو و بدنه را می‌بلعد، چنان‌که تا سپیده تنها خاطرهٔ گذر برجا می‌ماند. در میخانهٔ لبهٔ بندر، قصه‌های کهن در صندلیِ گوشه گفته می‌شوند، همان که بیش از چراغ سایه در خود دارد، جایی که رازها با سکوت معاوضه می‌شوند.
وقتی شب غلیظ به نظر می‌رسد و راهِ پیش رو نامطمئن، شاید کمک کند آن پالتوی کهنهٔ چوپانی را بپوشید، کنارِ پنجرهٔ باز بایستید و بگذارید بادِ نمناک از کنارتان بگذرد. دست‌هایتان را دورِ کاسه گرم کنید، لبه‌اش را با شستتان دنبال کنید و غذاهایی را به یاد آورید که همه را به خانه گرد آورده‌اند. شاخه‌ای بنفشهٔ وحشی را به میزِ کارتان ببندید، یا یکی را لای برگ‌های نامهٔ این هفته فشرده نگه دارید. اگر از کنارِ بندر گذشتید، در صندلیِ گوشه درنگ کنید، به قصه‌هایی که در نورِ چراغ می‌آیند و می‌روند گوش بسپارید و آن‌ها را آرام با خود ببرید.
رنگ خوش‌شانسی امروز آبی سربی تیره است.
Lucky Color: DarkSlateBlue — #483D8Bامشب بگذارید مه آنچه را می‌گیرد نگه دارد و تنها آنچه لازم است بازگرداند.
نرم گام بردارید؛ راه به یاد می‌آورد.