Anioł Umiarkowania stoi jedną stopą na ziemi, a drugą w płynącym strumieniu. W pozycji prostej jego dłonie przelewają wodę z jednego naczynia do drugiego, spokojnie i dokładnie. Ale dziś naczynie się przechyla, a woda wylatuje łukiem ponad krawędź, rozlewa się i wsiąka w ziemię. Staranna wymiana przepada; rzeki nie da się zamknąć w krysztale. Na pobliskim stole, gdzie powinien był odstawić kielich, leży pojedyncza kamelia, bujna i niemal zuchwała, o płatkach zwiniętych na zewnątrz, otwartych na niezdarny wiatr.
W mitach kamelia była znakiem tęsknoty albo obietnicy – przywieziona z dawnych ogrodów Azji Wschodniej, trafiała przez morza do wiktoriańskich cieplarni, gdzie jej kwiaty sprawiały, że szklane pokoje rumieniły się przez najbardziej ponure miesiące. Raz otwarte płatki już się nie zamkną, nie da się ich wcisnąć z powrotem w pąk. Serce kwiatu jest zawsze na widoku – przypomnienie, że tego, co rozlane, nie da się cofnąć, i że pewnej słodyczy nie da się po cichu ukryć.
Na miejskim targu jest piekarz, którego witryna pełna jest ciast zwieńczonych kandyzowanymi płatkami róż i lukrowanymi truskawkami. Pod szklanym kloszem wyróżnia się jeden lukrowany ekler, o polewie błyszczącej i zuchwałej. Kupuje się go na uroczystości – urodziny, przeprosiny, pojednania – a odsłania on nieuniknioną dramaturgię apetytu, to, jak łakniemy intensywności, gdy wymyka się równowaga. Piekarz wzrusza ramionami i przyznaje, że piecze to ciastko tylko w dni, gdy niebo wygląda tak dziko, że deszcz mógłby padać bokiem. Gdy wiatr się wzmaga, cukier przykleja się do opuszków palców, a śmiech wycieka na ulicę.
Dalej jedwabna chusta jest przywiązana do paska torby podróżnego i trzepocze w powietrzu. Ta chusta, kupiona na suku w Marrakeszu, przyciągnęła kiedyś uwagę sprzedawcy herbaty, którego stragan był zastawiony szklanymi dzbankami i malowanymi puszkami. Powiedział, że kobiety noszą takie chusty w porze świąt, gdy bębny wzywają ludzi w noc, a płatki spadają deszczem na tancerzy. Niesfornej tkaniny nigdy nie dało się na długo wyprasować na płasko, a jej wzór opowiadał historie ryzyka – wyjścia naprzód, zajmowania przestrzeni.
Dawno temu nad równinami Montany przetoczyła się szczególna pogoda: burzowe chmury ryczały, a w niezwykłej nawałnicy spadł grad, który wgniatał dachy i kładł pszenicę. Gdy niebo się przejaśniło, dzieci wybiegły na zewnątrz i znalazły pola zasłane połamanymi źdźbłami oraz, nie wiadomo jak, płatkami piwonii z pobliskiego wesela, porwanymi przez wiatr i przyklejonymi do framug drzwi i szyb samochodów. Następnego dnia mieszkańcy zebrali się, by posprzątać, ale niektórzy pozwolili płatkom wyschnąć tam, gdzie spadły, widząc w tym nieładzie dziwny rodzaj piękna – opowieść o tym, co się dzieje, gdy zwykły porządek się załamuje, a jego miejsce zajmuje coś jasnego.
Pod znakiem Umiarkowania w pozycji odwróconej pomaga postawić na stole kwiat kamelii i pozwolić, by jego obecność przypominała, że niedoskonałość jest osobną formą wdzięku. Możesz zjeść ciastko wybrane raczej za zuchwałość niż za równowagę, smakując słodycz językiem i nie martwiąc się bałaganem. Zawiąż na nadgarstku albo przy torbie chustę, niesforną i śmiałą, pozwalając, by poruszała się, gdy idziesz – znak otwartości na nieoczekiwane. A jeśli burza wstrząśnie twoim miastem, wyjdź na zewnątrz, gdy będzie bezpiecznie, znajdź to, co zostało – płatki, połysk – i pozwól sobie na zachwyt.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to żywy róż.
Lucky Color: HotPink — #FF69B4Czasem rozlanie prowadzi do najprawdziwszego świętowania.
Niech to, co się wysypie, stanie się twoją ozdobą.