Sebuah kerusi bersandaran tinggi berdiri kosong di hadapan balai. Pada masa tegak, sosok mungkin hinggap di situ semasa senyap hinggap di atas jemaah, udara tebal dengan kemenyan dan desir halus halaman. Kini, tempat duduk tidak dituntut, corak upacara kekal tetapi semangat telah merayau ke tempat lain. Buku terbuka di tengah altar, halamannya berkibar, tetapi tiada suara mengisi jurang. Kesunyian bukan ketidakhadiran, tetapi dengung rendah yang berjalan di bawah ritual—gerak yang dikenali dilakukan hanya kerana ia sentiasa dilakukan.
Dalam cerita lama, saat begini tiba di persimpangan. Seorang paderi berdiri di cerun gunung berapi, sandalnya tenggelam ke dalam batu yang telah sejuk, tempat berabad-abad lalu gunung memuntahkan asap dan kelaparan ke langit. Dahulu, penduduk bandar berkumpul di tepi untuk mempersembahkan sebuku roti atau kendi wain, percaya mereka dapat menenangkan apa yang bergegar di bawah. Tahun berlalu, dan mulut gunung tersumbat dengan abu dan syiling yang dilupakan. Laluan masih dilalui, tetapi doa nipis, bergema hanya pada batu. Kanak-kanak, lahir lama selepas letusan terakhir, bermain di bibir, melempar batu kerikil ke dalam kedalaman dan mendengar balasan yang tidak pernah datang.
Di dapur, kuali besi tuang tergantung pada cangkuknya, permukaannya telah menyerap minyak oleh berpuluh tahun makan malam. Tangan tukang masak bekerja dengan ingatan, membalikkan lempeng sebagaimana neneknya lakukan, walaupun resipi keluarga sudah lama kehilangan maknanya—tiada sesiapa mengingat apa yang menjadikannya istimewa. Tetapi kuali digunakan setiap Ahad, bobotnya yang berat ialah keselesaan. Pada hari lain, tukang jahit membaiki kot dengan jari yang bernoda jelaga lampu, bekerja di bawah cahaya samar api yang hampir padam. Dia menjahit dengan senyap, jarum menusuk melalui wul yang tebal, setiap gerakan pengulangan sesuatu yang dipelajarinya daripada ibunya, tujuan kabur tetapi perbuatan tepat.
Jauh daripada pendiangan, malam melipat di atas lorong sempit bandar. Hujan jatuh dalam lembaran, tumpah ke dalam longkang, berkumpul di kaki penyala lampu yang bergerak di lorong dengan kot berat mereka. Perdagangan lama bertahan, tetapi tiada sesiapa memandang ke atas—kilau yang mereka pujuk daripada setiap lampu hilang kepada yang basah, dan wajah di belakang tingkap diterangi oleh benda lain. Seekor kucing sesat menyelinap di sepanjang talang, menekan ke dalam bayang pedati arang yang ditinggalkan di tepi jalan. Pedati itu dahulu diperlukan; kini ia relik, ditandai oleh cap tangan dan bau logam samar yang berpaut pada besi.
Inilah tanda mereka yang terus melakukan apa yang sentiasa dilakukan, walaupun makna surut. Batu gunung berapi, berat kuali, glob kaca lampu, kot yang dijahit dalam kesunyian: semuanya sisa bentuk yang dipegang apabila sebab telah hanyut pergi. Ia bukan kekosongan, tetapi ketekunan, ritual yang dipegang demi dirinya sendiri.
Hari ini, awak boleh meletakkan batu di ambang tingkap, mengingat kisah tanpa kata. Awak boleh memasak sarapan dalam kuali lama yang berat, atau berjalan di luar di bawah hujan yang membasahi dan menenangkan dunia. Awak boleh memilih untuk membaiki sesuatu, walaupun awak tidak lagi tahu siapa yang pertama memberikannya kepada awak.
Warna tuah hari ini ialah Hitam.
Lucky Color: Black — #000000Ada kemantapan dalam apa yang bertahan, walaupun sebabnya hilang.
Ritus kekal, walaupun tempat duduk menjadi sunyi.