Niski kamienny mur wyznacza granicę ogrodu Cesarzowej. Pszenica ugina się i kiwa na wietrze, a jej miękkie kłosy ocierają się o jeżyny gęste od owoców, róże zaś wylewają swój zapach na dojrzałe skrawki ziemi. Zastajesz ją siedzącą nie na tronie, lecz na ławie z omszałego drewna, nagrzanej słońcem i swobodnej jak zbocze wzgórza. U jej stóp leży kosz pełen jabłek, gruszek i świeżo zerwanej fasolki; powietrze drży od szumu wodospadu, który prześlizguje się między skałami na skraju polany.
Świat Cesarzowej kształtuje cicha hojność lasu. Za jej ogrodem wznoszą się pnie prastarych drzew, kolumny szorstkie od porostów i owinięte pamięcią deszczu. Między korzeniami paprocie rozpościerają się jak dłonie dawnych uzdrowicieli, a wilgotna koniczyna wyściela ziemię. Czosnek niedźwiedzi rośnie łagodnymi połaciami, a jego zapach miesza się ze słodyczą łąkowej trawy. Z tych lasów ludzie przynosili do domu naręcza drewna na opał, pletli kosze z wierzbowych witek i zbierali grzyby po pierwszych długich jesiennych deszczach.
W dawnym kraju las był zarazem schronieniem i zasobem. Gdy burze zagrażały polom, mieszkańcy wsi chronili się pod jego konarami i słuchali stukotu deszczu o świerkowe igły. Dzieci szły wzdłuż strumieni wijących się przez poszycie w nadziei, że dostrzegą sarnę albo błysk pstrąga na płyciźnie. W ciszy lasu zielarze szukali liści i kory, które leczyły gorączki i łagodziły obrzęki, a pasterze prowadzili stada chłodnymi, nakrapianymi światłem ścieżkami. Nawet tkanina narzucona na ramiona Cesarzowej, miękka jak spód liścia lipy, była barwiona tym, co dawał las: pokrzywami, łupinami orzechów włoskich albo sokiem z kępy kwaśnego szczawiu.
W każdej polanie trwa mit, wpleciony w szelest liści i szmer wody. Ludowe opowieści mówią o sercu lasu jako miejscu, gdzie mieszka obfitość, żywym źródle, które zarazem karmi i chroni. Ogród Cesarzowej zbiera ten mit i łagodnie składa go u twoich stóp, przemieniając go z legendy w chleb, który łamiesz, i owoc, którego kosztujesz. Wodospad, zawsze w ruchu, przypomina, że to, czego jest pod dostatkiem, trzeba cenić i czerpać w złożone dłonie, ilekroć czujesz pragnienie. Obfitość jest tutaj, nie jako daleka obietnica, lecz w oddychającej teraźniejszości: w zapachu rozmarynu unoszonym przez wiatr, w miękkiej poduszce mchu, w owocach spoczywających ciężko wśród pokrzyw.
Dziś poszukaj cichego schronienia drzew i przejdź się ich cienistymi ścieżkami, czując muśnięcie liści na ramieniu. Gotuj z ziołami zebranymi własnoręcznie albo zaparz prostą herbatę z tego, co jest w szafce – liścia laurowego, mięty albo gałązki tymianku. Usiądź na drewnianej ławce albo na trawie, jeśli ją znajdziesz, i zamknij oczy, by usłyszeć pobliską wodę, czy to miejską fontannę, kran w kuchni, czy wspomnienie deszczu. Połóż na biurku gałązkę paproci albo koniczyny jako znak gościnności i małe zaproszenie dla obfitości.
Dzisiejszy szczęśliwy kolor to leśna zieleń.
Lucky Color: ForestGreen — #228B22Niech to, co cicho rośnie w pobliżu, przyniesie ci pociechę i pożywienie.
Obfitość mieszka tam, gdzie chcesz ją zauważyć.