ขาวเก่า

ในโลกของไพ่ เท้าเล็กของเด็กเต็มด้วยฝุ่น ธงที่ครั้งหนึ่งเต้นในลมบัดนี้นอนอ่อน กรอบจากแล้ง เส้นใยบางจากเดือนของท้องฟ้าไม่มีเมฆ แผงคอม้าพากรวด และทางหายในแสงจ้า ถูกตัดเงาและการบรรเทา ที่นี่ แสงไม่ใช่ยาปลอบนุ่มแต่เป็นแรงที่ลอก ทำให้ทุกอย่างเป็นผิว เป็นขอบ เป็นที่ที่รากดิ้นรน และอากาศว่างจากเสียงนก

บนถนนยาวและแห้งในดินแดนเก่า ซากของวิลลายืน กำแพงของมัน ถูกลืมหลายศตวรรษ มีลายของความทรงจำของความเย็น มีกลิ่นแป้งจากเตาขนมปังที่ถูกลืม เศษบดเข้าหินปู โต๊ะที่ครั้งหนึ่งเรียบบัดนี้เป็นหลุมและแห้ง รอยของมื้อมากมายที่แบ่งภายใต้พระอาทิตย์ไม่ยอม เถาองุ่นครั้งหนึ่งยืดจากเสาถึงเสา แต่บัดนี้ก้านกรอบ ใบร่วงเป็นฝุ่น ตามทางเดิน ผ้าลินินผืนหนึ่ง ที่ทอด้วยมือที่จากไปนาน ยังพับอยู่ มุมม้วนและเหลืองเพราะอายุ เป็นพยานเงียบต่อปีของแสงแดดแข็ง แต่ละเส้นถือความลับ ปั่นในฤดูที่ช้ากว่า

ในห้องเก็บของพ่อค้า ลังกระดุมงาช้างเก่าเปิดอยู่ พวกมันครั้งหนึ่งเป็นตัวติดบนเสื้อเดินทาง ส่งต่อเมื่อเด็กสูงขึ้น ใกล้ ๆ ถ้วยลายครามบิ่นที่ขอบ โคลงบนขอบจานรองที่ว่าง เคลือบหมองจากบ่ายที่มีแดดช้า อัลมอนด์กำมือหนึ่ง ที่ลืมในจาน หดและซีด บนชั้นนั่งน้ำเต้าแห้ง ที่แขวนในอดีตเพื่อโชค บัดนี้แยกและซีด เมล็ดของมันส่งเสียงในลมจากประตู

นักเดินทางมาที่นี้ทางทะเล หวังร่มของต้นมะกอก แต่กิ่งบาง หินใต้เท้าร่วนและร้อน พวกเขาเคลื่อนช้า หาหย่อมของการบรรเทา เบื้องบนพวกเขา ท้องฟ้ากว้าง ไม่ขาด บางครั้งฝุ่นลอยเมื่อลมมา ลงเบาบนทุกสิ่ง เป็นฟิล์มละเอียดเหนือไห บานหน้าต่าง ข้าวสาลีฤดูร้อนสุดท้ายที่เก็บในบ้าน ทีละก้าว การเดินกดรองเท้าแตะเก่าให้บาง พื้นครูดด้วยทางไม่สิ้นสุด แม้ขนมปัง ที่อบเช้านั้น ร่วนเร็ว เปลือกเปราะ ความชื้นไปกับลมหายใจร้อนของวัน

ในอากาศเช่นนี้ ผู้คนเรียนรู้ค่าของความนิ่ง น้ำถูกตวงเป็นถ้วย ตะกร้าไข่นั่งบนชั้น เปลือกหมองด้วยคราบผง สุนัขขดใต้กี่ จมูกซุกในอุ้งเท้า รอพลบ ในทุ่ง เสียงเดียวคือเสียงคลิกนุ่มของจักจั่น ซ้ำเพลงของมันราวกับเตือน นี่คือเรื่องเก่า และพระอาทิตย์เป็นทั้งความอุดมและภาระมาเสมอ

วันนี้ คนหนึ่งอาจรีดรอยย่นจากผ้าลินินแล้วปล่อยให้เย็นข้างหน้าต่าง หรือเปิดหนังสือสูตรครอบครัวเพื่ออบขนมปังที่มีเปลือกหนัก เป็นวันที่ดีที่จะซ่อมเสื้อที่ขาดกระดุม หรือกะเทาะอัลมอนด์ทีละเม็ด กินด้วยความอดทนที่เงียบ

สีนำโชควันนี้คือขาวเก่า
Lucky Color: AntiqueWhite — #FAEBD7ให้วันถือความอดทนของสิ่งที่ผ่านลมฟ้า
แม้ในความรุนแรง บางสิ่งนุ่มยังเหลือ