Kekaki, obor, rantai yang longgar apabila dilonggarkan: inilah tiang kad, setiap satu benda nyata di dunia, setiap satu barang rumah atau artifak tempat. Kekaki berdiri di galeri yang dilupakan, dipahat daripada basalt, sejuk apabila disentuh dan satin di bawah tangan. Di permukaannya berehat kaki lilin yang dahulu ditemui di pondok pelombong, jenis yang membawa kesan karbon tahun yang dilalui di sisi api arang batu dan di bawah kasau berjelaga. Rantai, yang dahulu ditarik tegang, ialah belenggu besi yang memegang pintu relau di peleburan bandar, matanya berbintik dengan ingatan kerja dan peluh lelaki yang belajar melepaskannya apabila haba naik terlalu tinggi. Ini bukan simbol yang terapung dalam mimpi, tetapi benda yang menjejakkan seseorang di sudut lama bilik bawah tanah dan kelim dalam bumi.
Hasrat ialah alat apabila ia dilihat—inilah pengajaran tempaan, tempat andas berparut dengan abad pukulan tukul. Di jantung malam musim sejuk, cerek tergantung di atas dapur kayu, hasil keteguhan yang sama yang menarik berlian daripada kelim purba. Bilik itu berpanel dengan walnut, dan di belakang satu pintu ada payung, kanopinya diperbuat daripada sutera berlakuer pasar monsun, tidak tertembus seperti kaca gunung berapi yang pedagang dahulu bawa daripada lembah retakan ke pelabuhan yang jauh. Dalam hujan yang sama, lumpur melekat pada but dan turapan memantulkan langit; bandar diselubungi asap arang batu dan awan yang menelan matahari, membuat setiap lampu jalan menyala dengan keamatan berganda.
Di atas kekaki, kaki lilin menyala. Api menangkap tepi kulit buku—kulit, sering dipegang, jenis yang ditemui di perpustakaan tempat lantai ternoda oleh tahun tapak kasut lembut. Berdekatan, dulang memegang buah tin, kering dan berkedut, makanan istimewa yang didagangkan di sepanjang laluan tempat tanah gunung berapi memberi makan akar dusun purba. Gagak berkumpul di luar, bulunya menangkap kilauan yang ditinggalkan hujan tengah malam, sambil mereka menunggu sisa pagi atau kehangatan yang naik daripada cerobong bakeri. Setiap benda ini, bejana untuk kerinduan: cerek besi, batu basalt, buku berkulit, payung yang menunggu ribut. Ia dilihat, disentuh, digenggam, dan dilepaskan; gunanya ada dalam mengetahui, bukan dalam berpaut.
Ada katedral di bukit yang dibina daripada batu lava, lebih gelap daripada awan ribut, lengkungnya naik di atas heather. Jemaah tiba apabila malam paling tebal, dipandu oleh tanglung yang berkelip dalam angin. Antara mereka berjalan pedagang yang menjual batu kisaran, apron tukang batu diikat ketat, poketnya dialas dengan batu kerikil sungai licin seperti bahagian dalam plum. Laluan basah dengan sisa ribut malam tadi, dan udara berbau tanah basah dan janji roti yang dibakar pada waktu subuh. Di sini, di tepi deria dan perhitungan, hasrat menjadi alat, rantai yang longgar dengan pusingan pergelangan tangan yang tepat.
Hari ini, seseorang boleh menggilap pemegang kuali besi tuang sehingga permukaan bercahaya dengan ingatan, atau membuka payung dan mendengar dentuman hujan di permukaannya yang diregang. Mereka mungkin mengumpul batu licin daripada tebing sungai selepas ribut, atau menyalakan lilin di ambang tingkap lama dan memerhatikan bayang tumbuh. Perbuatan kecil ini menjejakkan roh di dunia sebagaimana adanya, tempat hasrat dilihat, bukan disembunyikan.
Warna tuah hari ini ialah Hitam.
Lucky Color: Black — #000000Biarlah kekaki menenangkan tangan dan obor menerangi rantai.
Inilah warna melihat, bukan menggenggam.