หิมะ

ผู้เริ่มต้นยืนอยู่ตรงขอบสุด กุหลาบอยู่ในมือ สุนัขตัวเล็กอยู่ที่ส้นเท้า การเดินทางยังไม่มีใครเขียน ก้าวของเขาเบา เกือบไม่ระวัง ไล่ตามสิ่งที่อยู่พ้นขอบฟ้า แต่รอบตัวมีความเงียบของความเป็นไปได้ โลกนิ่งรอคอย หน้าผาหายลงไป สิ่งที่รออยู่เบื้องล่างยังไม่รู้ เหนือสิ่งอื่นใดทุกอย่างเงียบและสว่าง ราวกับแผ่นดินเองสวมเสื้อผ้าใหม่ในวันแรก

ในเรื่องเล่าเก่า ก้าวแรกของคนพเนจรบางครั้งมาพร้อมวันที่โลกถูกพายุเงียบเปลี่ยนรูป นึกถึงเช้าหลังจากท้องฟ้าร่อนผืนคลุมลงมา ทำให้ต้นไม้ทุกต้น หลังคาทุกหลัง และทุ่งทุกผืนดูใหม่ กิ่งถูกครอบ รั้วอ่อนลง พื้นถูกยกขึ้นเบาในกองที่สะอาด อากาศเหมือนเพิ่งซัก เสียงถูกกลบ ฝีเท้ากรอบ นักเดินทางผ่านทุ่งทุนดราหรือช่องเขาไม่ได้วัดระยะด้วยหลักหมาย แต่ด้วยจำนวนรอยเท้าที่ถูกกลืนในความเงียบหลังพายุ ในญี่ปุ่น กวีมองความเงียบรวมบนหลังคาวัดและกิ่งบ๊วย เขียนบทกลอนเรื่องการเริ่มต้น ความบริสุทธิ์ และหน้ากระดาษว่าง ในเทือกเขาแอลป์ คนที่ผ่านไปคนแรกแกะทางที่หายเกือบทันทีที่ถูกทำ แต่ละก้าวคือการไว้ใจ

ในบ้าน ผ้าลินินผืนเรียบที่ปูบนโต๊ะจัดที่ให้สิ่งใหม่ ผ้านั้นยังไม่มีรอย เชิญขนมปังและการพูดคุย เป็นต้นทางของการชุมนุมหรือมื้ออาหาร บางคนคลุมตัวด้วยผ้าฝ้ายทอที่ดึงสดจากราวตาก เส้นนุ่มต่อผิวหลังอาบน้ำเย็น ความรู้สึกว่าเริ่มใหม่มาทันที ผู้เริ่มต้นในความไร้เดียงสาอาจพบว่าโลกถูกกวาดโล่งไว้ให้เขาคนเดียว รอยของคนที่มาก่อนถูกซ่อนใต้ผ้าคลุมนุ่ม

กุหลาบที่เขาถือยังไม่ถูกแตะ เหมือนน้ำค้างแข็งยามเช้า กลีบไม่ช้ำจากลมเมื่อวาน ในสวนทั่วโลก กลีบบางครั้งรับม่านบางของน้ำค้างที่แข็งตัวตอนรุ่ง จับแสงแต่ละลายเมื่อถูกแตะ เป็นคำเชิญสั้นให้เริ่มอีกครั้ง สุนัขตัวเล็กข้างกายกระโดดนำ จมูกซุกพื้นที่ยังไม่มีใครแตะ ทิ้งแนวรอยอุ้งเท้าที่หายไปข้างหลัง การเดินทางของทั้งคู่ถูกจำด้วยสิ่งที่ยังไม่เสีย ภูมิประเทศที่ไม่บอกใบ้ มีเพียงคำสัญญาว่าแต่ละก้าวจะเขียนสิ่งใหม่

ดอกสโนว์ดรอปดอกแรกของปลายฤดูหนาวโผล่จากดินที่อ่อนลง ดอกรูประฆังก้มใต้หนักของน้ำค้างแข็งที่ยังค้าง นักพฤกษศาสตร์และเด็กก้มลงทักดอกเหล่านี้ เห็นในนั้นความกล้าของการเสี่ยงครั้งแรกเข้าสู่สิ่งที่ไม่แน่ ในสมัยก่อน การปรากฏของดอกเหล่านี้หมายถึงการรอสิ้นสุด คำตอบแรกหลังความเงียบ

วันนี้ คุณอาจเปิดหน้าต่างรับความเงียบของเช้าที่เย็น สัมผัสว่าโลกหยุดและตั้งใหม่ พับผ้าเช็ดปากหรือผ้าขนหนูผืนใหม่ ลูบให้เรียบด้วยมือก่อนจัดโต๊ะอาหารเช้า เดินช้าข้างนอกหลังพายุ ทิ้งรอยนุ่มบนผืนที่เพิ่งมา และดูว่ารอยนั้นเลือนไปกับแต่ละก้าวใหม่ หุงข้าวหนึ่งหม้อ ปล่อยให้ไอลอยเป็นก้อนเมฆเบา และนึกถึงการเริ่มต้นที่ยังไม่มีเรื่องอื่นนอกจากเรื่องของคุณ

สีนำโชควันนี้คือหิมะ
Lucky Color: Snow — #FFFAFAจงเชื่อในผืนที่ต้อนรับทุกก้าวแรก
การเดินทางเริ่มตรงที่ทางยังไม่มีใครเขียน